“Heel het land plat door staking”. “Thierry Verbeke houdt vandaag zijn 120^e spoorstaking” “Vakbonden dreigen met nieuwe acties”. “Niet wachten tot 30 januari voor acties”.

Dat zijn slechts enkele van de titels die op de website van verschillende kranten te lezen zijn. De man van zijn 120 spoorstakingen was trouwens heel trots. Hij heeft tenslotte nooit voor zichzelf gestaakt maar altijd voor anderen.

Ik ga het er verder niet meer over hebben maar zelf heb ik er weinig of niets van gemerkt van die staking. Zoals altijd wanneer ik ’s morgens ga lopen ben ik vroeg vertrokken naar ’t werk. Onderweg niets gemerkt van files of iets dergelijks. En na het lopen net zoals de afgelopen dagen keihard gewerkt. Het project waaraan ik meewerk nadert immers zijn implementatiedatum en er moest nog veel getest worden. Tijd om staken hebben wij niet (en zin om te staken nog veel minder). Bijna alles ziet er gelukkig pico bello uit.

De rit naar huis was trouwens evenmin een probleem. Het ongeval in de Kennedytunnel waar 3 vrachtwagens op elkaar waren gereden waardoor enkel de linkerrijstrook vrij was zorgde er voor dat ik sneller dan ooit thuis was. Al dat verkeer stond immers vast vóór de tunnel.

En dan kom je thuis en zie je dat je blog de kaap van 100.000 hits heeft overschreden. Ik weet niet wie de honderdduizendste was maar toch bedankt.

NIMBY … afkorting van Not In My BackYard.

Een regel die volgens van toepassing voor het merendeel van de Belgen. Iedereen wil dat er iets gebeurt zolang de anderen het maar doen en ze er zelf maar geen last van hebben. Enkele voorbeelden ?

Iedereen klaagt steen en been over de verschrikkelijke toestand van ons wegennet. Als ze er aan beginnen te werken tijdens het zomerverlof dan is het van “kunnen ze dat niet vóór of na de zomer doen wanneer wij niet met vakantie moeten vertrekken ?”. Riskeren ze van de werken op een ander moment te beginnen dan is het van “kunnen ze dat niet tijdens de zomervakantie doen wanneer wij niet moeten gaan werken ?”

Iedereen is ervan overtuigd dat “ritsen” aan opritten van de autostrade nuttig is. Alleen is ook iedereen ervan overtuigd dat dit alleen werkt wanneer er achter hen wordt ingevoegd zodat ze zelf geen 5 seconden tijd verliezen.

En zo kan ik blijven doorgaan. Eén van de mooiste voorbeelden krijgen we morgen op ons bord : de nationale staking van de ambtenaren. Dat betekent geen trein, tram of bus en waarschijnlijk veel miserie op de weg. Ze staken zogezegd omdat ze langer moeten werken. Maar volgens mij klopt dat niet. Ze moeten niet langer werken want de pensioenleeftijd blijft immers 65. Het is wel zo dat ze langer moeten wachten om vervroegd op pensioen te gaan. So what ? Iedereen is ervan overtuigd dat we langer en langer zullen moeten gaan werken willen we ons pensioenstelsel leefbaar houden. Alleen lijkt iedereen ervan overtuigd dat het de ANDEREN zijn die langer zullen moeten werken.

En zeg nu zelf … zoveel om over te klagen hebben die ambtenaren toch niet ? Ze zeggen wel vaak dat ze het slechter hebben dan “in de privé” maar ik ken geen enkel bedrijf “in de privé” waar je per jaar recht hebt op 20 ziektedagen die je bovendien kan opsparen wanneer je eens niet ziek bent geweest (Bpost). Ik ken evenmin een bedrijf waar dokters- en apotheekkosten worden terugbetaald door de werkgever (Pidpa). En als het “in de privé” dan toch zoveel beter is, waarom beginnen dan alle ambtenaren te steigeren zodra ze het woord “privatisering” horen vallen ? Zou het dan toch niet beter zijn ?

Wat er ook van zij … zij hebben een extra dagje vakantie en wij moeten maar zien dat we op ’t werk geraken (zodat we belastingen kunnen betalen om het loon en pensioen van de ambtenaren te betalen).

