’t Is weeral een tijdje geleden dat ik het over boeken heb gehad en aangezien ik er vandaag weer een heb uitgelezen lijkt me dit de perfecte gelegenheid. Wat is de laatste weken zoal gelezen ?

–       “Het Rashomon Complex” van Jef Geeraerts : mijn eerste Vincke & Verstuyft thriller ooit en ik moet zeggen dat hij heel goed is meegevallen. Ik kende het speurdersduo wel van de twee films maar in boekvorm zijn ze toch net iets beter (al klinkt dat wel heel erg “chliché”). Misschien is het ook wel de herkenbaarheid van alles. Het verhaal speelt zich immers voor een deel af in de buurt van de Jan Van Rijswijcklaan, met andere woorden, in de buurt van mijn werk. Het smaakt in ieder geval naar meer en daar is ondertussen voor gezorgd. Dankzij de “buurvrouw van de buurvrouw” liggen er drie thrillers klaar om te worden gelezen.

–       “God is een vrouw” van Marthe Maeren. In tegenstelling tot wat de titel misschien doet vermoeden is dit geen religieus werk maar een vlotlezende thriller rond Gentse advocate Frieda Degraeve. Maeren is zelf advocate en weet dus waarover ze schrijft. Dit verhaal gaat over de zoektocht naar Paus Johanna. Uiteraard is het Vaticaan daar niet zo blij mee. Thrillers en complottheorieën met het Vaticaan in een hoofdrol … ik hou er wel van.

–       “Het Boemerang Principe” van Christian De Coninck. Na “Het octopuscomplex” het tweede boek met commissaris Stijn Goris in de hoofdrol dat ik lees. Dit boek lijkt het vervolg te zijn op de debuutroman van De Coninck. Niet dat je dat boek absoluut moet gelezen hebben maar ik denk toch dat het helpt. De pleegzoon van een Russische maffiabaas neemt wraak op de mensen die zijn broer hebben vermoord en zijn pleegvader achter slot en grendel hebben gezet. Stijn Goris en één van die mensen. Een goede thriller al vind ik het einde enigszins overdreven.

–       “Niets is ooit” van Toni Coppers. De eerste thriller rond Liese Meerhout, hoofdinspecteur bij de sectie Kunstcriminaliteit in Brussel. In het Afrikamuseum in Tervuren wordt een conservator vermoord en worden enkele niet zo bijzondere kunstwerken gestolen. In Antwerpen wordt een jonge Afrikaan gruwelijk verminkt teruggevonden. In Brussel wordt Simon de Vere, wiens vader onlangs overledenis, bedreigt door Afrikanen … Ik ben op korte tijd fan geworden deze licht chaotische politievrouw. Het volgende boek dat klaar ligt om te worden gelezen is het tweede verhaal uit deze reeks.

’t Is niet omdat het hier soms een paar dagen stil is dat ik ook evenveel dagen stilzit hoor.

Afgelopen vrijdag had ik een dagje vakantie (nog overschot van vorig jaar) om in de voormiddag met mijn moeder op stap te gaan en om in de namiddag met haar auto naar de autokeuring te rijden. Aan de keuring ging het gelukkig goed vooruit zodat ik in de late namiddag nog een toertje kon gaan lopen.

Het was de bedoeling dat ik ook op zondag zou gaan lopen maar de sneeuwstorm was er net iets teveel aan.

Die inactiviteit heb ik gisteren wel een beetje goedgemaakt door ’s avonds de 3km tussen ons kantoorgebouw en Antwerpen-Centraal te voet te overbruggen.

Vandaag tenslotte is er vanmorgen 2km gewandeld tussen Antwerpen-Berchem en de Desguinlei, 3km gefietst tussen de Desguinlei en Antwerpen-Centraal en de dag werd afgesloten met 4km lopen in Lier.

Snel ging het niet, daarvoor was het op sommige plaatsen toch nog te gevaarlijk om te lopen maar het was wel zo’n gezellig babbelloopje in gezelschap van mijn loopbuddy Sally. Nu ja, zij doet al het gebabbel en heel af en toe lukt het me om er een paar woorden tussen te krijgen .

