Al enkele jaren los ik het probleem van “wat moet ik nu weer kopen voor de verjaardag of Kerst van mijn moeder” op met een concertticketje.

Meestal zijn tickets voor Duitse artiesten of TV-shows-on-tour, af en toe zit er al eens een avondje klassiek tussen.

En meestal vind ik die shows zelf (want ik ga dus altijd mee) wel te verdragen, soms zelfs vrij aangenaam. Heel soms kan het zelfs verrassend heel goed zijn, zoals het optreden van Hélène Fischer in Hasselt vorig jaar.

Maar de Kastelruther Spatzen (aus Südtirol) die ons gisteren een ruim 2 uur durende show hebben gegeven waren toch niet echt mijn ding. Vooral het eerste deel was saai. In het tweede deel was er gelukkig iets meer ritme maar het heeft me moeite gekost om het einde te halen.

Maar ja, het was geen Kerstgeschenk voor mij maar wel voor mijn moeder en zij heeft er wel van genoten.

Waar ik waarschijnlijk wel van zal genieten is van het Boekenfestijn dat komend weekend wordt gehouden in de Brabanthal in Leuven.

Na een weekje van inactiviteit wegens een vervelende hoest ben ik vandaag toch maar naar Lier gereden om een babbelloopje te doen met Sally.

En dat is het ook geworden, 32 minuten kletsen en tegelijkertijd 4,3km afleggen. Snel kan je het niet noemen maar we zijn weer bijgepraat. Ik zal wel blij zijn wanneer het “s avonds terug lichter wordt zodat we terug over de vesten kunnen lopen en niet meer zitten te sukkelen op slecht aangelegde, smalle voetpaden of drukke industriewegen.

 

Omdat de hoest nog niet volledig weg is vond ik het niet verstandig om vandaag te gaan lopen. Maar ik vond het ook niet verstandig om gewoon in de zetel te blijven zitten.

In plaats van de loopschoenen heb ik dan maar de wandelschoenen aangetrokken en ben vertrokken voor wat uiteindelijk een wandeling van bijna 14km zou worden. Eigenlijk heb ik de Monumentenloop van onze plaatselijke Kasteellopers gewandeld maar dan in tegenwijzerzin.

Na 2u45 wandelen was ik toch blij dat ik terug thuis was. Niet dat ik doodop was maar op sommige plaatsen was het wel heel vermoeiend wandelen door de modder.

Het was in ieder geval wel een goeie training voor de grote PCM-IT bedevaart van 9 maart en het heeft weer enkele mooie foto’s opgeleverd.

Als ik nog een motivatie zocht om meer te gaan lopen dan is die zoektocht vandaag tot een einde gekomen. In mijn mailbox zat vandaag immers een berichtje van The Great North Run waarvan de tekst begon met “Congratulations, Luc CAMBRE…”.

Jawel, ik ben één van de 55.000 gelukkigen die op zondag 15 september aan de start zullen staan in de buurt van Jesmond, Newcastle om deel te nemen aan de 33^ste BUPA Great North Run.

In 2010 heb ik deze halve marathon ook gelopen en tot op vandaag is dat één van de plezantste loopervaringen die ik al gehad heb. Ondanks het rotslechte weer dat we toen hadden stonden er duizenden mensen langs de kant om alle deelnemers aan te moedigen.

55.000 starters en geen enkele elleboogstoot gekregen. De meeste deelnemers lopen immers niet om een scherpe eindtijd te halen maar om zich te amuseren en vooral veel geld op te halen voor één of ander goed doel. En als kers op de taart krijg je ook nog aanmoedigingen van de Red Arrows. Genieten !