 

Nog niet zo lang geleden had ik een beetje geluk. De dag dat de voorverkoop van het concert van Coldplay in het Sportpaleis begon had ik toevallig net een dagje vakantie. Daardoor was ik één van de gelukkigen die een ticketje kon bemachtigen voor dit concert.

Gisteren was het dan zover. Enerzijds om de verkeersdrukte voor te zijn en anderzijds om nog wat laatste Kerstinkopen te doen in “den Decathlon” vertrok ik al vrij vroeg in de namiddag naar Antwerpen. Achteraf gezien bleek dat geen slecht idee te zijn geweest.

Na de inkopen ging het dan met tram 6 terug naar het Sportpaleis. Ik was er een half uurtje te vroeg maar toch was het al drummen om een plaatsje te vinden onder het afdak. Het was immers beginnen regenen. Na al die “oude knarren” van de afgelopen maanden (Golden Earring, Peter Frampton, Bob Dylan, Mark Knopfler, Status Quo) was het eens iets anders … staan aanschuiven tussen een hoop mensen waarvan er velen jonger waren dan mij.

Als voorprogramma mocht Emeli Sandé ons overtuigen van haar kunnen. Veel was daar niet voor nodig. Heel sterk optreden dat gerust wat langer had mogen duren. Als die eens voor een volledige show naar België komt ga ik toch proberen aan tickets te geraken.

Om half tien was het dan de beurt aan Coldplay. Al van in het begin werd duidelijk waarvoor die rare polsbandjes die ons aan de ingang in de hand werden gestopt dienden. Het waren lichtjes die “op commando” af en aan konden worden gezet. Zelden iets mooier gezien in een concertzaal.

Vanaf de eerste noot was het een feest en dat bleef het tot de laatste noot. Alleen vond ik het jammer dat die laatste noot zo snel daar was. Hun “eerste sessie” duurde amper een uur en toen begonnen ze al aan de bisnummers. Dat ze op een festival een optreden van anderhalf uur geven tot daar aan toe, maar in een zaal zouden ze toch minstens 2 uur moeten spelen (en dan pas aan de bisnummers beginnen). Maar ja, mooie liedjes duren niet lang zeker ?

Nog een (kort) zelfgemaakt sfeerbeeldje

Wat er helaas ook niet lang duurde was mijn nacht. Het duurde een poosje eer ik in slaap viel en toen ik dan eindelijk in slaap was gesukkeld liep de wekker al af om te gaan werken. Viel dat even tegen. Vandaag zal ik maar eens extra vroeg in bed kruipen.

Setlist:

• Mylo xyloto
• Hurts like heaven
• Yellow
• In my place
• Major minus
• Lost!
• The scientist
• Violet hill
• God put a smile upon your face
• Up in flames
• Us against the world
• Politik
• Viva la vida
• Charlie Brown
• Paradise

Bisnummers:

• Clocks
• I’m dreaming of a white Christmas
• Fix you
• Every teardrop is a waterfall

Omdat er al een hele week niet gelopen is, zou en moest er vandaag gelopen worden.

Het was echter zo gezellig knus en warm onder het donsdeken dat een tochtje in de voormiddag er niet in zat. Maar in de namiddag ben ik toch vertrokken, samen met de veldrijders in Essen.

Vanwege de regen van de afgelopen dagen heb ik niet mijn gewone parcours gelopen. Die veldrijders mogen dan misschien van modder houden, ik niet. Daarom koos ik voor mijn alternatieve route die me langs de Nete en de Aa brengt.

En daar was het duidelijk te merken dat er de afgelopen dagen regen is gevallen, veel regen. Meertjes links van mij, meertjes rechts van mij, het waterpeil van de Nete en de Aa dat gevaarlijk hoog staat.

Maar het was wel mooi om te zien. Alleen jammer dat ik er niet echt van heb kunnen genieten want het liep voor geen meter. Ik kreeg het goeie ritme maar niet te pakken. Ik was nog wel op tijd thuis om mijn dorpsgenoot de veldrit van Essen te zien winnen. Akkoord, zonder mechanische pech van Nys had hij nooit gewonnen maar ’t was toch tof om hem nog eens op het hoogste schavotje te zien staan.