Ondertussen staan er 9 looptochtjes genoteerd op mijn Endomondo-account. Het zijn weliswaar korte en trage tochtjes maar het zijn er in ieder geval 9 meer dan in December.

Jawel, ik ben BOOS !

En op wie ben ik boos ? In eerste instantie op de Standaard Boekhandel.

Waarom ? Je gaat naar de Standaard Boekhandel om een simpele Bongobon te halen. En wat doen ze daar dan ? Ze leggen de drie boeken van Toni Coppers – die je nog mist in je bibliotheek – in hun rekken zodat je bij het buitengaan niet alleen die bongobon in je rugzak hebt zitten maar ook die drie boeken.

Bijgevolg heb je meer dan het dubbel uitgegeven dan je van plan was om uit geven. En dan mogen ze nog van geluk spreken dat ze de boeken in het boekenrek hadden gezet en niet open en bloot op één van hun tafels. Anders zou de verleiding om ze te kopen nog groter zijn geweest en was ik zelfs HEEL boos geweest.

Sommige mensen zullen zeggen dat je toch niet verplicht bent om die boeken te kopen. Ze hebben uiteraard gelijk maar probeer dat maar eens uit te leggen aan mijn hersenen.

En ik ben ook een beetje boos op Toni Coppers zelf. Waarom schrijft die man ook zo van die vlotlezende politiethrillers rond hoofdpersonnage Liese Meerhout ? Zo wordt mijn stapel met nog te lezen boeken alsmaar groter. En dan zeg ik nog niets over dat stapeltje thrillers van Jef Geeraerts dat in Peulis klaar ligt om uitgeleend te worden.

Het leven van een boekenwurm kan hard zijn.

Heel lang geleden, toen de dieren nog spraken, reed ik elke dag met de bus naar Antwerpen en terug naar huis. Later ben ik overgestapt op de trein, nog later naar de auto en sinds de grote werken op de Antwerpse ring pendel ik voornamelijk terug met de trein.

Vanavond ging het echter, net als in the good old days, nog eens met de bus en ik moet zeggen dat het een aangenaam weerzien was. De reden was helaas niet zo aangenaam. Zo rond een uur of twee bezocht ik even de website van de GVA en las dat er een tragisch ongeval was gebeurd aan een overweg tussen Nijlen en Bouwel. Door dit ongeval was alle treinverkeer tussen Lier en Herentals verbroken.

Ik was nog maar net begonnen aan een mailtje om enkele collega’s die al eens op dezelfde trein als mij zitten te waarschuwen of ik kreeg van een andere collega al een mailtje met hetzelfde bericht. Er kwam zelfs een berichtje van een ex-collega die nu bij de concurrentie werkt.

Ik had natuurlijk de trein tot Lier kunnen nemen en daar één van de pendelbussen naar Herentals nemen maar ik weet hoe dat gaat. Staan dringen tussen een hoop ongeduldige pendelaars die maar staan te zagen en klagen op de NMBS (en geen seconde denken aan die moeder en haar zoontje die zo tragisch het leven lieten).

Neen, voor mij hoeft dat niet. Mijn alternatief was snel gevonden : de snelbus naar Herentals. Gelukkig was het wel woensdagnamiddag en zat er weinig volk op de bus en was er weinig verkeer op de baan. Al bij al was ik even laat thuis als anders, al was ik wel een kwartiertje vroeger vertrokken. De bus nemen was in ieder geval wel de juiste beslissing. Het is pas laat op de avond terug “normaal” geworden.

De busrit op zich was wel “leuk” maar ik verkies toch de trein. Op spoorwegen heb je namelijk behoorlijk minder verkeersdrempels.

Normaal gezien had ik op dit eigenste ogenblik in de Stadsschouwburg moeten zitten om te genieten van het optreden van Clannad maar de weergoden hebben er anders over beslist.

