Ik heb vandaag 2 bekers gewonnen ! Van wie dan wel ? Van Endomondo.com.

Sinds ik terug beginnen lopen ben gebruik ik die website om mijn uitstapjes te registreren. Ook vanavond heb ik dat weer gedaan. En wat bleek ? Ik heb vandaag mijn snelste 5 km (33:01) en mijn snelste 3 mijl (31:48) gelopen. Uiteraard wel sinds ik begonnen ben met Endomondo. Toen ik in 2008 bezig was met de voorbereidingen op de Roparun ging het nog net iets beter.

Maar voor mij hoeft het echt niet sneller te gaan dan nu. Als ik die snelheid van 9 km/u kan aanhouden over langere afstand dan ben ik al meer dan tevreden. Ik zou nog wel eens graag een 5 km lopen in minder dan 30 minuten of een 10 km op een uur tijd maar dat is zeker geen doel. Al blijft het wel leuk om “bekers” te winnen.

 

Of het aan de zomertijd ligt weet ik niet maar ik heb de laatste dagen toch enkele meevallers gehad.

Om te beginnen blijft het ’s avonds langer lichter waardoor Sally en ik onze (bijna) wekelijkse looptocht in Lier niet meer hoeven af te leggen op voetpaden en doorheen het gevaarlijke industrieterrein maar dat we terug kunnen genieten van de vesten en van die zalige jaagpaden langs de Nete. Gisteren bleek dat in ieder geval mee te vallen want voor we het wisten hadden we 4,75 km gelopen en dat ging veel vlotter dan de laatste keer.

Ook een meevaller zijn de nieuwe namen die bekend zijn gemaakt voor Suikerrock 2013. Toen ik op 18 februari mijn combiticket kocht waren er maar twee namen bekend namelijk Sting en Kaiser Chiefs. Omdat ik het dit jaar “rustig aan” wil doen had ik ook meteen een hotelkamer voor 4 nachten besteld. Uiteraard is dat een vrij grote gok want wat doe je dan wanneer de programmatie van de andere dagen tegenvalt ? Ik denk echter niet dat ik me zorgen moet maken want vandaag zijn er weer enkele namen bekend gemaakt. Naast Bush zal ook Within Temptation optreden op donderdag. En laat deze laatsten vorig jaar nu net het beste optreden uit mijn geschiedenis hebben gegeven. Wie er ook komt op vrijdag of zondag … tegenvallen kan Suikerrock al zeker niet.

En tot slot is er nog Proximus. Krijg ik vandaag toch wel een telefoontje van hen waarin ze melden dat ik eigenlijk te veel betaal en dat ze me een goedkoper pakket hebben dat beter bij me past. Vragen ze ook of ik er akkoord mee ga dat ze mijn factuur verlagen ? Na lang overwegen heb ik maar ja gezegd .

 

Geen betere dag dan Stille Zaterdag om na een week van stilte deze stilte te doorbreken.

Het is dan ook een zodanig drukke week geweest dat er om te bloggen niet veel tijd (of goesting) was. Drie projectjes die deze week in productie moesten in combinatie met een stevige snotvalling, één van de beste optredens van de laatste jaren en een geschrapte verlofdag waren de oorzaak van de stilte.

Met de projectjes is het trouwens goed afgelopen. Het optreden in kwestie vond donderdagavond plaats in het Sportpaleis en ik heb er nergens een slecht woord over gehoord of gelezen. Ikzelf kan ook alleen maar positief zijn over Mumford & Sons en ik vermoed dat dit voor die 17.999 anderen ook wel het geval was.

Normaal gezien had ik gisteren dan een dagje vakantie genomen (onder andere om mijn auto zijn jaarlijks onderhoud te laten geven en om zijn winterschoentjes te laten vervangen door zomerschoentjes). Er was echter nog veel te doen na de implementatie op donderdagavond van één dan die drie projectjes. En als het onverwacht toch in het honderd zou zijn gelopen dan kon ik mijn projectleider Heidi niet alleen aan haar lot overlaten.