Het verkeer. Dagelijks hebben we er op één of andere manier wel mee te maken. En dan stel je vast dat je “heren” en “beren” in het verkeer hebt. Helaas zijn er van de tweede categorie meer dan van de eerste categorie, althans dat idee heb ik toch.

Een paar voorbeeldjes ? Als ik ’s avonds van het station van Herentals naar huis rij moet op de Poederlesesteenweg opdraaien. Dat moet één van de drukste wegen uit de buurt zijn en op een gewone werkdag is het al moeilijk om er op te geraken. Nu zijn ze daar aan ’t werken en dat zorg elke dag voor behoorlijk wat file. Dan zit er dus niks anders op van te hopen dat er van de andere kant iemand komt als ik en me er tussen laat. Niet tot mijn verbazing waren het de afgelopen drie dagen telkens vrachtwagenchauffeurs die een “gaatje” lieten vallen en me ertussen lieten.

Andere “beren” ben ik vanochtend tegengekomen. Net zoals de afgelopen dagen was het weer een ware zondvloed in Antwerpen. Gevolg hiervan : grote plassen naast de voetpaden. En dan zijn er dus chauffeurs die, zonder enige snelheid te minderen, het plezant vinden om daar door te rijden zonder ook maar iets rekening te houden met de arme voetgangers die naast die plassen lopen.

Ook ik was zo’n voetganger. Gelukkig had ik een heel grote paraplu bij en liep ik zo ver mogelijk verwijderd van de rand van het voetpad. Enkel de onderste helft van mijn broek heeft een douche gekregen.

Het rotweer heeft er wel voor gezorgd dat ik nog eens een hele week met de trein ben gaan werken. Er was dan ook meer tijd om te lezen zodat het boek dat ik eergisteren begonnen nu al uit is. Het Mozartcomplot leest als een actiefilm, geen Oscarwinner maar wel zo’n film die je probleemloos verschillende keren kunt bekijken. Een duister genootschap, rituele moorden en een held. Meer moet dat soms niet zijn. Volgende boeken op de leeslijst : een trio van historische romans van Arturo Pérez-Reverte met Kapitein Diego Alatriste in de hoofdrol en de tachtigjarige oorlog als achtergrond.

Door het gure weer van de afgelopen dagen staat het lopen deze week op een laag pitje. Gisteren stond er zoveel wind dat ik het risico loopt om achteruit te lopen. En vandaag was ik mijn snorkel en zwembandjes vergeten. De Jan Van Rijswijcklaan, de Legrellelaan, de Desguinlei … ze stonden allemaal onder water. UEn uiteraard helpt het vele werk ook niet echt.

Er zijn deze week al wel enkele pluspuntjes geweest die het wat verzachten. Mijn aanslagbiljet is aangekomen (als je geld terugtrekt is dat een pluspuntje). Ik heb weer een paar koopjes kunnen doen op Ebay. Bij dezelfde verkoper als twee weken geleden heb ik weer 8 Ohee’s kunnen kopen en weer heb ik gemiddeld 2,50 euro per stuk betaald.

Ander nieuws op stripgebied : ik heb vandaag mijn vierde exemplaar van Het Geheim van de Eenhoorn aangekocht. Ik had al de gewone versie, een luxe versie van Lekturama, een versie in het Brussels en nu dus een vierde versie. Deze keer is een mooi hardcover versie, uitgebracht door Editions Atlas. Belangrijk aan deze versie is echter de bijkomende informatie die bij het album hoort : een nieuwsoverzicht van de tijd waarin het verhaal werd geschreven, informatie over de bronnen die gebruikt werden bij het tekenen van het verhaal en nog veel meer. Vermoedelijk ga ik wel de hele reeks nemen.

 

Iedereen heeft zo wel zijn eigen karaktertrekjes. Ik dus ook maar daarover heb ik het zo dadelijk. Eerst heb ik het even over het boek dat ik net heb uitgelezen : De Duivel in de Witte Stad van Erik Larson. In dit boek worden twee verhalen verteld. Er is het verhaal van Daniel H. Burnham, de architect achter de wereldtentoonstelling van Chicago van 1892-1893. Een boeiend stukje geschiedenis met enkele interessante weetjes. Zo weet ik nu bijvoorbeeld waar de Engelse benaming van een reuzenrad vandaag komt. Het eerste dergelijke rad werd namelijk door ene mijnheer Ferris gebouwd voor de wereldtentoonstelling van Chicago.

