walkingwithluc

Oei … het lijkt wel of ze niet alleen bij de NMBS staken maar ook bij deze blog. Het is weeral een tijdje geleden dat er nog eens iets gepost is. Geen nieuws … goed nieuws zullen we maar denken.

Er is echter niets gebeurd dat het vermelden waard was en ook al heb ik eens een  A-viertje volgeschreven over “niets” maar dat doe ik geen tweede keer meer.

Maar vandaag hebben we dus de staking gehad. Volgens de vakbond een heel groot succes, volgens het NMBS management waren twee op drie werkwillig. Dat lijkt zo’n beetje op een betoging : “100.000 betogers volgens de organisatoren, 10.000 betogers volgens de politie”. Wat er ook van zij, bij gebrek aan treinen ben ik net zoals zo veel andere pendelaars met de auto gaan werken.

Goed op tijd vertrokken vanochtend en al leek het drukker dan anders toch ruim op tijd op ’t werk aangekomen, wat waarschijnlijk ook niet elke pendelaar kan zeggen. Nu heb ik wat dat betreft wel geluk met mijne werkgever. Voor vandaag telde bij ons de “stakingsregeling”. Dat houdt in dat we een halfuur vroeger mogen beginnen en ook een uurtje vroeger naar huis mogen gaan. Bovendien krijgen we ook nog een kilometervergoeding.

En er was nog een extra meevaller vandaag. Doordat ik goed op tijd terug naar huis ben vertrokken kon ik om 18u nog een aflevering van “Smack the Pony” meepakken op Canvas. Geweldig grappige reeks is dat. Iedereen die zegt dat vrouwen geen gevoel voor humor hebben moeten eens naar dat programma kijken. Gewoon hilarisch. De DVD’s staan al een tijdje op mijn verlanglijst maar zijn voorlopig nog altijd iets te duur. Voorlopig moet ik me behelpen met een Best Of DVD.

Moe, moe moe. Ik ben echt moe.Nochtans heb ik niet echt zware fysieke inspanningen geleverd het afgelopen weekend maar toch.

Eergisteren ben ik begonnen met een looptochtje van 6km. En in de namiddag heb ik me beziggehouden met … het snijden van selder. ’s Avonds dan op tijd naar bed want gisteren was het immers het WK op de weg in Valkenburg.

Ik had me via Het Nieuwsblad een dagtrip aangekocht : luxe busreis heen en terug, verzorgd ontbijtpakket en 2 drankjes op de bus, gratis bonnen voor 1 friet + 3 drankjes ter plaatse, gratis Nieuwsblad Sportwereld en gratis supportersattributen. Dit alles voor slechts 55 euro.

Het “verzorgd” ontbijt bleekt een platte croissant, een broodje kaas, een muffin en een appel te zijn. De gratis bonnen bleken niet omwisselbaar te zijn. Ik heb die van mij wel kunnen omwisselen voor een hamburger en een hotdog maar dat was gewoon omdat het meisje van de snackbar niet echt geïnteresseerd leek te zijn. Er waren echter veel busgenoten die hun bonnetjes mee naar huis hebben genomen. De supportersattributen bleken trouwens 1 wielrennerspetje en 1 vlaggetje te zijn. Qua organisatie viel er nog een hele hoop op te merken maar die zaken zal ik wel vermelden in de klachtenmail die met z’n allen gaan sturen.

Heb ik gisteren dan een slechte dag gehad ? Bijlange na niet. Ik heb een heel mooie koers gezien die dan nog werd gewonnen door een Belg. Het is wel indrukwekkend om zo’n peloton op volle snelheid te zien voorbij stormen. Op TV gaan die precies lang zo snel niet. En de plaats waar ik zat (net voorbij de “rode vod”) was ook gezellig. Veel volk maar niet te veel en vooral veel ambiance (maar geen ambetante zatte mensen).

