walkingwithluc

Aangezien het merendeel van mijn collega’s volgende week thuis blijft vond ik het wel gepast dat ik vandaag zou thuisblijven.

 

Ondanks het verlof toch goed op tijd opgestaan zodat ik om acht uur al kon beginnen met sneeuwruimen. De afgelopen nacht was er bij ons immers weer een tiental centimeters bijgevallen. Door de strakke wind was dat echter op vele plaatsen opgehoogd tot wel een halve meter. Na een uurtje scheppen had ik toch al enkele kubieke meters sneeuw verplaatst. Ons “voortuintje” is bij deze volledig opgevuld. De rest van de sneeuw is verplaatst naar de tuin achter het huis.

 

 

Na het sneeuwruimen heb ik dan een tweetal uurtjes aan sneeuwploegen gedaan met de auto. Vooral bij ons in de straat was het erg gesteld. Voor de rest viel het vrij goed mee. Al was ik wel blij dat ik deze winter voor winterbanden heb gekozen. In tegendeel tot vele mensen, toch zeker die mensen die reageren op artikels van de website van Het Laatste Nieuws, besef ik dat deze banden geen vrijgeleide zijn om roekeloos door de sneeuw te rijden maar het helpt toch.

 

Wat me wel irriteert, om niet te zeggen “ergert” zijn van die mensen die wel de moeite doen om hun autoruiten sneeuwvrij te maken maar de sneeuw op hun dak en op hun kofferdeksel vooraan gewoon laten liggen. Af en toe vliegen er brokken sneeuw van die auto’s en als ze willen afslaan dan zie je dat niet want hun pinkers zijn niet te zien.

 

 

Enfin … morgen is het dus Kerstmis en nog wel een witte ook. Alhoewel, aan de Kust ligt dus geen sneeuw meer hè dus een landelijke witte Kerst is het niet. Neen, ik blijf erbij … de laatste echte witte Kerst dateert van het gezegende jaar 1964 toen er op Kerstdag over heel het land een sneeuwlaag van 17cm lag ! En het feit dat ik toen geboren ben heeft daar absoluut niets mee te maken.

 

Iedereen een zalig Kerstfeest gewenst !

Oef .. het Kerstweekend is begonnen, althans voor mij toch, en dat is net op tijd.

 

’t Is een zware werkweek geweest en het winterweer heeft het er ook niet gemakkelijker op gemaakt. En gisteren dan nog een extra meeting van kwart voor vijf tot kwart voor zeven  waardoor het bijna acht uur was eer ik thuis was. Gelukkig was het voor een goed doel – de Roparun dus – en daar heb ik dat graag voor over. In ieder geval zullen die drie dagen me deugd doen.

 

Wat ook deugd gedaan heeft vandaag is het bezoekje van de postbode. Enerzijds zat het nieuwste album uit de FENIX Collectie in de brievenbus. En anderzijds had hij ook een Porsche achtergelaten, zij het dan een miniatuurversie.

 

Voor de tweede dag op rij met de fiets naar het station gereden. Zolang ik in mijn eigen dorp was ging dat perfect. Gisteren hebben ze daar hard gewerkt om de fietspaden sneeuw- en ijsvrij te krijgen (zoals gewoonlijk). Als daar dan een pak sneeuw op valt dan is dat nog perfect berijdbaar.

 

Maar eens de dorpsgrenzen voorbij begon de miserie. Op de Poederleeseweg was het gisterenavond al vreselijk rijden, vanochtend was het afgrijselijk. Stijfbevroren brokken ijs die verborgen liggen onder een pak sneeuw : prettig is anders. Komt daar nog bij dat een groot deel van de weg daar tegenwoordig onverlicht is. Zelfs specialisten als een Nys, Albert of Stybar zouden het daar lastig hebben. En dat voor de stad waar één van de beste Belgische wielrenners ooit woont, de “Keizer van Herentals” Rik Van Looy. Ze moesten zich schamen.