Het tweede verhaal is dat van H.H.Holmes, een seriemoordenaar die van de wereldtentoonstelling zijn werkterrein maakte. Hoeveel mensen hij vermoord heeft is nooit duidelijk geworden maar sommige bronnen spreken zelfs van 200. Hoewel het non-fictie is leest het als een spannende roman. Dat is zijn 2,50 euro dat ik er op het boekenfestijn voor betaald heb zeker waard geweest. Vanaf morgen ga ik terug de non-fictie toer op met Het Mozartcomplot van Scott Mariani.

Het probleem met het boek was wel dat ik het vanochtend op de trein al heb uitgelezen zodat ik op mijn terugreis boekloos was. Om toch maar iets om handen te hebben kocht ik me dan maar een boekje met kruiswoordpuzzels. En nu komen mijn karaktertrekjes aan bod : ik durf mij nog al eens te ergeren aan personen.

Iets waar ik absoluut niet tegen kan zijn mensen die perse een “klapke” willen doen op de trein. Op de trein wil ik met rust gelaten worden en dan heb ik geen behoefte aan één of andere wildvreemde die zijn verhaal wil doen en mij als gewillig slachtoffer bekijken.

Erger nog zijn mensen die willen meelezen. Tegenwoordig heb ik daar minder last van maar vroeger toen ik nog de krant las op de trein wel.

En vandaag heb ik wel het toppunt gehad. Mijn overbuurvrouw op de trein vond het nodig om mij te “helpen” met de doorloper die aan ’t oplossen was, dit ondanks het feit dat het boekje voor haar ondersteboven lag. En de oplossingen die ze dan gaf waren nog correct ook ! Behoorlijk irritant was dat al was ik wel zo koppig om de oplossingen die ze gaf niet neer te pennen. Maar wat wil je ? Kempenaar en Steenbok … zo iemand moet toch koppig zijn niet ?

Ik vrees dat ik stout ben geweest !

Normaal gezien moest er afgelopen donderdag gelopen worden maar de weersvoorspellingen waren zo slecht dat ik mijn loopgerief thuis heb gelaten en dus niet ben gaan lopen. Achteraf leek dat een slechte beslissing maar ja, niks aan te doen.

Vrijdag stond er nog eens een bezoekje aan de Lotto Arena op het programma. Daar traden immers de ouwe rockers van Golden Earring op. Het was nog eens een goed ouderwets optreden met voorprogramma en al. Dat voorprogramma hadden ze wel mogen schrappen. Muzikaal gezien zat het wel goed maar de zanger irriteerde me mateloos. Zo’n hyperactief ventje dat hopeloos probeerde om “ambiance” in de zaal te brengen. Bij een publiek van 50-plussers lukt dat niet zo gauw.

En toen was het de beurt aan Barry, George, Cesar en Rinus. Het beste was er misschien af maar er was nog meer dan genoeg over om van een geslaagd concert te kunnen spreken. En hun nummers blijven natuurlijk ijzersterk : Radar Love, She Flies on Strange Wings, Twilight Zone en natuurlijk When the Lady Smiles.

Na een geslaagd concert was het al weer zaterdag eer ik thuis was. Op zo’n momenten, ik bedoel dan vooral de volgende ochtend, voel je wel dat je al een dagje ouder wordt. Veel is er zaterdag dan ook niet gebeurd. De foto’s van het concert werden bewerkt. Ik had namelijk mijn Canon mee binnengesmokkeld en sommige resultaten mogen wel gezien worden. Het filmcamera gedeelte moet ik nog wel eens bestuderen want meer dan 600 MB voor een filmpje van 3 minuten is me toch net iets teveel.

En vandaag werd er dan nog eens gelopen. Vanochtend toen het nog 3°C was vertrok ik voor een tochtje dat me uiteindelijk 11,4 km ver zou brengen. Er waren wel wat problemen met de satelliet want volgens mijn Garmin zou ik een topsnelheid van 26,5 km/u gehaald hebben en daar moet ik zelfs op de fiets veel moeite voor doen.