Met de voorspellingen van nog meer sneeuwbuien in de loop van de avond  zag ik het niet echt zitten om zo rond middernacht nog met de auto op de baan te zijn. Vroeger zat ik daar niet zoveel mee in maar sinds ik op een zaterdagnamiddag in Brussels eens een paar keer na elkaar alle kanten van de ring heb gezien (voorkant, linkerkant, achterkant, rechterkant x drie) zijn besneeuwde wegen en ikzelf niet de beste vrienden. Geen concert dus maar gelukkig heb ik in laatste instantie toch nog iemand gevonden die mijn ticketje wou overnemen.

Voordeel is wel dat ik vandaag al het pakje van mijn laatste Ebay aankoop kon openen : 10 Ohee’s waarvan de oudste van 1969 is en de jongste van 1974, allemaal in quasi perfecte staat en aangekocht bij één van mijn vaste verkopers. Het blijft natuurlijk wel een beetje gek, nu een euro of zo uitgeven aan een stripverhaal dat ik vroeger als jonge snaak van een jaar of 10 “verenneweerde” zoals ze bij ons in de Kempen zo mooi kunnen zeggen. Maar ja … het houdt een mens bezig hè.

Na een zware werkweek is het een sportief weekend geweest, zowel actief als passief.

Nadat ik vorige week donderdag na het werk nog een klein halfuurtje was gaan lopen ben ik zowel gisterenvoormiddag en deze namiddag weer op pad geweest. Er is nog veel werk voor de boeg maar er is toch ook beterschap voelbaar.

De rest van de sport tijdens het weekend was wel passief en speelde zich af in Heereveen. Daar vond afgelopen weekend immers het EK Allround schaatsen plaats en sinds we een Belg hebben die kan meespelen voor de prijzen lijkt het schaatsen terug een pak interessanter. Alleen jammer dat onze nationale tv-zenders weinig of geen aandacht besteden aan de prestaties van Bart Swings (4^e op de 5km, 4^e op de 1500m, 3^e op de 10km en uiteindelijk 5^e in het eindklassement). Hopelijk krijgt hij volgend jaar op de Olympische winterspelen wel de nodige aandacht.

Er wordt tegenwoordig veel geklaagd over dieselwagens en het fijn stof dat ze uitstoten maar ik vraag me af of al die rommel die tegenwoordig uit de schoorstenen wordt gestoten zoveel gezonder is ?

Toen ik vandaag thuiskwam ben ik voor het eten eerst nog een halfuurtje gaan lopen door de woonwijk in de buurt. En op sommige plaatsen kun je dus echt bijna niet ademen. Ik heb geen idee wat die mensen in hun houtkachel/open haard/allesbrander stoppen om zich te verwarmen maar het pakt in ieder geval op je adem.

En wie volgens mij ook teveel fijn stof heeft binnengekregen tijdens zijn fietstochtjes is Frank Deboosere. Nadat hij in zijn weerpraatje op de radio had gezegd dat het volgend weekend behoorlijk frisser zal zijn sloot hij het praatje af met de geweldige woorden : “de winter is nog niet voorbij”.

En toen dacht ik bij mezelf : “UITERAARD is de winter nog niet voorbij ! De winter is nauwelijks 2 weken bezig.” Weet die man dan niet dat de winter loopt van 23 december tot 23 maart ? En dat werkt dan bij het KMI !

Voilà, ’t is gebeurd.

Ik heb me geregistreerd in de ballot van de Great North Run, de halve marathon die op 15 september van Newcastle naar South Shields wordt gelopen. Het is nu nog wel afwachten tot half februari om te weten of ik bij de 55.000 gelukkigen ben maar aangezien de buitenlanders bijna twee keer zoveel inschrijvingsgeld betalen dan UK entries heb ik er wel een goed oog op.