De uitloting betekent natuurlijk wel dat ik onmiddellijk aan de slag moest om een overtocht te boeken en een hotelkamer te zoeken. Dat eerste ging vrij snel maar een hotelkamer zoeken in een weekend dat 55.000 bezoekers en hun familie naar een stad komen is niet zo vanzelfsprekend. Uiteraard blijven ze niet allemaal overnachten maar toch … Ondertussen is wel alles geboekt : overtocht Zeebrugge-Hull, 4 nachten in de Holiday Inn Express en overtocht Hull-Zeebrugge. µ

Nu moet er enkel nog getraind worden. Ik was het jaar goed begonnen maar een stevige verkoudheid met een heel vervelende hoest gooit een beetje roet in het eten. Ik heb eens gehoord dat je met een verkoudheid mag blijven lopen, zolang ze boven de schouders zit en dat is deze keer helaas niet het geval. Als het tegen het weekend niet beter is ben ik wel van plan om een lange wandeling te maken, kwestie van toch iets aan beweging te hebben.

Fleetwood Mac komt nog eens naar België. Het is van 2009 geleden dat ze ons land nog eens bezochten.

Vorig jaar was het 35 jaar geleden dat hun elpee Rumours gereleased werd (voor de jeugd : een elpee was een bij 30cm grote vinyl schijf die je op een pick up kon leggen en waarmee je met een naald muziek kon beluisteren, zoiets als een mp3 maar dan niet op een usb-stick).

Rumours staat heel hoog in mijn lijst van favoriete elpees, Go Your Own Way staat heel hoog in mijn lijst van favoriete songs en Fleetwood Mac zelf staat heel hoog in mijn lijst van favoriete groepen. Je zou dus denken dat enorm blij ben en dat ik op 8 februari al van ’s ochtends vroeg achter mijn pc zit om kaarten te bestellen.

Dat zal niet het geval zijn want ik ga dit concert aan me voorbij laten gaan.

Waarom ? Omdat ze net als in 2009 Christine McVie niet meebrengen en hoe kan je nu een verjaardag van Rumours vieren en Christine McVie niet meebrengen ? Hun laatste concert was weliswaar goed maar de hele avond door voelde ik een gemis. Sommige klassiekers werden ofwel niet gebracht ofwel klonken ze niet zoals ze hadden moeten klinken. Ze zullen het dan ook zonder mij moeten doen dit jaar.

Gelukkig is er nog YouTube

Het gebeurt niet vaak maar ik ben toch blij dat het weekend voorbij is. Een groot deel ervan werd dan ook in bed doorgebracht.

Ondanks het feit dat er eergisteren echt “feel good food” op het menu stond (mosselen) voelde ik me niet zo goed. Ik kan niet zeggen dat ik echt ziek was maar gezond was ik evenmin. Waarschijnlijk gewoon een combinatie van vermoeidheid met een verkoudheid. Hoe dan ook, om 8u lag ik al in mijn bed en daar ben ik pas zaterdagvoormiddag om 10u terug uit gekropen. Die extra lange nachtrust heeft weliswaar geen wonderen verricht maar heeft me wel ongelooflijk goed gedaan.

De rest van het weekend werd ook in alle rust doorgebracht. Zaterdag met het bekijken van het WK veldrijden in Louisville, Kentucky met als apotheose de glansrijke overwinning van de beste veldrijder allertijden : Sven Nys.

En vandaag heb ik mijn 24^ste Bondfilm op één maand tijd bekeken: Never Say Never Again. Ik had namelijk voor mijn verjaardag de speciale Birthday Box gekocht : 22 Blu-Rays in één box, met ruimte voor de Skyfall, de 23^ste officiële Bondfilm. Daarnaast heb ik ook nog de twee onofficiële films (de Bondparodie “Casino Royale” met David Niven en Peter Sellers en “Never Say Never Again” met Sean Connery).

En la question jambon (de hamvraag) is nu natuurlijk: Wie is de beste Bond en wat is de beste Bondfilm? Smaken verschillen dus niet iedereen zal het met me eens zijn maar voor mij is Pierce Brosnan de ultieme James Bond en is Goldeneye mijn favoriete Bondfilm.

