walkingwithluc

’t Is weer voorbij, die korte vakantie.

Nu ja, echt voorbij is hij nog niet want ik ben nog een dikke 700 km van huis verwijderd maar morgen zal ik vooral autostrades zien vrees ik.

Deze laatste dag had ik echt het gevoel dat ik ergens in Cornwall rondreed in plaats van in Bretagne. Al had dat waarschijnlijk ook wel te maken met de twee tussenstops die ik vandaag tussen Vannes en Rennes heb gemaakt.

Eerste stop was het Fortresse de Largoët, net voorbij Elven. Nu ja, “net” !? Ik had mijn auto aan de kerk van Elven geparkeerd en ging te voet naar de burcht. Bleek die toch wel drie kilometer buiten het centrum te liggen zeker. En toen ik dan uiteindelijk daar was en mijn kaartje had gekocht, zegt die heel vriendelijke dame tegen me : “la fortresse se trouve à peu près 800 mètres d’ici.” Gelukkig was het een weliswaar kleine burcht maar wel mooi om te zien. Ik had echter niet gerekend op alweer een wandeling van 8km.

Mijn tweede stop was Concoret waar ik het plaatselijke château zou bezoeken. Dit kasteel ligt in de bossen van Brocéliande en herbergt het centre de l’imaginaire Arthurien. Er liep net een tentoonstelling rond Morgana (halfzus van Koning Arthur) en Melusina (de waterfee). Zowel de mythe van Morgana als die van Melusina werden haarfijn uit de doeken gedaan en er werd geopperd dat beide dames wel eens dezelfde dame zouden kunnen zijn.

Of de hele legende rond Arthur, Merlijn, Excalibur, de lady of the lake en de Ronde Tafel nu hier zijn oorsprong heeft gevonden of niet wil ik in het midden laten maar ze is er wel nauw mee verbonden. Ik heb in ieder geval genoten van de vele prachtige Keltische tekeningen. Van de rit doorheen het bos van Brocéliande trouwens ook.

Nog een keertje slapen en het zit er op.

Paniek ! De hemel zag niet hemelsblauw vanochtend. Er waren wolken te zien. Je moest er behoorlijk achter zoeken maar ze waren er toch.

Er stonden twee zaken op het programma vandaag : Carnac en Port Louis. Aangezien de eerste bestemming en uurtje rijden was vanuit Lorient en de tweede bestemming toch al snel 15 minuten, had ik besloten om eerst naar Carnac te rijden. Neen, ik heb nog geen last van een zonneslag maar de Citadel van Port Louis is in september enkel in de namiddag te bezoeken.

Het zou dus eerst Carnac worden. Mijn verwachtingen waren hoog en ik ga niet zeggen dat ik teleurgesteld ben maar toch had ik er meer van verwacht. Ik had gelezen dat er zo’n 5.000 stenen stonden en dat zal wel kloppen (ikzelf ben gestopt met tellen bij 3.957) maar ik vrees dat ik teveel strips heb gelezen. Bij menhirs denk ik immers altijd aan Obelix en de stenen die ik vandaag gezien hebben trekken helemaal niet op de stenen die Obelix maakt. Al bij al is het toch wel indrukwekkend, zeker wanneer je ze vanop het platform in Kermario bekijkt.

Ik heb er in ieder geval een fikse wandeling van 8km gemaakt en na een picknickje terug de auto in en naar Port Louis en zijn citadel. De citadel op zich is al de moeite waard om te bekijken maar binnenin kan je ook nog naar la musée de la marine en la musée de la Compagnie des Indes. Niet alleen onze bovenburen hadden een Oostindische compagnie, onze zuiderburen blijkbaar ook.

Na een tweetal uurtjes rondkuieren in de citadel en kijken naar de zeilbootjes werd het tijd om naar mijn stopplaats voor vannacht te rijden : Vannes.

Geen grijze lucht vandaag. Het was vanochtend vroeg blauw en ook nu is het nog blauw. Geen wolkje te zien, behalve dan die rare ronde gele wolk die ervoor zorgt dat je rood wordt wanneer geen witte melk over je lijf smeert.

