walkingwithluc

Tijdens mijn middagpauzetraining heb ik eigenlijk behoorlijk wat geleerd

• de fiets- en voetpaden in Antwerpen lijken heel willekeurig te zijn proper gemaakt. Het ene moment loop je op een volledig sneeuw- en ijsvrij gemaakt fietspad en plots heb je nog een heel smal spoor waar geen sneeuw meer ligt
• een hagelwit Nachtegalenpark is bijzonder mooi om in te lopen, zeker wanneer de zon meewerkt zoals dat vandaag het geval is
• de conditie is behoorlijk beneden peil
• niettemin is er verbetering merkbaar aangezien ik een minuut minder nodig had voor de dezelfde afstand als afgelopen zaterdag (hoop doet leven hè ?)

Volgende training is in ieder geval gepland voor volgende zaterdag, tenminste als de blizzard niet zo erg wordt als voorspeld. Anders zal het zondag worden.

… heb z’n voordeel. Deze gevleugelde woorden komen van Johan Cruijf en ik heb ze al eerder gebruikt maar dat is gewoon omdat het een waarheid als een koe is. Het bewijs werd me vandaag weer geleverd en wel door de NMBS.

Ik zal het verhaal in telegramstijl samenvatten

• 17u00 : aankomst in Antwerpen-Berchem
• 17u10 : omroeper : “de trein naar Neerpelt van 17u19 heeft wegens problemen met de koppeling vermoedelijk 20 minuten vertraging”
• 17u20 : oproeper : “de trein naar Neerpelt van 17u19 wordt uitzonderlijk afgeschaft”
• 17u30 : omroeper : “de trein naar Neerpelt van 17u19 met vertraging rijdt zo dadelijk het station binnen. Er is geen plaats meer op deze trein”
• 17u32 : trein rijdt het station binnen, er is nog wel staanplaats en een flink aantal personen propt zich op de trein. Ik besluit om niet op te stappen en te wachten op de trein naar Turnhout van 17u40
• 17u35 : de trein (of was het een sardineblikje ?) naar Neerpelt vertrekt
• 17u40 : omroeper : de trein naar Turnhout rijdt zo dadelijk het station binnen. Deze trein wordt wegens problemen met de bovenleiding beperkt tot Turnhout. Reizigers kunnen in Herentals overstappen op een bus
• 17u45 : trein vertrekt. Conducteur verwelkomt ons op de trein naar Turnhout die toch zal doorrijden naar Turnhout omdat de bovenleiding hersteld is.
• 18u05 : aankomst in Lier naast de trein naar Neerpelt die 10 minuten vóór ons is vertrokken.
• 18u06 : wij vertrekken nog vóór de trein naar Neerpelt richting Herentals.
• Iets over half zeven, een half uur later dan normaal kom in thuis aan.

En waar zijn nu die voordelen ? Om te beginnen was ik met de latere trein, waar ik bovendien een zitplaats had, sneller thuis dan met de vroegere trein. Daarnaast weet ik nu vandaag al wie de moordenaar is in “Onschuld” van Ann Cleeves. Dat is trouwens het tweede boek dat ik van haar lees en zeker niet het laatste. Ze schrijft Engelse politiethrillers zoals ze moeten geschreven worden.

Er is vanavond ook weer behoorlijk wat geklaagd en gezaagd over “den NMBS” maar daar heb ik niet aan mee gedaan. Ik weet wel dat het niet plezant is maar in tegendeel tot vele anderen denk ik niet dat die mensen opzettelijk treinen met vertraging laten rijden om ons te pesten. En die treinbegeleiders en stationschefs hebben ook niets te zeggen over de aankoop of kwalitet van het rijdend materiaal. Die mannen zien even hard af als de pendelaars en waarschijnlijk nog harder als je soms hoort wat voor rotzooi ze in naar hun kop krijgen geslingerd. En dat al die klagers dan maar naar Nederland gaan, daar schaffen ze gewoon alle treinen af.

Vandaag gelezen in de krant : mensen die stoppen met roken hebben de volgende zes jaar 70% meer kans om diabetes te krijgen dan andere mensen. Anderzijds hebben rokers 30% meer kans om diabetes te krijgen dan andere mensen.

Dat stelt mensen die willen stoppen met roken uiteraard voor een dilemma hè ? Op de website van het laatste nieuws bracht dit alvast een heel plezante discussie op gang.

Wat het roken betreft gaat het trouwens de goeie kant uit. Helemaal stoppen zit er momenteel nog niet in maar ik beperk me wel tot 3 à 4 sigaretjes per dag. Het is de bedoeling om dit de komende weken nog af te bouwen om uiteindelijk (nog eens) te stoppen met roken.

Het spreekwoord zegt dat goed begonnen half gewonnen is. Ik hoop dan maar dat minder goed begonnen die andere helft van gewonnen is.

2010 kon in ieder geval beter begonnen zijn. Het begon zaterdag met een irriterende pijn in mijn linkerhiel. Geen constante pijn maar wel pijnstootjes, vooral wanneer ik de trap op of af liep. Er is het afgelopen dan helaas ook niet gelopen maar wel Voltaren gesmeerd. Morgen pas ik ook nog en dan zal het donderdag afhangen hoe het ’s morgens voelt.