Wat doet dat toch pijn … vroeg moeten opstaan na een week verlof. En dan zeker wanneer je nog eens een extra halfuurtje vroeger opstaat zodat je vóór het werk nog even kunt gaan lopen.

Gelukkig ging dat lopen behoorlijk vlot : 6 km op 41 minuten, daar was ik best tevreden mee, vooral omdat ik naar het einde toe weer iets kon “versnellen”. Voor de laatste kilometer had ik 40 seconden minder nodig dan voor de eerste kilometer (6:25 t.o.v. 7:05).Ik heb het liever zo dan zoals afgelopen zondag. Misschien ligt het wel aan de zuivere lucht. Die lijkt in Antwerpen immers beter te zijn dan bij ons in de Kempen. Oorzaak : geen houtkachels in Antwerpen. Het stond trouwens vandaag te lezen op www.hln.be dat die kachels op het platteland meer fijn stof veroorzaken dan de uitlaat van dieselwagens.

En dan volgde alweer een drukke werkdag. Een hele voormiddag nodig gehad om me door mijn mailbox te worstelen en het grootste deel van de namiddag in meeting gezeten. Ik heb wel een collega die mijn mailbox opvolgt en indien ze kan dan zal ze zoveel mogelijk mails behandelen maar helaas lukt dat niet altijd.

En voor je het weet is het vijf uur en kan je terug naar huis. De rit naar huis was niet echt plezant met het drukke verkeer en het slechte weer maar de twee pakjes van ebayverkopers marcle en dedaltonboys maakten veel goed. 7 Ohee’s waarvan de oudste uit 1967 en de jongste uit 1975. Gemiddelde kostprijs slechts 2 euro per stuk, een echt koopje. Ok, het is meer dan de 5 tot 8 franken die ze destijds kosten maar een pak goedkoper dan de exemplaren die in Gent op de beurs aan 140 euro werden verkocht.

Over die goesting heb ik later nog maar misschien even een update van wat er vóór vandaag gebeurd is.

Mijn uitstapje naar Duitsland van woensdag was toch behoorlijk vermoeiend geweest. Vooral omdat ik nog diezelfde avond de foto’s heb van die dag heb bewerkt. Je kent dat wel, een beetje uitsnijden, onvolmaaktheden bijwerken, vervelende bezoekers weg schilderen indien mogelijk. En voor je het weet is het al donderdag.

Normaal gezien moest ik donderdag gaan lopen maar dat zag ik echt niet zitten. Die training heb ik dan maar verschoven naar vrijdag. Op zich was dat geen probleem want ik zou zaterdag toch ook geen tijd hebben om te gaan lopen. Er werden 5,3 kilometers gelopen. Nog belangrijk nieuws van vrijdag : mijn ticketje voor Coldplay is eindelijk aangekomen.

Gisteren stond dan weer volledig in het teken van de Roparun. In het Rotterdamse Ahoy vond immers de eerste teambijeenkomst plaats. Alhoewel ons team pas in de namiddag werd verwacht vetrok ik toch al om half negen. Eerst Carine bij haar thuis oppikken en dan naar plaats X om bij firma Y te kijken onder welke voorwaarden we daar twee mobilhomes zouden kunnen huren voor het Roparunweekend. Ik ga zowel de plaats en firma voorlopig geheim houden want het was een mooi aanbod en lezen misschien andere teams mee en ik zou toch niet willen dat zij daar net voor onze neus de laatste mobilhomes weghalen. In Rotterdam was het weer “business as usual”.

Doordat er gisteren niet gelopen was moest er vandaag gelopen worden. De goesting om te lopen was er helaas niet. De goesting om naar het Boekenfestijn in de Nekkerhal in Mechelen te rijden was er des te meer. Uiteindelijk is het toch het lopen geworden en het zijn zelfs 9,5 km geworden. Het hadden er meer mogen zijn maar voor ’t zelfde geld hadden het er 0 geweest. Allez, niet voor ’t zelfde geld want door niet naar Mechelen te gaan heb ik wat geld uitgespaard.