 

Gelukkig viel het vanavond stukken beter mee. En hopelijk valt het resultaat van de Glühwein For Life ook mee. Enkele collega’s verzamelden vandaag geld in voor Music For Life met een “Kerstmarktstandje” op onze parking. Zelf kon ik niet blijven plakken aangezien ik een trein moest halen maar ik heb uiteraard wel een flinke donatie achtergelaten in de Music For Life emmer.

 

De auto is mooi thuisgebleven vandaag. Ik vond het echt niet het risico waard om hem voor de acht kilometer naar het station van onder zijn beschermend deken te halen.

 

Ik ben de dag dan ook begonnen met een fietstochtje van 8 km en bij een temperatuur van -6°C en 15cm sneeuw op een laag ijs van 2 centimeter is dat een behoorlijk avontuur.

 

Ik had wel een vrij veel geluk gehad. Eén keer was mijn fiets bijna zonder mij weg. En toen ik aan het station aankwam had ik nog net de tijd om mijn fiets op slot te doen want de trein reed stipt op tijd het station binnen. Eigenlijk was dat dubbel geluk want het bleek de laatste trein te zijn die ochtend die op tijd reed.

 

Ik was dan ook op mijn normaal uur in Antwerpen. De wandeling van ’t station naar ’t werk nam iets meer tijd in beslag dan anders want daar was de toestand echt rampzalig. De voetpaden lagen er heel slecht bij maar de wegen nog slechter. Zelfs de ‘grote” toegangswegen waren ijspistes.

 

Zelfs de expeditie terug naar huis ging vrijwel rimpelloos. Hopelijk gaat het morgen even goed.

 

Oeps … weeral een week die voorbij gevlogen is.

 

En het is een drukke week geweest. In eerste instantie op het werk waar het niet alleen bijzonder druk is maar waar het ook de tijd van de “evaluatiegesprekken” is. Bij sommige jongere medewerkers kan dat soms wel een beetje stress veroorzaken. Ik moet wel toegeven dat ik het zelf ook nog wel spannend vind maar er van wakker liggen doe ik niet meer.

 

En wat is er nog gebeurd deze week (behalve hard werken) ? Maandagavond naar Lokeren geweest om een rekening te openen. Dinsdag gevloekt op de sneeuw. Donderdag weer gevloekt op de sneeuw en vrijdag ? Juist, weer gevloekt op de sneeuw.

 

Ik zal het al wel eens eerder gezegd of geschreven hebben. Ik heb absoluut niets tegen sneeuw want dat levert heel mooie plaatjes op maar hij zou naast de baan moeten vallen.

 

De begon nogal slecht vandaag. Als ik iedereen die een kachel heeft thuis (mazout of hout, dat maakt niet uit) een tip kan geven  : ga geen gevecht aan met die kachel want hij wint toch. Ik heb het vanochtend kunnen ondervinden. Slechts een paar tellen met mijn (bloot) dijbeen tegen de kachel en nu een joekel van een rode vlek

 

Maar als “goed begonnen” gelijk is aan “half gewonnen” dan is “slecht begonnen” gelijk aan die andere helft. De dag is dan ook positief geëindigd. Eerst is het me gelukt om, samen met Nadine, een bankrekening te openen op naam van ons Roparunteam. En toen ik thuiskwam lag er een nieuwe aanwinst voor mijn autoverzameling op me te wachten.

 

Roparundagje gehad vandaag !

 

Iets over tien vertrokken naar Itegem waar ik Carine opgepikt heb en dan richting Rotterdam waar in Ahoy de eerste Roparun teambijeenkomst werd gehouden. Het was bijna half een toen we daar aankwamen. Daar werden we welkom geheten door een doedelzakspeler in vol ornaat maar we hadden al snel door dat die daar niet voor ons stond maar wel voor het lustrum van de marine dat in een andere zaal werd gehouden.