De werkweek begon evenmin op een aangename manier. Dan vertrekt ge al eens tien minuten vroeger zodat je rustig naar het station kan rijden. Dan komt ge daar om vast te stellen dat het er een complete chaos is. Treinen die niet vertrekken, conducteurs en machinisten die hopeloos in ’t rond bellen maar niemand te pakken krijgen. Een alleszeggende boodschap die na 20 minuten wachten door de luidsprekers galmt : “ingevolge een technisch defect tussen Lier en Herentals is het treinverkeer ernstig verstoord”. Treinen die dan uiteindelijk toch vertrekken op het uur dat ze normaal gezien op hun eindbestemming zouden moeten zijn en dan nog eens de twee keer zo lang onderweg zijn.

Ik was dan ook behoorlijk pissig toen ik na 2u20 uiteindelijk op ’t werk aankwam. En het vooruitzicht van al die mensen die hun “beste wensen” zouden komen overmaken stemde me ook al niet direct hoopvol maar dat is gelukkig heel beperkt gebleven.

En dan lees ik nog op het internet dat Gilbert Gascard is overleden. Die naam zegt velen misschien niets maar zijn schuilnaam, Tibet , is misschien beter bekend. Tibet is de geestelijke vader van Rik Ringers en Chick Bill. Zijn andere reeksen zoals Aldo Rémy en De Ravottersclub zijn waarschijnlijk minder bekend. Met 145 strips van zijn hand in mijn collectie laat dat toch een kleine leegte na. Nog maar een paar weken geleden kocht ik het nieuwste album van Rik Ringers. Zou het een toeval zijn dat de titel daarvan “Het laatste duel” was ? Zou Tibet een voorgevoel gehad hebben ?

Na een rustige oudejaarsavond en -nacht is het nieuwe jaar begonnen.

En bij een nieuw jaar horen ook nieuwjaarsresoluties (waaraan je je meestal toch niet kan houden). Sommige resoluties zijn zo populair dat ze jaarlijks terug komen.

Wat hoop ik dit jaar te bereiken ?

• meer lopen dan vorig jaar
• minder snoepen dan vorig jaar
• helemaal niet meer roken

Aan de eerste resolutie heb ik al gewerkt vandaag. Met veel moeite heb ik vanmiddag een halfuurtje gelopen. Dat het alweer een tijdje geleden was liet zich serieus voelen. En die zevengangenmenu van gisteren zal ook wel niet geholpen hebben.

Aan de derde resolutie heb ik ook al iets gedaan. Vandaag nog geen enkele sigaret gerookt, simpelweg omdat ik er geen meer in huis heb. Vraag is natuurlijk of het deze keer gaat lukken.

De tweede resolutie wordt misschien nog wel de moeilijkste maar dat zal ook wel lukken.

Het jaar 2009 is bijna voorbij. Je kan geen TV opzetten of krant openslaan of er staat wel één of ander jaaroverzicht in. En dan kan ik uiteraard niet achterwege blijven. Wat heeft 2009 me zoal gebracht ? Toffe dingen en minder toffe dingen.

Het hoogtepunt van het jaar blijft natuurlijk maandag 26 oktober. De dag dat ik in Dublin voor het eerst (en hopelijk niet voor het laatst) een afstand van 42,195 km heb overbrugd in 5u32. Anderzijds heb ik, over heel het jaar gezien, om verschillende redenen veel te weinig gelopen. Dat moet volgend jaar dus beter.

Ander hoogtepunt was het Pinksterweekend met de Roparun. Het was mijn eerste Roparun als teamcaptain en dat had ik toch wel een beetje onderschat. Er is enorm veel vrije tijd opgegaan aan de Roparun, zeker na het wegvallen van een heel actief lid van het organisatiecomité. Maar het is met veel plezier gedaan en het is gelukkig een enorme meevaller geweest. Geen persoonlijke ongevallen, stipt op tijd aangekomen in Rotterdam en 1.250 euro meer ingezameld voor Kom Op Tegen Kanker dan vorig jaar. Minder aangename herinnering is mijn onzachte kennismaking met het Franse asfalt tijdens de eerste nacht. Van die valpartij heb ik toch enkele weken serieus wat last gehad.

Verder heb ik nog een nieuwe auto gekocht, heb ik een hoop goede boeken gelezen en heb ik twee zalige vakanties gehad (waaronder mijn marathonvakantie).

Ook de wereld heeft niet stilgestaan. Enkele bekende mensen hebben 2010 niet gehaald. Ik was vooral onder de indruk van het plotse overlijden van Yasmine en van Jef Nys, de geestelijke vader van mijn eerste jeugdheld : Jommeke. Er waren ook nog de financiële crisis, het politieke circus en een hoop sportgebeurtenissen maar daar ga ik het niet over hebben.

Morgen nog één dag in 2009 die voor mij zal bestaan uit gewoon gaan werken en ’s avonds gaan genieten van een zevengangenmenu (met andere woorden : heel den avond eten en nog eens eten).