Het nadeel was wel dat we pas om 8u ’s avonds terug konden vertrekken en dat het bijna 11u was eer ik thuis was. Als je dan al van 5u op bent en je hebt de hele dag in weer en wind gestaan dan ben je moe.

En toch zou ik het volgend weekend weer doen mocht de kans zich voor doen. Zou de wijsheid dan toch niet met de jaren komen ?

Enkele sfeerbeelden van gisteren

Nog 900 meter en hij is wereldkampioen :

En als ik zoiets zie word ik echt jaloers :

Er zijn vandaag gruwelijke misdaden gebeurd op de trein naar Hasselt en Neerpelt via Mol die om 17u13 vertrokken is.

Wel 4 mensen werden botweg onthoofd. Een zestienjarig meisje wiens enige misdaad was dat ze verliefd was op een leeftijdsgenoot, een vrouw van 37 die zes jaar eerder haar echtgenoot en haar schoonzus naar het kapblok heeft geholpen en twee jongemannen die een relatie hadden met eerder vernoemd meisje. Hun namen ? Catharine (Kitty) Howard, Jane Boleyn, Thomas Culpepper en Francis Dereham.

Ik wil gewoon maar even meegeven dat ik vandaag mijn zesde boek van Philippa Gregory, “De Erfenis van de Boleyns” heb uitgelezen. En net als de vorige vijf vond ik het weer een geweldig boek. Gregory kan als geen ander de sfeer van het Engelse hof in de vijftiende en zestiende eeuw tot leven laten komen.

“De Erfenis van de Boleyns” is het vervolg op “De zusjes Boleyn” (dat succesvol werd verfilmd als “the Other Boleyn Girl”). Het begint in 1539, drie jaar na de onthoofding van Anne Boleyn en haar broer George. Jane Seymour, derde vrouw van Hendrik VIII is bijna twee jaar eerder overleden en Anna Van Kleef wordt naar Engeland gehaald om de vierde vrouw van Hendrik VIII te worden. Jane Boleyn, komt ook terug aan het hof als hofdame van de nieuwe koningin net als de dertienjarige Catherine Howard, nichtje van Anne Boleyn. Wat volgt zijn ruim 500 pagina’s die het leven van deze drie vrouwen aan het hof vertellen. Een leven vol intriges, complotten, angst en lust.

Als je een fan bent van historische romans dan zijn de boeken van Philippa Gregory zeker een aanrader. Het zijn, zoals de schrijfster zelf omschrijft, fictieve verslagen van waargebeurde feiten. Ze zijn volgens mij in ieder geval veel realistischer dan bijvoorbeeld de serie “The Tudors” die op Eén loopt. Onlangs zag ik bij het zappen een flard en zag Catherine Howard in gezelschap van Hendrik VIII. De Hendrik die ik op het scherm zag komt in de verste verte niet overeen met de Hendrik VIII uit het boek. Dat beeld uit het boek lijkt me wel meer overeen te stemmen met dat van de serie : een oude zwaarlijvige man met een rottend been en niet een jonge knappe gast … maar wie ben ik om daarover te oordelen ?

De volgende boeken op mijn leeslijstje gaan Engelstalig zijn. Eerste op de lijst is “The Kingmaker’s Daughter” van Philippa Gregory. Dit boek sluit aan bij de Cousin’s War Trilogy, de trilogie die de War of the Roses beschrijft. “De Rozenkoningin” beschreef het verhaal van Elizabeth Woodvill, “De Roos van Lancaster” vertelde het verhaal van Margaret Beaufort (moeder van Hendrik VII) en “De Witte Roos” bracht het verhaal van Jacquetta van Luxemburg. Ook The Kingmaker’s Daughter gaat dus over de Rozenoorlog. Daarna begin ik terug aan de “Tudor reeks”.

Sinds vanmorgen weet ik het zeker : de zomer is voorbij en de winter komt er aan.

Hoe weet ik dat ? Ik heb vanochtend voor de eerste keer Orion gezien. Ik ken weinig van astronomie maar er zijn wel twee sterrenbeelden die ik kan herkennen en die ik bovendien weet staan : de Grote Beer en Orion.