 

 

Na de teambijeenkomst zijn we dan nog samen met Werner en Yannick naar Lier gereden om een hapje te eten en om de ex-collega’s van ING te steunen. Zij staan met een standje op de Lierse Kerstmarkt, ook om geld in te zamelen voor de Roparun.

 

Dan gaat een mens al eens de laatste Kerstinkopen doen en staan er op iemand zijn lijstje een aantal boeken. Dus dan bezoek je een paar boekenwinkels. De boeken die je zoekt zijn daar echter niet te verkrijgen. Ofwel zijn ze uit stock ofwel worden ze er gewoon niet verkocht.

 

Maar toch ga je dan met 3 doeken naar huis. Hoe komt dat ? Omdat je al die rijen met boeken grondig bekijkt en dan een paar boeken ziet staan die je absoluut niet kunt laten liggen. Waarom niet ? Zwak karakter zeker ? Ofwel omdat de eerste twee nog geen 10 euro kosten en omdat het derde boek het langverwachte slotstuk is van een trilogie waarvan de eerste twee delen fantastisch goed waren.

 

Dan heb ik het over “De erfgenamen van de Duivelsbijbel” van Richard Drübbel (tiens, weer een Duitser). Deel 1 (De Duivelsbijbel) begint in 1572 en vertelt in 560 bladzijden het verhaal van Andrej en de Codex Gigas, een bijbel die volgens de legende door de Duivel hemzelf werd geschreven, dat alles . Deel 2 (De wachters van de Duivelsbijbel) speelt zich af in 1612. De Codex Gigas wordt gestolen door plunderaars. Maar is het wel de originele bijbel of is het een kopie ? Dat kom je te weten na meer dan 600 spannende bladzijden.

 

En nu is er dus het derde deel. We zijn weer dertig jaar verder en de Duivelsbijbel staat in het middelpunt van de belangstelling. Vanuit alle windstreken wordt er, om verschillende redenen, gezocht naar de bijbel. Ongetwijfeld weer meer dan 600 bladzijden leesplezier. Als je graag historische romans leest waarin feiten worden vermengd met fictie dan zijn deze drie boeken zeker een aanrader (althans, de eerste twee toch zeker, het derde valt nog af te wachten maar ik heb er alle vertrouwen in).

Er wordt hier de laatste tijd niet zoveel meer gepost maar daar zijn goede redenen voor.

 

Ten eerste moet er iets gebeuren dat toch de moeite loont om te vermelden en ik denk niet dat iemand er behoefte aan heeft om mij te horen zagen over hoe druk het weer was op het werk (en het is dus bijzonder druk).

 

Bovendien heb ik een nieuw verslavend computerspelletje gekocht : Amazonia. Het is een heel eenvoudig spelletje waarvoor je enkel een computermuis nodig hebt want zodra je meer dan de “pijltjes” van het klavier en een entertoets nodig hebt kan ik toch niet volgen. Maar verslavend werkt het dus wel.

 

Gelukkig wordt er ook nog gelezen. De laatste twee boeken waren in ieder geval boeiende lectuur. Het voorlaatste boek, Mensenjacht door James L.Swanson , gaat over de moord op Lincoln door John Wilkes Booth en de daaropvolgende klopjacht. Het is dus non-fictie maar het leest als een spannende roman.

 

Het laatste boek was De Gladiator door Philipp Vandenberg. Dit boek gaat over een jonge ketellapper die ten tijden van keizer Claudius in Rome aankomt en de grootste gladiator van Rome wordt. Het verhaal is fictie maar het leest als non-fictie.

 

Morgen begin ik aan het volgende boek : De Schaduw van Thot door Michael Peinkofer. Als het even goed is als zijn Broederschap van de Runen dan heb ik weer vele uren leesplezier in het vooruitzicht.

 

Het valt me trouwens op dat ik de laatste tijd veel Duitse auteurs lees : Andreas Eschbach, Philipp Vandenberg, Michael Peinkofer, Petra Hammesfahr. Toch een beetje bizar voor een Anglofiel als ik.

Poging om een beetje van de sfeer van gisteren weer te geven :