Zelf ben ik geen fan van al dat Nieuwjaarsgedoe maar ik wil toch iedereen een gezond en gelukkig 2010 wensen !

TOT VOLGEND JAAR !

Ik heb er lang aan kunnen weerstaan maar vorige week is het dan toch gebeurd … ik heb mijn eerste bestelling geplaatst bij Amazon.co.uk.

Nu is dat bestellen op zich niet zo gevaarlijk. Wat is dan het probleem ? Telkens je iets bestelt of zelfs maar bekijkt, laat Amazon zien wat andere mensen, die interesse hadden in dat product, ook nog gekocht hebben. En dan denk je : “Hmm … dat is ook wel interessant” dus dat bekijk je ook en daar doen ze weer hetzelfde en voor je het weet heb je veel te veel gekocht.

Gelukkig heb ik me de eerste keer kunnen inhouden. Ik ga me wel beperken tot DVD’s die hier niet of nauwelijks verkrijgbaar zijn. Al is de kans op een nieuwe verslaving vrij groot.

Tweede Kerstdag, in de Engelstalige wereld ook wel Boxing Day genoemd.

Dat betekent dus dat er weer een Kerstmis voorbij is en voor mezelf dat er weeral een jaartje bij is gekomen. Nu vinden sommige mensen dat bijzonder, een verjaardag hebben op 25 december maar eigenlijk is het dat niet. In mijn familie alleen al zijn er, buiten mezelf, nog 4 anderen die met Kerstmis verjaren (een tante, een neef, een “aangetrouwde” neef en een achternicht). Ook op ’t werk ben ik niet alleen want daar heb ik nog minstens één collega die op dezelfde dag verjaart.

En er zijn ook wel beroemdheden geboren op Kerstmis : Isaac Newton (wetenschapper), Charles Pathé (cinema pionier), Anwar Al Sadat (president Egypte), Muhammad Ali Jinnah (stichter van Pakistan), Conrad Hilton (van de hotels), Little Richard (zanger), Humphrey Bogart (acteur), Lew Grade (film producer), Sissy Spacek (actrice), Annie Lennox (zangeres), Shane McGowen (zanger), Alannah Myles (zangeres), Helena Christensen (model)

Zo bijzonder is het dus niet. De Kerstdag werd trouwens heel rustig doorgebracht. Zo rond de middag naar de Wok Villa in Zandhoven gereden en daar een kleine drie uurtjes genoten van de ene Chinese maaltijd na de andere. Normaal gezien moet een jarige daar niet betalen maar dat telde toch wel niet op Kerstmis zeker. Maar als compensatie kreeg ik wel een hele mooi Chinese theeset als geschenk (de Roparun kan er maar blij mee zijn).

Ze zeggen trouwens dat het voor het eerst sinds 1986 een “witte” Kerst was maar daar ben ik het niet mee eens. 1cm sneeuw in Ukkel maakt het geen witte Kerst. Ook die paar centimeter van 1986 tellen eigenlijk niet mee. Neen, de laatste echte witte Kerst was in 1964 ! Het is beginnen sneeuwen toen mijn moeder iets na middernacht naar het moederhuis vertrok en toen mijn vader enkele uren later terug reed lag er 17 cm sneeuw ! DAT is pas een witte Kerst.

Vandaag dan naar Antwerpen gereden en een bezoekje aan mijn stripwinkel en aan de FNAC gebracht. In de eerste winkel de nieuwe verhalen van Kiekeboe, Blake & Mortimer en Agent 323 gekocht en uit de oude doos nog de Lotgevallen van Jef Neus door Jef Nys gekocht. In de FNAC heb ik dan al mijn kadocheques (van ’t werk en van de verjaardag) besteed aan alle afleveringen van Monty Python’s Flying Circus (4 dubbel DVD’s) en van Foyle’s War (19 DVD’s) en om de boel compleet te maken heb ik ook nog “Droog” van Philippe Geubels gekocht.

Neen, het gaat niet over de Lotto maar wel over uitschuivers. Tot 3 keer toe lag ik vandaag bijna op de grond.

Ik was nog maar een paar honderd meter onderweg tijdens mijn wandeling naar Berchem-station of ik lag er al bijna bij het oversteken van de Grote Steenweg. Een paar minuten lag ik weer bijna op de grond, deze keer op “black ice”.

De derde keer was gelukkig geen scheepsrecht want ook deze keer was het net niet. Probleem was wel dat het nu met de fiets was en dat zou wel eens pijn kunnen doen. De fietspaden lagen er nog vrij proper bij maar aan elke oprit waar er wagens over het fietspad hadden gereden was het opletten geblazen.

Die auto’s brengen natuurlijk was sneeuw mee, die sneeuw smelt overdag en begon nu terug aan de vriezen. En opeens besloot mijn achterwiel naar links te gaan terwijl de rest van de fiets (en ikzelf) rechtdoor wilden. Gelukkig kon ik nog een correctie uitvoeren. Zo zijn die crosskes die we vroeger als kleine snotapen hielden toch nog nuttig geweest.