Na het ontbijt verliet ik de Manoir en trok ik richting Concarneau, mijn eerste stop voor de dag. Het zou ook de laatste stop worden maar dat wist ik toen nog niet.

Concarneau is een havenstadje, dat heb je wel meer aan de zee, en heeft net als Saint-Malo ook een “intra muros”, een oud fort eigenlijk. Deze is wel veel kleiner dan Saint-Malo maar ook veel gezelliger. Het is een aaneenschakeling van allerhande winkeltjes, crêperies en restaurantjes waar je voor een heel schappelijke prijs heel goed kunt eten. Het was er druk maar wel gezellig druk. Ik heb me trouwens niet kunnen inhouden en ook wat “souvenirs” gekocht (o.a. een rugbyshirt met de vlaggen van de 6 Celtic Nations en enkele hemden).

Binnen de muren is ook al meer dan 50 jaar het Musée de la Pêche gevestigd. Voor slechts 6,50 euro krijg je een volledig overzicht van de visvangst in de streek en in de rest van de wereld. Je kan zelfs een heuse vissersboot bezoeken.

Na de vesting ben ik door de rest van het stadje beginnen dolen en voor ik het wist was het bijna vijf uur, hoogste tijd om verder te rijden naar Lorient waar ik vandaag overnacht. Mijn andere geplande stops zullen moeten wachten tot een volgende keer.

Morgen gaat de tocht verder naar Vannes en zou ik onderweg een van de hoogtepunten van deze reis moeten zien : CARNAC.

Het begint een gewoonte te worden vrees ik. Ook vandaag was de lucht zo grijs als het maar kon zijn. Al moet ik er bij zeggen dat het eerder lichtgrijs was vandaag.

Eerste stop vandaag was Locronan, een “middeleeuws dorpje met 18^de eeuwse herenhuizen”. In Locronan kan je ook enkele mooie wandelingen maken. Ik koos voor de wandeling naar de ‘montagne de Locronan’ waarvan de top op 289m boven de zeespiegel ligt. Een pittige beklimming met onderweg enkele mooie vergezichten, zelfs bij dit grijze weer.

Rond een uur of een was het gelukkig aan ’t opklaren zodat ik gezellig op een terras kon gaan middagmalen : choucroute met vis. Niet direct een combinatie die ik zelf zou klaarmaken maar wel geslaagd.

Volgende stop op de route : Pont l’Abbé. Dat is de thuishaven van het Musée Bigoudin, een museum rond de typisch Bretoense klederdracht waaronder de “coiffe”. Bij laag water liggen alle boten in de haven er gewoon in de modder. Niet velen weten dit maar naast mijn passie voor kastelen, abdijen en ruïnes heb ik het ook voor glasramen. Die trekken me altijd aan. In Pont l’Abbé hadden ze, net als in Locronan enkele mooie exemplaren.

Derde en laatste stop : Bénodet. Ondertussen was de zon er volledig doorgekomen en was het aangenaam warm. Bénodet is een gezellig maar druk haven- en badstadje. Een wandeling van de haven naar het strand en terug leverde weer enkele mooi foto’s op.

De lucht zag weer bijzonder grijs toen ik vanochtend opstond. En toen ik na het ontbijt Saint-Malo achter me liet was het nog altijd zwaar bewolkt. Gelukkig bleef het wel droog. Er moesten vandaag behoorlijk wat kilometers worden afgelegd. Eindbestemming voor vandaag was namelijk Le Fôret Fouesnant in het westen van Bretagne.

Mijn eerste stop was echter Carantec. Daar zouden volgens mijn informatie enkele mooie uitzichtpunten zijn. En mijn informatie bleek juist te zijn. Via een heel smal paadje naast de kust kon je van het ene naar het andere punt wandelen. Echt eenvoudig was het niet maar het was wel de moeite waard.

Daarna ging het via het Parc Régional d’Armoric naar Pleyben. Onderweg waren er ook tal van mooie panorama’s te zien maar jammer genoeg kan je niet zomaar je auto langs de kant zetten en al rijdend fotograferen is ook niet alles.

In Pleyben staat trouwens een bijzonder mooie kerk.