De zwakste Bondfilms zijn wat mij betreft “Octopussy” en “A View to A Kill”, vooral om Roger Moore op dat moment eigenlijk al te oud is om te kunnen overtuigen als 007. En de laatste films met Daniel Craig als Bond (“Casino Royale” en “Quantum of Solace”) zijn niet slecht maar lijken me soms meer James Bond meets Jason Bourne dan op de traditionele Bond. Gelukkig kan ik de Bourne-films ook wel smaken.

Zoals ik eergisteren al aangaf is deze eerste maand van 2013 gewoon voorbijgevlogen. Vooral de laatste week was enorm hectisch. Het begint trouwens ook zijn tol te eisen want ik voel me behoorlijk uitgeteld.

De voorbije maand kan worden samengevat in enkele cijfers :

• Aantal boeken gekocht : 10
• Aantal boeken gelezen : 4
• Aantal maal gelopen : 12
• Aantal kilometers gelopen : 46,71 km
• Aantal uren gelopen : 5u42
• Aantal kilo groenten gekuist voor Roparunsoep: 50
• Aantal keer naar de autokeuring gereden : 2
• Aantal keren bijna van mijn Antwerp-Vélo gereden : 2
• Aantal auto’s die vanavond verkeerd stonden geparkeerd aan de school in de Lamorinièrestraat en daardoor mijn korte fietstocht verstoorden : 7

Op dat laatste wil ik nog even dieper ingaan want dat stoort me toch. De Lamorinièrestraat is niet al te breed maar het is er, als fietser, wel toegestaan om tegen het verkeer in te rijden; Dat gaat meestal goed behalve ter hoogte van die school.

Zo rond kwart over vier staat de stoep daar vol met Range Rovers, Jeeps, Porsches en andere S.U.V.’s. Allemaal bezorgde ouders die met hun echte stadswagens hun kinderen van school halen omdat het in de buurt van scholen toch zo gevaarlijk is. Wat ze wel vergeten is uiteraard het feit dat ze met hun grote auto’s die foutief geparkeerd staan voor een groot deel bijdragen tot die onveiligheid. Een typisch voorbeeld van die fameuze vicieuze cirkel.

Omdat het gisteren geen weer was om een hond door te sturen (en dus zeker geen vermoeide medewerker van een verzekeringsmaatschappij) is er gisteren niet gelopen.

Maar vanavond was het, ondanks de soms felle wind wel mooi weer en heb ik mijn schade terug ingehaald. Rond de klok van zes vertrokken en 34 minuten later stond ik terug voor de deur met 4,80 km op de teller. Dat begint aardig in de buurt van de 5km te komen. In ieder geval een pak beter dan de 3km die ik een maand geleden bijeen strompelde.

Wat er ook aardig in de buurt van de 5 begint te komen is het aantal boeken van Toni Coppers dat ik heb gelezen. Vanochtend op de trein nummer 4 uit de reeks rond Liese Meerhout uitgelezen. Eigenlijk is het nummer 2 maar ik heb eerst nummers 3 en 4 gelezen en dan nummers 1 en 2.

“Engel” is echter wel het beste boek dat ik tot dusver van hem heb gelezen. Het verhaal begint met een beeldje van een engel dat badend in een plas bloed wordt gevonden in het Brusselse Museum voor Schone Kunsten. Liese Meerhout van de Cel Kunstcriminaliteit wordt gevraagd door de veiligheidsadviseur van het museum gevraagd om een kijkje te komen nemen.

Enkele dagen later begint Liese raadselachtige boodschappen te ontvangen, zowel thuis als op kantoor. Dan valt er een eerste dode. Een man is vermoord op exact dezelfde manier als de revolutionair Marat op het schilderij van David .Meer boodschappen volgen en er valt een tweede slachtoffer … Het is aan Liese en haar vriend Simon om de kunsthistorische puzzel op te lossen.

Coppers slaagt erin om de spanning vanaf bladzijde 1 op te bouwen en de lezer 270 bladzijden lang in spanning te houden. En op het einde loopt het eigenlijk niet goed af maar eigenlijk ook wel. Het is maar hoe je het bekijkt.

