walkingwithluc

Zowel gisteren als vandaag nog eens met de auto gaan werken en ik begrijp niet hoe ik dat jaren aan een stuk heb volgehouden. Gisterenmorgen een uur en tien minuten nodig gehad om van thuis op ’t werk te geraken, goed voor zo’n 32 km. Nu zou dat niet zo erg zijn in volle ochtendspits maar ik was dus wel om 6u vertrokken ! Gisterenavond net van ’t zelfde en weer een uur onderweg geweest. En ook toen was het zes uur en had het eigenlijk rustiger moeten zijn. Vandaag ging het dan iets beter want op een uur was ik in Antwerpen.

 

En het ergste is nog niet dat het zo druk is en dat je een half uur quasi stil staat. Neen, het ergste is het – vaak roekeloze en zeker egoïstische – gedrag van de meeste chauffeurs. Invoegen ? Prima, zolang het maar achter mij is. Ononderbroken witte lijn ? Geen flauw idee wat dat betekent.

 

Geef mij dan toch maar de trein met al zijn fouten en gebreken. Ok, het comfort kan vaak beter en ik zou ook graag altijd een plaats hebben om te zitten. Een vertraging kan al eens gebeuren maar dat neem ik er graag bij. In de trein zit ik (meestal) rustig, kan ik een halfuurtje lezen en kom ik toch veel relaxer thuis.

Zou het toeval geweest zijn of hebben de weergoden me willen testen ?

 

Ik verklaar me nader. Aangezien ik sinds afgelopen zaterdag een nieuwe fiets heb moest ik een nuttige bestemming vinden voor mijn oude fiets.

 

Die fiets is sinds vandaag mijn “stationfiets”, met andere woorden de fiets waarmee ik voortaan de afstand tussen het station van Berchem naar ’t werk en terug zal overbruggen. Daarvoor moest ik hem dus wel met de trein meenemen. Dat kost dus 5 euro hè ! Op zich niet zo erg maar dan kon de treinbegeleider nog niet eens de moeite nemen om de kaartjes te komen controleren .

 

En wat zag ik toen ik in Berchem uitstapte ? Niet al teveel, zo hard regende het op mijn bril. Uiteraard was het wel een prima gelegenheid om de waterdichtheid van mijn jas en mijn regenbroek uit te proberen en hoera … ze zijn allebei prima.

 

En toen ik vanavond terug naar het station reed toen … regende het weer maar gelukkig niet zo hard als vanochtend. De fiets betekent wel dat ik even lang kan blijven werken als anders en toch een half uur vroeger thuis kan zijn. En aangezien ik mijn fiets in de overdekte en bewaakte fietsstalling zet kan ik er vrij zeker van zijn dat hij er de volgende dag nog steeds staat. Dat kost wel 75 euro per jaar maar hij staat warm, droog en beter beschermd tegen diefstal als buiten.

Druk weekend achter de rug.

 

Zaterdagvoormiddag begonnen met het klassieke halfuurtje lopen. Dat gaat nog niet zoals het hoort maar heel stilaan verbetert het wel.

 

Na de middag eerst op tapijtenjacht gegaan en nadat dat tapijt gevonden en gekocht was, was het tijd voor een bezoekje aan mijn fietsenmaker om mijn nieuwe Oxford D-fence af te halen.

 

Jammer genoeg kon ik daar zondag niet van genieten want om half elf was ik al op weg naar Hulst waar ik samen met enkele collega’s wafels en kaarsen ging verkopen ten voordele van ons Roparunteam.

 

Aan het verkopen zelf heb ik niet echt actief meegewerkt, daar zijn anderen veel betr voor geschikt. Het aankleden van de verkoopsstand is meer “mijn ding”. Rond 17u was de beurs voorbij en hadden we 220 euro in kas. Dan moest alles nog ingepakt worden en moest er uiteraard nog iets gedronken worden. Het nieuws van 19u was dan ook al bezig toen ik thuis kwam.

Vandaag nog eens een keertje met de auto gaan werken en het was weer “plezant”. Voor zover ik kon zien was het druk op de E313 en daarom besloot ik om langs de “gewone” baan te rijden maar in Broechem was het echt zoeken naar een paar stukken weg zonder verschrikkelijke putten in. Tel daar nog de sukkelaars op de weg bij (zoals waarschijnlijk elke man is iedereen behalve ikzelf een sukkelaar op de weg) en dan weet je dat je niet echt uitgerust op het werk aankomt.