En van Orion weet ik ook dat wij dit sterrenbeeld op het noordelijk halfrond vooral in de winter heel goed zichtbaar. Links onder Orion ligt het sterrenbeeld “Canis Major” (de grote hond) met Sirius als helderste ster en bovendien de helderste ster na de zon.

Zowel over Orion als over Sirius heb ik enkele heel interessante boeken gelezen. Zo zouden bijvoorbeeld de piramides in Egypte gebouwd zijn overeenkomstig het sterrenbeeld Orion (http://egypte-info-site.nl/orion-mysterie.html). En in Afrika is er een stam, de Dogon, waarvan de mensen bij wijze van spreken niet kunnen lezen noch schrijven maar die wel astronomische kennis hebben van Sirius. Uiteraard zijn er evenveel boeken die het tegenovergestelde bewijzen maar ik vind dat wel plezante boeken om te lezen.

Het doet toch raar …

Afgelopen weekend is de voorlopige deelnemerslijst voor de Roparun 2013 verschenen op hun website. Je ziet daar dan de bekende teams staan : het Jessa team, De Kloddelopers, Lotgenoten Vlaanderen, De Rode Lopers, het ING team …

En achter nummer 231 staat dan niet “United Against Cancer” maar “Never Say Never”.

 

Ik had voor mezelf al in februari de beslissing genomen dat het mijn laatste Roparun zou worden en ik heb dan ook voldoende tijd gehad om me te verzoenen met dat idee maar nu is het ineens realiteit en dat voelt vreemd aan.

De laatste 7 jaar, maar vooral de laatste 4 jaar, is de Roparun een heel belangrijk deel van mijn leven geweest : teambijeenkomsten in Rotterdam, trainingsroutes uitstippelen, routebeschrijvingen maken, parcours verkennen, vrachtwagens en mobilhomes reserveren, inzamelacties coördineren, wisselschema’s uitwerken, foto’s maken en bewerken, presentaties maken … kortom uren en uren en uren zijn er besteed aan de voorbereidingen op de Roparun.

En dat valt nu dus allemaal weg. Schrik voor het “zwarte gat” heb ik niet maar het zal toch raar zijn.  

Voilà, de vakantie is weeral voorbij.

De eerste week was een relaxweek in Bretagne, de tweede week was een werkweek in de Kempen.

Naast al het werk (het huis ziet er weer pico bello uit, van boven tot onder en van binnen tot buiten) ben ik er ook nog in geslaagd om drie keer te gaan lopen. Afgelopen woensdag en vrijdag ben ik, tegen mijn gewoonte in, zelfs ’s avonds gaan lopen.

Voor die avondloopjes ben ik wel naar Lier gereden om samen met Sally te lopen, net als in the good old days. Collega Ruth vroeg het zich onlangs op haar blog nog af : alleen lopen of in gezelschap ? Aanleiding was een artikel op HLN.be waarin 5 redenen werden gegeven waarom het beter was om alleen te lopen (http://www.hln.be/hln/nl/33/Fit-Gezond/article/detail/1496268/2012/09/05/5-redenen-waarom-je-beter-alleen-gaat-lopen.dhtml).

Net als zij kan ik me soms wel vinden in die 5 redenen maar lang niet altijd. Zij zeggen bijvoorbeeld dat je minder workouts mist wanneer je alleen loopt. Dat is bij mij dus zeker niet het geval. Ik zal sneller een training overslaan wanneer ik alleen ben. Maar als ik met iemand afgesproken heb om ergens te gaan lopen dan moet er al echt iets ergs gebeuren om zo’n afspraak te missen.

En wat die muziek betreft … ik herinner me een training van dik 20 km die ik gelopen heb in gezelschap van Ruth, Sally en Marleen. De drie dames voorop, gezellig kletsend gedurende 2u30 en ik daarachter, gezellig naar adem snakkend. Wie heeft er dan muziek nodig ?