Op de terugweg naar huis ben ik dan aan boek 5 begonnen: Stil Bloed.

Het is eigenlijk niet voor te stellen dat de eerste maand van het jaar alweer bijna voorbij is. Het lijkt alsof het gisteren nog Nieuwjaarsdag was en binnen twee dagen is het al 1 februari. De dagen lijken voorbij te vliegen.

Neem nu gisteren. Om 8u op weg naar Geel om de auto van mijn moeder te laten herkeuren (met succes overigens). Dan terug naar huis, van auto gewisseld en naar Antwerpen gereden en van de rest van de halve dag vakantie die me nog restte naar de FNAC gegaan om de cadeaubon die ik met Kerstmis gekregen had te verzilveren.

De “reading list” is sinds gisteren uitgebreid met :

–       Advocaat van kwade zaken – C.J.Sansom

–       Reddende Engel – Ann Cleeves

–       Sunset Bay – Bavo Dhooge

–       Stiletto Libretto – Bavo Dhooge

–       Verzwijg me niet – Piet Baete

Na een (lange) namiddag ging het dan rechtstreeks naar het Chirolokaal in Nijlen om … uien te kuisen en te snijden. Mijn “nieuw” Roparunteam organiseerde vandaag in Brussel immers een soep verkoop en die soep moest uiteraard worden gemaakt.

Samen met Peter, Luc, Brigitte en Els heb ik er voor gezorgd dat Kristel voldoende gekuiste en gesneden groenten had om een heel smakelijke uiensoep te maken: 50 kg uien, enkele kilo’s aardappelen en wortelen. Terwijl de soep stond de sudderen hebben we een smakelijke pizza of dürum gegeten. Al bij al was het wel 10u eer ik thuis was.

En ook vandaag is voorbij gevlogen, zij het dan gewoon omdat ik zoveel werk heb en de deadlines zo kort zijn. En dan nog die strenge projectleider die me constant achter de veren zit .Het vele werk heeft ook wel zijn voordelen. Soms vergeet ik bijna om een sigaretje te gaan roken .

Net als de sneeuw is dit weekend ook weeral verdwenen als sneeuw voor de zon.

Gisteren was het alweer sportdag. In de voormiddag een looptochtje van 4,50km op iets minder dan 32 minuten. Dat begint stilaan toch al een beetje op lopen te gelijken al is er nog een lange weg te gaan.

En in de namiddag heb ik een wandeling van 6 km gedaan. Die wandeling stond oorspronkelijk niet op de planning maar in de namiddag is het hier toch vrij fel beginnen sneeuwen en dan laat ik de auto liever staan. Er zat dus niets anders op dan te voet naar de bank in buurdorp Grobbendonk te gaan.

Het was wel een leuke training voor de bedevaart die er op 9 maart in de agenda staat. Bedevaart ? Jawel, we gaan met ons team op 9 maart te voet naar Scherpenheuvel (vertrekkende van Begijnendijk goed voor een 20 km). Onze manager had in het voorjaar 2012 tijdens een zwak moment namelijk eens laten vallen dat, wanneer de migratie waar we aan werkten succesvol zou zijn, we te voet naar Scherpenheuvel zouden gaan.

En laat die migratie nu toch wel eens succesvol te zijn geweest zeker. Uiteraard is dat vooral te danken aan ons hard werk en niet aan een mirakel van hogerhand maar de bedevaart gaat toch door. We maken er, samen met de collega’s van IT, een gezamenlijke teambuilding van.

En vandaag heb ik nog eens iets gedaan wat ik in maanden niet meer heb gedaan : rondneuzen tussen duizenden stripverhalen op de LP, CD, DVD en Stripbeurs in Putte. Er zijn een twintigtal strips meer naar huis gekomen waaronder enkele mooie koopjes. Ondertussen staat de teller op 3.198 stuks.