Uiteindelijk kwam ik op mijn bestemming, Hotel Manoir du Stang in La Fôret Fouesnant. Ik heb al veel mansions en stately homes bezocht maar nu slaap ik er in een. Een 16^e eeuws huis dat met antieke meubelen (of toch antiek uitziende meubelen) gevuld is. Mooie tuin, grote vijver, geen radio, geen TV, wel draadloos internet en vooral heel veel stilte.

 

Wat is het eerste dat iemand die een week vakantie heeft in Bretagne ? Een bezoekje brengen aan Normandië natuurlijk !

Nadat ik gewekt werd door een SMS’je van collega Bart die iets vroeger dan gepland papa is geworden en na een smakelijk ontbijt ben ik namelijk naar de Mont-Saint-Michel gereden.

De Engelse versie ervan (St Michael’s Mount in Cornwall) had ik al verschillende keren bezocht maar de Franse versie nog niet. En aangezien ik nu toch in de buurt was …Het weer was niet al te best maar toch besloot ik om de 2,5 km van de parking naar de Mont te voet af te leggen. De eerste paar honderd meter nog met regenjasje maar dat ging snel uit, het was zo al warm genoeg. Ook de terugweg heb ik te voet afgelegd. Ik moet wel zeggen dat ik de Engelse versie net iets interessanter vind. En die Engelse versie wordt nog echt omringd door water bij hoogtij en dat is hier niet meer het geval.

Na de Mont-Saint-Michel ben ik onmiddellijk terug naar Saint-Malo gereden. Ondertussen was het wel opgehouden met regenen en kwam ze zon zelfs piepen. Even de auto geparkeerd in de (heel smalle) ondergrondse parking van het hotel om dan het Intra Muros gedeelte van Saint-Malo te verkennen. Eerst heb ik de ongeveer 2km lange ommuring gewandeld om dan kris kras door de binnenstad te wandelen. 

Een geslaagde dag werd afgesloten met een heel smakelijke portie mosselen op een zonnig terrasje. Die mosselen waren qua grootte niet te vergelijken met de jumbo’s die we in België gewoon zijn maar dat maakte ze er niet onsmakelijker op.

 

Het voelt toch maar raar aan : op vakantie zijn en langs de rechterkant van de weg moeten rijden, ticketautomaten die aan de goede kant staan, mensen die u in ’t Frans aanspreken in plaats van in het Engels … . Maar verder valt er tot nu toe helemaal niet te klagen.

De 700 km die de Kempen scheiden van Bretagne werden probleemloos afgewerkt. Nergens maar dan ook nergens ook maar één file gezien. Zelfs niet aan de Péage en zo heb ik er toch wel zes gehad. Vijf keer heb ik moeten betalen om de autostrade te mogen gebruiken (goed voor 25,80 euro) en één keer om de Pont de Normandie te mogen gebruiken. Dat kostte me 5,20 euro maar het is wel een mooie brug

 

Rond een uur of vijf kwam ik aan in Saint-Malo. Ik stond eerst wel aan het verkeerde Oceania Hotel maar dat was snel verholpen. Ik was vergeten dat ze voor de eerste twee dagen een ander hotel hadden gegeven (de “luxueuzere versie”).

Veel meer dan een douche en voorbereidingen maken voor de eerste uitstap van morgen zit er niet in vrees ik. 700 km autostrade afmalen is toch vermoeiend, ook al moet je dan nergens aanschuiven.

Zo eens om de drie jaar komt het voor dat er binnen één maand twee keer een volle maan te zien is. Dat noemt men dan een “blauwe maan”. Vandaar ook de Engelse uitdrukking “once in a blue moon” voor iets dat niet vaak voorkomt.

Wat gelukkig vaker voorkomt is vakantie. Terwijl alle kindjes (en hun mama’s en papa’s) de laatste uren van hun schoolvakantie wegtellen, heb ik vandaag ook de uren afgeteld. Het verschil is dan wel dat mijn vakantie om 16u begonnen is ! De komende twee weken wordt er even niet aan ’t werk gedacht.