Mijn ochtendloopje van vandaag :

Terwijl ik begonnen ben met het bewerken van de 800 foto’s die ik meegebracht heb van Bretagne zijn er blijkbaar een hele hoop mensen die andere souvenirs hebben ontvangen van onze Zuiderburen.

161.500 Belgen blijken sinds 1 juli een boete opgelopen op de Franse snelwegen, de meeste uiteraard snelheidsovertredingen. En dan beginnen ze natuurlijk te doen waar wij Belgen het beste in zijn : klagen.

Dat vind ik nu behoorlijk kinderachtig. Zoals ze in het Engels zo mooi kunnen zeggen : “Don’t do the crime if you can’t do the time”. In ’t Nederlands zouden we zeggen dat “hij die met vuur speelt op de blaren moet zitten”.

Kijk, het is heel simpel. Als je sneller gaat dan toegelaten, dan loop je de kans op een boete. Ik heb trouwens gemerkt dat bijna alle onbemande camera’s vooraf worden aangekondigd met grote borden. Als je dan “gepakt” worden dan moet je dat maar kunnen aanvaarden. En ze moeten ook niet afkomen met “ik reed maar 1 km/u te snel). Als ze net zoals in België een correctiefactor van 6% gebruiken dan reed je al minstens een effectieve snelheid van 140 km/u. Op je snelheidsmeter is dat dan nog meer want die geeft altijd meer aan dan de werkelijke snelheid. Eigenlijk rij je dus 15km/u te snel.

Met geldklopperij of “verdekte belastingen” (een klacht die je vaak hoort wanneer er in Vlaanderen nog wat onbemande camera’s worden bijgeplaatst) heeft dat niks te maken. Trouwens, als het “verdekte belastingen” zijn, dan kan je die belastingen op een volkomen legale manier ontduiken : niet te snel rijden ! Zo eenvoudig is dat.

Let wel, ik zeg niet dat sommige snelheidsbeperkingen niet volkomen belachelijk zijn. Ik zie geen enkele reden waarom ik om 2u ’s nachts op een lege autostrade tussen Wommelgem en Ranst geen 130 km/u zou mogen rijden in plaats van die stomme 100 km/u maar de wet is nu eenmaal de wet.

Nu maar hopen dat ik binnenkort ook geen Frans souvenir in mijn brievenbus vind en nummer 161.501 word.

Waar ik de afgelopen week niet heb over gehad is de “buit” die ik mee terugbracht heb van Frankrijk. Aangezien ik niet zo vaak naar Frankrijk ga (buiten die 7 Roparuns van de afgelopen jaren) komt er vanuit dat land niet zoveel binnen wat Coca Cola blikjes betreft.

Daar is nu verandering in gekomen. Zeven blikjes zijn toegevoegd aan de collectie.

Ik moet er wel bij vertellen dat ik twee blikjes nog niet geopend heb : het Coca Cola Cherry blikje en het Coca Cola Light Sans Caféine blikje.

Het eerste ga ik zeker niet zelf leegdrinken. Ik vind het persoonlijk wansmakelijk maar collega P. zal die taak wel op zich nemen. Hij vindt dat zalig.

Het tweede blikje ga ik wel proberen al heb ik mijn twijfels. Geen suiker en geen cafeïne ? Dat kan toch moeilijk nog naar cola smaken ? Enfin, ik zie het wel en laat het wel weten.

Voilà, mijn eerste vakantie waarvoor ik niet over één of andere plas moet varen of vliegen is achter de rug. Het was dus de eerste keer in vele jaren dat ik op vakantie ben geweest waar het Engels niet de voertaal is. En ik moet toegeven … het smaakt naar meer.

Deze laatste dag moesten er 750 kilometer worden overbrugd. Dat ging heel vlot tot ik in de buurt van Parijs kwam en de periferique op moest. Man, man, man ! Ik heb me al enkele keren niet op mijn gemak gevoeld in de auto maar wat ik vandaag heb meegemaakt moet toch wel zowat het ergste zijn geweest.

