De eerste werkweek van 2026 is ook een feit en wat een week is het geweest!

Maandag was nog vrij rustig. Weinig volk op het werk dus ook weinig mensen die mijn (ondertussen traditionele) affiche kunnen negeren 😉

Dinsdagochtend zag alles wit maar dat was niet erg … ik had voor de rest van de week toch thuiswerk gepland dus de auto mocht aan de kant. Toen wist ik echter nog niet dat ik rond een uur of twee een telefoontje van mijnbroer zou krijgen. Of ik zin had in een “ijzig ritje”? Wanneer dan wel? Wel, nu direct als het kan, graag naar Schiphol?.

Hij was gestrand in Antwerpen Centraal op weg naar Schiphol waar hij woensdag hoopte te vertrekken voor een fietsvakantie naar Thailand, Laos en Vietnam.

Ik dan maar laptop dichtgeklapt, berichtje aan mijn teamleader gestuurd en even op en af naar Schiphol gereden. Bijna 400 km maar gelukkig lagen de wegen er extreem goed berijdbaar bij. Blijkt zowat de enige dag van deze week te zijn geweest. Lucky Me!

Afin, hij was op tijd in Schiphol om alvast zijn fiets in bewaring te geven en hij is op woensdag ook kunnen vertrekken (één van de weinigen) en na een lange reis aangekomen op het vertrekpunt van zijn fietstocht. Zijn bagage heeft er een dag langer over gedaan. Ondertussen is hij begonnen aan zijn tocht en kunnen wij weer genieten van zijn foto’s.

Nadat vrijdag alle sneeuw weggeregend was stonden we zaterdag terug op onder een sneeuwtapijt. Mooi als je gaat wandelen, minder mooi als je de baan op moet.

Wij hebben ons beperkt tot twee wandelingen van telkens zo’n 5 km met vertrek en aankomst in Peulis. Het heeft wel enkele mooie plaatjes opgeleverd maar van mij mag de sneeuw verdwijnen voor de rest van de winter.

We hebben het overleefd … de “apocalyptische” winterprik van de afgelopen week.

Nu ja, apocalyptisch … zo leek het wel wanneer je de krant opensloeg of radio of tv aanzette. Soms vraag ik me wel eens af hoe we dat vroeger deden, toen er nog geen internet was. Hoe heb ik de winter 1986-1987 en 1987-1988 overleefd? Elke dag met de fiets 8 km naar het station fietsen door weer en wind. Daar aankomen en de ijspegels van de bivakmuts trekken. Het Albertkanaal dat dichtgevroren was. Zelfs de zee bevroor.

Ook in de jaren ’90 was het nog behelpen. Toen had ik al wel een auto maar nog altijd geen internet. Wel ’s morgens een uurtje vroeger opstaan om op BRT Teletekst te gaan zien welke wintercode het was … A, B, C, D of E. Kleurcodes bestonden toen nog niet.

Afin … bij ons in de Kempen viel het nog best mee wat sneeuwval betreft. Maar ik was wel blij dat ik gewoon kan thuiswerken want ik ben geen fan van dit weer. Naast de baan wel maar op de baan … dat hoeft voor mij niet.

De katten zijn er ook geen fan van. Maar je ziet ze nu wel beter lopen😉

De laatste tijd laten ook de hertjes van Peulis zich vaker zien, ze lopen zelfs gewoon door de tuin. Jammer genoeg op momenten dat er geen fotocamera in de buurt is maar ze zijn er wel. Met een beetje geluk worden ze eens gefilmd door het voederhuisje dat ik voor mijn verjaardag heb gekregen. Dat is er immers eentje met camera, wifi-verbinding en vogelherkenningsprogramma … super leuk is dat. Ik probeer binnenkort wel eens wat filmpjes te publiceren op deze blog.

Ik heb ook gemerkt dat niet elke gemeente hetzelfde reageert bij winterweer. In Bonheiden besparen ze blijkbaar serieus op het zout. We hebben vandaag een wandeling van een vijftal kilometer gedaan waarvan de helft op grondgebied Bonheiden en van zout hebben ze daar blijkbaar nog niet gehoord. Met alle gevolgen van dien. De baantjes lagen er spekglad bij. Zelfs te voet was het levensgevaarlijk.