Om de stille week af te sluiten heb ik mijn auto, die met zijn zomerschoentjes onmiddellijk een pak zuiniger rijdt, een oververdiende wasbeurt gegeven. Dat was ook hoog nodig zoals uit onderstaande foto blijkt. Na de wasbeurt heb ik me dan omgekleed om te gaan lopen : 6km in 40 minuten. Onverwacht goed na een heel vermoeiende week.

Op een mooie lentedag … dik onder de sneeuw …

’t Is toch ongelooflijk hè ? 24 maart en als je ’s morgens de rolluiken omhoog trekt ligt er een dikke laag sneeuw en is het behoorlijk koud buiten. Geen weer om nar buiten te gaan dus.

Wel weer om een hele dag niets te doen behalve misschien de laatste pagina’s van “Absint” van Guido Eekhaut te lezen. Het eerste boek dat ik van Eekhaut heb gelezen maar zeker niet het laatste.

Hoofdinspecteur Walter Eekhaut wordt “verbannen” naar de Nederlandse AIVD onder leiding van hoofdcommissaris Alexandre Dewaal. Zij onderzoeken de activiteiten van een Russische financiële tycoon. Dan wordt er een jonge linkse dissident vermoord, kort nadat hij een lijst met contribuanten van een populistische rechtse partij heeft gestolen. Wat volgt is een verhaal over corrupte politiemensen, zakenmensen die het niet zo nauw nemen met de wetgeving en de Russische maffia.

Het boek leest heel vlot en het tweede en derde boek rond het duo Eekhaut-Dewaal staan al op mijn “nog te kopen” lijstje. En als ik de website van Guido Eekhaut bekijk dan zullen er nog wel andere volgen ook. Misschien niet onmiddellijk de boeken rond “Wolven” die ook bekend zijn van het grote en kleine scherm maar enkel andere titels lijken me wel interessant.

Het volgende boek wordt “Kloostermoord” van C.J.Sansom. Eén van de gezanten van Cromwell wordt in 1537 vermoord in het klooster van Scarnsea. De briljante advocaat Matthew Shardlake en zijn jonge klerk Mark worden uitgestuurd om de moord te onderzoeken. Volgens de Sunday Times is Shardlake een “16^de eeuwse Morse”. Dat kan dus niet slecht zijn.

 

De lente mag dan vorige week wel begonnen zijn, het leek putje winter toen ik deze namiddag ging lopen. Nu ja, “lopen” is een groot woord want het liep voor geen meter. Lag het aan het slechte weer ? Lag het aan de bijzonder zware werkweek die ik achter de rug had ? Lag het aan de Vaderlansche reünie van gisteren ? Lag het aan de (alarmerend) hoge suikerwaarde in mijn bloed die afgelopen week tijdens mijn halfjaarlijkse controle zijn vastgesteld ? Of was het gewoon een baaldag ? Ik heb er geen idee van maar het ging dus niet. Hopelijk gaat het morgen beter.

Die Vaderlandsche reünie van gisteren was trouwens heel plezant. Dit was de tweede editie. Naar de eerste editie van vorig jaar in Brussel wou ik ook al gaan maar toen gooide de hevige sneeuwval roet in het eten. Dit jaar was het echter in Antwerpen en deze kans wou ik niet aan me voorbij laten gaan.

Een 120-tal (ex) collega’s daagden op in ’t Pakhuis aan de Vlaams kaai. Sommigen hebben enkel bij de Vaderlandsche gewerkt, anderen hebben de naamswijziging naar ING Insurance nog meegemaakt en dan zijn er nog die de verkoop aan de P&V Groep en de daaropvolgende naamswijziging naar VIVIUM hebben beleefd. Ik hoor trouwens bij die laatste categorie, ondertussen al 28 jaar.

Op zo’n 75 van de 120 namen kon ik een gezicht plakken en het is verbazingwekkend hoe weinig sommige van die gezichten in al die jaren veranderd zijn. De ene is wat magerder geworden, de andere wat dikker maar we herkenden elkaar toch vrij aardig. En uiteraard waren we het er allemaal over eens dat het “vroeger allemaal beter was”.