We hebben vandaag op ’t werk trouwens de kans gehad om enkele van de beste wielrenners ter wereld te zien. De “World Ports Classic” passeerde immers recht voor de deur. De finish was dan ook maar een goede kilometer van ons verwijderd. Echt veel was er uiteraard niet aan te zien. Die mannen komen tegen 60 km/u voorbij gezoefd. Waar we veel meer van gezien hebben is de complete verkeerschaos die (onder andere) door de koers werd veroorzaakt.

Enfin, morgen inpakken en zondag goed op tijd vertrekken naar Saint-Malo om aan mijn achtdaagse rondrit doorheen Bretagne te beginnen. Iedereen zegt me dat het daar zo mooi is en ik zal dat dan maar geloven zeker ? Maar ja, het is één van de zes Keltische landen (samen met Cornwall, Wales, Schotland, Ierland en het eiland Man) dus slecht kan het niet zijn. De weersvoorspellingen zijn in ieder geval wel goed.

Het is trouwens de eerste keer sinds 1990 dat ik een vakantiebestemming kies die niet in het Verenigd Koninkrijk, Ierland of Noorwegen ligt (enkele korte fietsvakanties in Nederland niet te na gesproken). ’t Zal wel raar aanvoelen : met vakantie zijn en niet links van de weg moeten rijden.

Zo slecht dat het de ene keer gaat, zo vlot gaat het de andere keer.

Eergisteren geraakte ik niet in mijn ritme en had ik niet veel plezier aan mijn looptochtje. Vandaag daarentegen zat het van in het begin goed en heb ik echt genoten.

Dat er vrij constant werd gelopen bewijzen de ronde tijden : 7:01 – 7:02 – 7:00 – 7:00. De laatste 700 meter werd afgelegd in 4:38. Wat me ook verheugt is het feit dat het naar het einde toe iets minder traag ging dan in het begin.

Het is in ieder geval een sportieve maand geweest. Tien keer gaan lopen (totaal 41,31 km) en twee keer gaan fietsen (totaal 60km). Ik hoop dat ik nu terug “gelanceerd” ben.

Een beslissing nemen duurt vaak maar een paar seconden. Soms valt die beslissing goed uit, soms minder goed. De beslissing die ik vanochtend nam is gelukkig wel goed uitgevallen.

Omdat mijn dokter besloten heeft om in september met vakantie te gaan moest ik vroeger dan voorzien naar mijn halfjaarlijkse check up. Om te voorkomen dat ik daar bij de dokter zou zitten stressen wanneer zou blijken dat er veel wachtenden voor me zouden zijn had ik maar een half dagje recup (of “comfort” zoals we dat tegenwoordig op ’t werk noemen) genomen.

Al bij al viel dat wachten nog goed mee en toen ik om half tien buitenkwam had ik de keuze bij het verlaten van de parking : of naar rechts afslaan richting Herentals en daar de trein nemen of naar links afslaan richting Lille en via de E34 naar Antwerpen rijden. Ik koos voor de tweede optie en daar zou ik later op de dag de vruchten van plukken.

Aangekomen in Antwerpen ben ik niet onmiddellijk gaan werken maar heb ik me omgekleed om een half uurtje te gaan lopen. Ik had immers net nog een pluimpje gekregen van de dokter omdat er toch al een paar kilootjes verdwenen waren en we hebben afgesproken om dat te herhalen tegen het volgende bezoek.

Het lopen liep echter langs geen kanten. Ik geraakte maar niet in mijn ritme en het werd dan ook een kleine 40 minuten harken doorheen het Nachtegalenpark maar uiteindelijk stonden er toch 5km op de teller (en dat is heel lang geleden).

Ik was net op tijd uit de douche om samen met de collega’s te gaan eten. De namiddag is voorbij gevlogen. Rond 16u kreeg ik plots een mailtje van een collega met de korte tekst : “ben je met de trein vandaag ?”. Bleek namelijk dat er net voorbij het station in Lier de bovenleiding volledig werd afgerukt. Gevolg : geen treinverkeer mogelijk tussen Lier en Herentals, tal van treinen afgelast en met gigantische vertragingen, overvolle vervangbussen tussen Lier en Herentals … m.a.w. een gigantische chaos. Maar ik had er gelukkig geen last van. Op 40 minuten was ik thuis met de wagen.

Soms zit het wel eens mee.