 

Gelukkig kon ik eerst nog een half uur gaan lopen (4,40km) vóór ik begon te werken zodat ik toch met een frisse kop kon beginnen.

 

En morgen … Dan ga ik gezellig terug met de trein. Die zijn misschien niet altijd op tijd maar daar kan ik tenminste rustig in mijn boek lezen. Dan maken die paar minuten niets uit.

Om iedereen gerust te stellen, ik heb nergens brandschade of brandwonden opgelopen. Maar een brand zorgde er vanochtend wel voor dat ik even begon te twijfelen aan mijn verstand.

 

Ik wist absoluut zeker dat ik op de trein Herentals-Antwerpen was gestapt. En die trein rijdt via Bouwel, Nijlen, Kessel, Lier, Boechout en Mortsel naar Antwerpen-Berchem. Stoppen doet hij enkel in Lier.

 

Tot in Lier was er niks aan de hand. Maar toen ik een tiental minuten later even opkeek van mijn (spannende) boek zag ik niet het station van Mortsel maar wel dat van Kontich. Kontich ? Dat ligt toch op de lijn Antwerpen-Brussel ? Was ik dan op een verkeerde trein gestapt ? Was de treinbestuurder verkeerd gereden ?

 

Niets van dat alles. Enkele vandalen hadden er niet beter op gevonden om een elektriciteitskast vlakbij het station van Berchem in brand te steken waardoor het verkeer tussen Lier en Antwerpen ernstig verstoord was. Voor ons viel het nog mee, wij hadden maar een vijftal minuten vertraging maar later op de ochtend werd dat blijkbaar 20 à 25 minuten.

 

En deze avond waren alle problemen blijkbaar opgelost.

 

Gisteren werd er al gelopen en vandaag is er zelfs tweemaal gelopen al was het één keer met de fiets.

 

Lopen met de fiets ? Jawel, dat is mogelijk. Vanochtend vroeg om negen uur had ik met Werner en Yannick afgesproken om een tochtje van 13km te doen. Yannick zou lopen onder fietsbegeleiding van Werner en mezelf, net als in de Roparun dus. De Roparuntraining die ik gepland had voor dit weekend heb ik afgelast wegens te weinig deelnemers maar op deze manier hebben we toch een mini-training gehad.

 

En deze namiddag had ik drie uur twee mogelijkheden : ofwel me ergeren aan M.Wuyts op Sporza ofwel een toertje gaan lopen. En dan is de keuze rap gemaakt en ben ik dus een dik half uur gaan lopen. Veel plezanter dan M.W. !

 

En onder lichte dwang en chantage  enkele foto’s van de training van deze ochtend door het Verdronken Land, niet dat van Saaftinge maar dat van Nete en Aa.

 

Ik had nog wat cadeaubonnen liggen dus werd het tijd dat ik nog eens ging winkelen en dat stond er vandaag dan ook op het programma.

 

Maar vóór ik kon vertrekken moest er nog gelopen worden. Ook deze keer bleef het beperkt tot een halfuur en een goeie 4km. ’t Gaat nog altijd niet zoals ik het graag zou hebben maar wat valt er anders te verwachten naar een (te) lange periode van inactiviteit ?

 

En na de middag ben ik dan aan mijn shoppingtrip begonnen met 4 haltes.

• Halte 1 : Decathlon waar ik een nieuwe lange loopbroek, een fietsregenbroek en 6 T-shirts heb gekocht. Op deze T-shirts ga ik dan ons Roparunlogo strijken zodat we die kunnen gebruiken tijdens onze verkoopacties (in afwachting van het “echte” materiaal.
• Halte 2 : FNAC waar ik buitenkwam met drie boeken van Allan Folsom (Dag van vergelding, Dag van bekentenis en Dag na Morgen) en eentje van A.J. Hartley (De Tand des Tijds)
• Halte 3 : A.S. Adventure waar ik twee paar kousen heb gekocht, nodig om blaren in mijn nieuwe schoenen te voorkomen
• Halte 4 : Hermans Rijwielcenter in Westmalle. Na bijna 10 jaar, enkele fietsvakanties naar Nederland en 5 Roparuns vond ik dat mijn trouwe Oxford Greenlander wel aan vervanging toe was. En dat is de Oxford Defence geworden. Volgende week zaterdag mag ik hem gaan halen. En de Greenlander zal vanaf dan mijn stationfiets worden, de fiets waarmee ik van Antwerpen-Berchem naar ’t werk en terug zal rijden.