Wat me bijzonder deugd deed was de aanwezigheid van Bart De Smet. Van 1994 tot 1998 was hij mijn directeur. Ondertussen heeft hij het geschopt tot CEO van Ageas en voorzitter van Assuralia, kortom een “grote meneer” in de verzekeringswereld. Wat me nog meer deugd deed was het feit dat hij me na 15 jaar onmiddellijk herkende en zelfs nog wist dat we destijds een paar keer samen zijn gaan kwissen. Soms doet het gewoon deugd om te weten dat je niet zomaar een nummer of een “FTE” (full time equivalent) was. Dat is tegenwoordig niet altijd het geval.

Ik denk dat het hoog tijd is dat ik eens een paar dagen vakantie neem en eens goed kan uitrusten. Ik heb er echt behoefte aan want ik ben moe. Zelfs zo moe dat ik het vanavond niet kon opbrengen om te gaan lopen.

Dat heeft wel deels te maken met mijn bezoekje aan de Lotto Arene gisteren. Daar kwamen immers de Harlem Globetrotters het beste van zichzelf geven. ’t Was zo eens iets anders dan een muziekoptreden. En al heb ik een tiental minuten van de ruim twee uur durende show moeten missen wegens “darmproblemen” heb ik me wel goed geamuseerd. Onderstaande filmpjes zijn niet van de allerbeste kwaliteit maar geven wel een beetje weer wat we te zien hebben gekregen.

Waarom weigeren toch zoveel wandelaars, lopers en fietsers om een fluohesje te dragen wanneer de duisternis valt of erger nog wanneer het donker is ?

Toen ik vanavond terug kwam van Lier (4,30 km gelopen op 30 minuten) ben ik er in ieder geval weer een hoop tegengekomen zonder enige vorm van fluo op hun lichaam.

Ik snap dat dus niet hè. Hoeveel weegt nu zo’n hesje ? Toch twee keer niets ? Het kan nochtans het verschil betekenen tussen leven en dood.

Ik draag er altijd één wanneer het donker is, zelfs al loop of fiets ik over goedverlichte voetpaden of fietspaden. Maar misschien is dat de Roparunner in mij die dan bovenkomt. Daar was het motto immers “tussen acht en acht is het nacht”. En tijdens de nacht is het dragen van fluohesjes verplicht in de Roparun.

Zover moeten de mensen van mij nu niet gaan maar toch …

Enkele cijfertjes :

–       6 : het aantal kilometers dat ik afgelopen zaterdag gelopen heb. Het wordt stilaan tijd om in ’t weekend de afstand beetje bij beetje te vergroten. Ik heb immers nog 6 maanden vóór de Great North Run. Als het blijft gaan zoals het nu gaat, dan zal dat geen probleem zijn

–       8 : het aantal kilo’s dat er vanochtend minder op de weegschaal stonden ten opzichte van het vorige bezoek aan de dokter, zo’n half jaar geleden. De dokter vond dat goed nieuws, ik trouwens ook

–       28 : het aantal jaren dat ik al bij De Vaderlandsche/ING Insurance/VIVIUM werk sinds vandaag (al ben ik er vandaag niet geweest). Soms vraag ik me af of er nog mensen zijn die nog steeds bij hun eerste werkgever werken. Als ik het verloop bij ons op ’t werk zie dan betwijfel ik het. Ik heb het gevoel dat “de jeugd” minder loyaal is. Het zal wel te maken hebben met de tijdsgeest zeker?

–       139 : het aantal boeken dat er nog liggen te wachten om te worden gelezen. Van het dagje verlof gebruik gemaakt om de boekenkast nog eens grondig te reorganiseren. En daaruit is dus gebleken dat ik nog 139 boeken heb liggen die nog niet gelezen zijn. Zelfs al lees ik elke week een boek, en koop ik er geen nieuwe meer aan, dan ben ik er nog ruim twee en een half jaar zoet mee. Maar ja, zoals ze bij ons soms plegen te zeggen : “da eet geen brood hè”. Het zal me er in ieder geval niet van weerhouden om boekenwinkels links te laten liggen of naar het Boekenfestijn te gaan, al moet ik het festijn van volgende week in Mechelen wel laten passeren.