Mocht het niet lukken dan zoek ik wel een andere halve marathon, hetzij die van Brussel (06/10) of die van Birmingham (20/10). Of misschien nog iets dichter bij huis. Al geef ik de voorkeur aan een bestemming over het kanaal zodat ik er nog een korte vakantie kan van maken. Zolang ik maar een doel heb om voor te trainen. Anders wordt er toch niet gelopen.

 

Als ik mijn berichtjes van afgelopen maanden herlees dan valt het me, tot mijn grote schande, op dat er de laatste tijd nog weinig wordt gesproken over lopen. Nochtans is het lopen de hoofdreden waarom deze blog zo’n vijf jaar geleden werd gestart.

Ik had toen net mijn “start-to-run-jaar” achter de rug en was volop aan het trainen voor de Roparun van 2008. In 2009 volgde dan de Dublin Marathon maar vanaf dat jaar kwam er ook de organisatie van ons Roparunteam erbij en er leek steeds minder en minder tijd om te lopen. In 2010 heb ik de Great North Run in Newcastle nog gelopen maar sindsdien waren er precies altijd andere zaken belangrijker dan het lopen. Teamcaptain zijn van een Roparunteam zal wel de belangrijkste oorzaak zijn geweest zeker ?

Maar in 2013 zou dat allemaal terug moeten veranderen. Ons Roparunteam bestaat niet meer en er zou dus veel meer vrije tijd moeten zijn. Een echt doel heb ik niet maar ik zou in het najaar graag een halve marathon aan een behoorlijk tempo willen uitlopen om dan in 2014, vóór mijn vijftigste verjaardag, een marathon te lopen. De toekomst zal uitwijzen of het zover komt.

In ieder geval ben ik dit jaar al drie keer gaan lopen (nu ja, lopen … tenminste wel iets dat er op lijkt). Gezien het feit dat de conditie momenteel behoorlijk onder nul zit, beperk ik me tot een klein half uurtje lopen. Ik hoop dat die conditie vrij snel terug komt zodat ik afstand en tijd stilaan kan opvoeren.

Als “goed begonnen” gelijk is aan “half gewonnen” dan moet 2013 een goed jaar worden.

Om te beginnen heb ik op Ebay enkele zeldzame stripverhalen op de kop kunnen tikken voor een “prijsje”. Eén van die verhalen, De Duivelse Schim uit de Dees Dubbel serie van Rik, kostte eigenlijk wel iets teveel maar dat maken de andere twee, even zeldzame, verhalen uit de reeks Felix door Tillieux dan weer goed. Het is meer dan de 5 frank die het in 1963 kostte maar een groot pak minder dan de 175 euro die een andere Ebayverkoper voor dit verhaal vraagt. De gemiddelde prijs valt daardoor al bij al goed mee, zeker als je bedenkt de strips ouder zijn dan mezelf (en misschien zelfs in betere staat ).

Tweede positieve gebeurtenis : mijn vakantie is zo goed als geregeld. Eergisteren mijn bestelling doorgemaild naar Mandy van Carlson Wagon Lits (de liefste reisconsulente van Antwerpen en omstreken) en vandaag kreeg ik al de mededeling dat alles zo goed als rond is. Op de trein kreeg ik zelfs een telefoontje van iemand van touroperator Gallia zelf omdat mijn geboortedatum ontbrak en die had hij nodig om mijn overtocht te reserveren.

De bestemming wordt dit jaar niet het Verenigd Koninkrijk maar wel het Keltische buurland … Ierland. Ierland is voor mij geen vreemd land. Ik ben er al vier keer eerder te gast geweest, de laatste keer in 2009 toen ik er deelnam aan de Dublin Marathon.

Wat wel anders is ten opzichte van de vorige keren is de manier waarop ik naar ginder reis. Deze keer ga ik niet met het vliegtuig maar wel met de ferry, meer bepaald die van Cherbourg in Frankrijk naar Rosslare. Het wordt dus de eerste keer dat ik met mijn eigen wagen zal rondtoeren door Galway, de Connemara en Kerry. Laat het aftellen maar beginnen. En geef nu toe … is dit niet iets dat het aftellen waard is ?