Meer dan een uur ben ik daar verloren. Het leek wel of die auto’s van alle kanten kwamen … van links, van rechts, van voor, van achter … en uiteraard allemaal zonder pinkers te gebruiken. En dan plots, eens je op de A1 naar België zit dan zijn die allemaal verdwenen. Ze kwamen uit het niets en ze verdwenen in het niets. Heel bizar. De rest van de reis verliep voorspoedig.

En wat heb ik bijvoorbeeld geleerd de afgelopen week ? Onder andere dat je in Frankrijk nooit mag tanken in één van die stations naast de autostrade. Dan kan je beter de autostrade even verlaten en gaan tanken bij één of andere supermarkt. Daar betaal je al snel 10 tot 15 cent minder per liter. Om sigaretten te kopen moet je naar een Bar-Tabac of een Presse-tabac terwijl je hier in elk tankstation of supermarkt gezellig sigaretten kunt kopen.

Verder kan ik dan ook niet anders dan vergelijken met mijn vakanties aan de andere kant van het kanaal. Ik heb het gevoel dat de toeristische sector in Engeland net iets beter is uitgewerkt. Bezienswaardigheden worden al ver op voorhand aangekondigd en bewegwijzerd. En dat heb ik in Bretagne net iets te vaak gemist. Wat je in Bretagne dan weer wel veel ziet zijn borden die zeggen waar de zoveelste supermarkt of de zoveelste McDonald’s gevestigd is. Dat vond ik vrij storend. Wat dan weer een pluspunt is in vergelijking met de Britten is de betaalbaarheid. Even gaan eten kost al snel de helft minder. Maar verder voelt het wel aan zoals die andere Keltische naties.

En nu is het aftellen naar juni 2013 wanneer ik de volgende Celtic Nation zal bezoeken.

’t Is weer voorbij, die korte vakantie.

Nu ja, echt voorbij is hij nog niet want ik ben nog een dikke 700 km van huis verwijderd maar morgen zal ik vooral autostrades zien vrees ik.

Deze laatste dag had ik echt het gevoel dat ik ergens in Cornwall rondreed in plaats van in Bretagne. Al had dat waarschijnlijk ook wel te maken met de twee tussenstops die ik vandaag tussen Vannes en Rennes heb gemaakt.

Eerste stop was het Fortresse de Largoët, net voorbij Elven. Nu ja, “net” !? Ik had mijn auto aan de kerk van Elven geparkeerd en ging te voet naar de burcht. Bleek die toch wel drie kilometer buiten het centrum te liggen zeker. En toen ik dan uiteindelijk daar was en mijn kaartje had gekocht, zegt die heel vriendelijke dame tegen me : “la fortresse se trouve à peu près 800 mètres d’ici.” Gelukkig was het een weliswaar kleine burcht maar wel mooi om te zien. Ik had echter niet gerekend op alweer een wandeling van 8km.

Mijn tweede stop was Concoret waar ik het plaatselijke château zou bezoeken. Dit kasteel ligt in de bossen van Brocéliande en herbergt het centre de l’imaginaire Arthurien. Er liep net een tentoonstelling rond Morgana (halfzus van Koning Arthur) en Melusina (de waterfee). Zowel de mythe van Morgana als die van Melusina werden haarfijn uit de doeken gedaan en er werd geopperd dat beide dames wel eens dezelfde dame zouden kunnen zijn.

Of de hele legende rond Arthur, Merlijn, Excalibur, de lady of the lake en de Ronde Tafel nu hier zijn oorsprong heeft gevonden of niet wil ik in het midden laten maar ze is er wel nauw mee verbonden. Ik heb in ieder geval genoten van de vele prachtige Keltische tekeningen. Van de rit doorheen het bos van Brocéliande trouwens ook.

Nog een keertje slapen en het zit er op.