 

“De Godsformule”, het boek van José Rodrigues Dos Santos dat ik vorige week begonnen ben is er sneller doorgegaan dan verwacht. Het was met momenten namelijk behoorlijk zware lectuur.

Het verhaal begint op de trappen van het Museum voor Oudheden waar de Portugese historicus en cryptoloog Tomàs Noronha wordt aangesproken door een mysterieuze Iraanse vrouw die hem een kopie van een raadselachtig manuscript aanbiedt. Het manuscript is van de hand van het grootste genie allertijden : Albert Einstein.

De ontmoeting markeert het begin van een reeks gebeurtenissen die Tomàs in Iran en Tibet brengen. De Iraanse geheime dienst net als de CIA gebruiken en misbruiken hem. Zal het hem lukken de geheime code in het manuscript te ontcijferen ? Is het manuscript een formule voor een goedkope atoombom zoals de Iraniërs denken of is het de oplossing van het grootste mysterie allertijden : het wetenschappelijk bewijs van het bestaan van God.

Het was zeker een goed boek maar soms net iets te wetenschappelijk of theologisch net te diepzinnig. Nu heb ik geen problemen met stukken over Boedhisme, Hindoeïsme, Islam, Katholicisme, Judaïsme of Taoïsme. Maar als het gaat over kwantumfysica, de Big Bang en Schrödingers Cat dan mag het van mij iets eenvoudiger en beknopter. Gelukkig ben ik fan van The Big Bang Theory en heb ik daar al enkele zaken opgevangen ook al voelde ik me soms als Penny.

Maar de conclusie blijft wel dat het een degelijke thriller was. Volgend boek op de leeslijst is “Absint” van Guido Eekhaut.

Als Dixie Dansercoer ooit nog eens iemand zoekt om mee naar de Zuidpool te gaan dan mag hij me altijd vragen. Ik heb vandaag in ieder geval genoeg training gehad.

De dag begon ondanks het gure weer nochtans vrij goed. Aan een rustig tempo van 30 à 40 km per uur (met winterbanden !) door de blizzard naar het station gereden. Mijn trein was stipt op tijd in het station maar omdat de daarop volgende trein van Turnhout naar Brussel werd afgeschaft zijn we 5 minuten later vertrokken. Daardoor waren we uiteraard ook 5 minuten later in Antwerpen-Berchem.

Omdat ik niet het risico wou lopen te moeten wachten op een bus of tram die niet zou komen besloot ik om maar naar ’t werk te wandelen. Op de ene plek waar er maar een centimetertje sneeuw lag viel dat best mee. Op andere plekken was de sneeuw echter zo hoog opgewaaid dat het ruim 30cm was. Al bij al was ik niet zoveel later op ’t werk dan gewoonlijk.

In de loop van de voormiddag werd dan duidelijk hoeveel geluk ik had gehad. Op de weg was er blijkbaar geen doorkomen aan en zelfs op het spoor was er sprake van chaos. Toen het bijna tijd werd om naar huis te gaan was er volgens Railtime echter geen vuiltje aan de lucht.

Nadat ik me terug had omgekleed tot Poolreiziger ging het te voet naar Antwerpen-Centraal. Met de gure wind op kop was dat geen pretje. Evenmin een pretje was het aankondigingsbord in Antwerpen –Centraal. De trein naar Herentals-Turnhout was namelijk net vertrokken. En verder stonden er nagenoeg geen treinen op het bord. In het station zelf stonden wel treinen maar die reden allemaal naar “Niet Instappen”.

Na een kwartiertje vruchteloos rondlopen stond er een trein klaar om te vertrekken naar Brussel/Nijvel. Ik dacht om maar even mee te rijden tot in Berchem in de hoop daar een trein te vinden. Gelukkig was die trein nog niet vertrokken toen ik op een ander spoor de vertrouwde dieseltrein naar Neerpelt zag binnenrijden.

Om een lang verhaal kort te maken : vertrokken met 20 minuten vertraging en met evenveel vertraging aangekomen in Herentals en bijna een uur later dan anders thuisgekomen. Nog een meevaller dat de loopafspraak voor vanavond is verplaatst. Daar had ik nu echt geen zin in.