 

Vandaag is er een einde gekomen aan de avonturen van Lady Sarah Kincaid, althans toch voorlopig. Het derde deel van de trilogie van Michael Peinkofer werd vandaag uitgelezen in de trein. Gelukkig is de man bezig aan het vierde (en laatste) deel.

 

Als je graag een mengeling van spanning, geschiedenis, Griekse en Egyptische mythes en legendes leest, dan zijn de boeken van Peinkofer zeker een aanrader. Bovendien worden ze uitgegeven door Karakter Uitgeverij en zijn ze vaak te koop voor om en bij 10 euro.

 

Vanaf morgen wordt het een beetje van hetzelfde maar toch anders. Dan begin ik aan het derde deel van de Duivelsbijbel-trilogie van Richard Dübell : De erfgename van de Duivelsbijbel. Hopelijk is dit boek even boeiend als de vorige twee. In dat geval mag de trein gerust wat vertraging hebben.

Even een update van de laatste paar dagen.

 

Eerst een “sportieve” update. Zaterdagvoormiddag een halfuurtje gelopen, goed voor 4km. Zondag niet gesport, zelfs niet passief. Het BK veldrijden heb ik volledig aan me laten voorbijgaan. Op zich ben ik wel fan van de wielersport maar ene M.Wuyts heeft het zo’n beetje voor mij verpest. Vanaf het moment dat die wielercommentaar is beginnen geven is het aantal wedstrijden dat ik op TV heb bekeken behoorlijk gezakt. Zelfs wedstrijden die niet op de VRT worden uitgezonden vallen uit de boot. Geef mij dan toch maar de “goeie ouwe tijd” met Mark (Uytterhoeven) & Marc (Van Lombeek).

 

Maandag niet gelopen maar wel (4km) gewandeld van Berchem Station naar ’t werk en terug. Op zich niets bijzonders want dat doe ik wel meer maar nu is het wel iets lastiger aangezien ik mijn nieuwe Meindl’s aan ’t inlopen ben en het duurt toch wel een tijdje eer die zich perfect aan mijn voeten hebben aangepast. Bovendien zijn ze iets zwaarder dan mijn vorig paar en dat is ook wennen.

 

Vandaag is er dan weer wel gelopen. Vanochtend vroeg om half zes was ik al onderweg. In tegenstelling tot anders heb ik vandaag thuis gelopen vóór ik naar Antwerpen vertrok. En het “experiment” is voor herhaling vatbaar. Op één of andere manier is het minder “stresserend”. Een klein halfuurtje lopen, een goeie douche, naar het station en dan rustig lezend naar Antwerpen treinen. Er zijn slechtere manieren om een dag te beginnen.

Vandaag is er iets heel uitzonderlijks gebeurd !

 

Ik ben namelijk op kraambezoek geweest en normaal gezien doe ik dat niet. Traditioneel ben ik de collega die niet meegaat op kraambezoek wanneer een andere collega bevallen is. Waarom niet ? Ik denk dat het me gewoon niet ligt. Vaak is het daar ook zo druk en dat ligt me helemaal niet.

 

Nochtans is er de afgelopen 15 maanden voldoende gelegenheid geweest. Sinds 24-09-2009 zijn er bij ons op de afdeling 2 papa’s en 13 mama’s bijgekomen (waaronder twee collega’s uit mijn team) . Dat is dus gemiddeld 1 baby per maand ! Werken op onze afdeling is dan ook een kostelijke affaire 😉

 

Maar vandaag ben ik dus toch de afdeling materniteit van het Lierse Heilig Hart ziekenhuis binnengestapt en heb ik een bezoekje gebracht aan Cédric, het kersverse zoontje van Wim en Sally. En voor iemand waarmee je honderden en honderden kilometers hebt samengelopen, door weer en wind, in binnenland en buitenland … daar doe je toch een extra inspanning voor hè ?