De tweede zondag van november is het in Groot-Brittannië Remembrance Sunday, de zondag die het dichtste bij 11 november valt. Oorspronkelijk bedoeld om de slachtoffers van de eerste wereldoorlog te herdenken, ondertussen worden alle gesneuvelde soldaten herdacht. Hoogtepunt is de ceremonie aan de Cenotaph in Londen.

Maar misschien wordt het mooiste eerbetoon niet gehouden op Remembrance Sunday. Daarvoor zou wel eens Wootton Bassett, een klein dorpje in Wiltshire, in aanmerking kunnen komen.

Wootton Bassett ligt vlakbij RAF Lyneham de luchmachtbasis waar sinds 2007 gesneuvelde soldaten uit Afghanistan of Irak die worden gerepatriëerd landen. Het eerste dorp waar de stoet van de luchthaven naar Oxford is dan Wootton Bassett. Telkens er zo’n stoet passeert (ondertussen al 96 keer) wordt de tijd in het dorp stilgezet : winkels sluiten, nagenoeg iedereen stopt met werken en bijna heel de dorpsgemeenschap komt op straat om, vaak in alle stilte, een erehaag te vormen. Enorm indrukwekkend, al zou iedereen wel willen dat die optochten niet meer nodig waren.

Voor het eerst sinds de marathon terug gaan lopen vandaag en als ik eerlijk ben … het is niet echt meegevallen.

Ik was eerst van plan om naar Mol te gaan voor de Zilvermeerloop maar met de weersvoorspellingen en de werken op de E313 in het achterhoofd heb ik dat plan gelaten voor wat het was.

Dan kon ik beter een halfuurtje vlak bij huis lopen. En dat is het ook geworden, een halfuurtje, goed voor 4,60 km dus snel was het zeker niet. Ik was wel blij dat ik terug thuis was. Maar ja, ik ben tenminste terug bezig. Vanaf worden het in principe terug drie (of vier) trainingen per week, op weg naar de Roparun.

In mijn mailbox zat vandaag een mailtje van Jim Aughney. En wie mag Jim Aughney wel zijn ? Wel, Jim is de Race Director van de Lifestyle Sports – Adidas Dublin Marathon.

Hij bedankte mij nog eens voor mijn deelname en liet tegelijkertijd weten dat de inschrijvingen voor de editie 2010 vanaf vandaag geopend zijn. Nu is dat heel vriendelijk van hem om me dat te laten weten maar ik ga toch passen want het is toch niet iets dat ik jaarlijks ga herhalen. Een marathon op zich ga ik zeker nog wel proberen maar jaarlijks een vijfdaagse trip naar Dublin ondernemen kost nu net iets teveel.

Neen, de volgende marathon zal dichter bij huis zijn. Keuze genoeg in het najaar met Brussel, Amsterdam, Keulen, Eindhoven, Echternach … Dan kunnen de supporters ook meegaan J

Om de marathon van Dublin officieel af te sluiten hebben ik nog wel de speciale editie van Irish Runner (met een speciale marathonbijlage) besteld en heb ik ook nog wat foto’s besteld.

En morgen herneem ik dan de trainingen voor het volgende doel : de Roparun 2010. Al is het nog lang niet zeker dat ik die ga meelopen. Momenteel heb ik 12 lopers in mijn team zitten en aangezien we er maar 8 nodig hebben moeten er 4 afvallen. Er zullen er ongetwijfeld nog wel een paar uitvallen met blessures. Maar ik heb vandaag de loopervaringen van de nieuwe lopers gelezen. De ene loopt een marathon in 3u25, de andere loopt een halve marathon in 1u36 en de derde heeft al 65 marathons op zijn palmares staan. Als ik dan naar mijn eigen geschiedenis kijk dan zet ik graag een stapje opzij. Maar dat betekent niet dat ik niet ga trainen … je weet maar nooit.  

’t Is alweer een tijdje geleden (ongeveer een jaar denk ik) maar morgen is het weer “van dat”.

Omdat de NMBS overweegt om het zwaar verlieslijdende B-Cargo te herstructureren heeft het personeel van het personenvervoer besloten om het werk voor 24 uur neer te leggen.

Ze doen dat uiteraard niet voor zichzelf maar zoals steeds staken ze voor ons, de brave pendelaars. Dat heel veel van die pendelaars nu een dag verlof moeten nemen, al dan niet betaald, is jammer maar het is dus voor ons eigen goed;

Gelukkig heb ik zef niet zoveel problemen en rij ik gewoon met de auto naar ’t werk. En daarbij komt nog dat we vandaag het bericht hebben gekregen dat onze kilometers en eventuele parkingkosten vergoed krijgen. Maar niet iedereen zal zo’n baas hebben.

Buiten het feit dat er weer hard gewerkt is vandaag valt er weinig te vertellen. Daarom nog een paar herfstfoto’s van afgelopen zaterdag.

De jaarlijkse boekenbeurs in Antwerpen is weer begonnen. Dat was duidelijk te merken op mijn huiswaartse pendeltocht : een hele hoop mensen met hun treinticketje in de ene hand en een doorzichtige plastic tas gevuld met boeken in bruine papieren zakken in de andere hand.

Zelf ga ik al jaren niet meer naar de boekenbeurs. Ik ben namelijk van mening dat een dergelijke beurs de promotie van het boek als doel zou moeten hebben. Maar waarom zijn de boeken daar dan duurder dan in de winkel ? Als ik naar het autosalon ga dan krijg ik de ene korting bovenop de andere. Ik zou dan ook verwachten dat ik behoorlijk wat korting krijg op de boekenbeurs maar ik denk eerder het tegenovergestelde.

Bovendien is het gewoon veel te druk op die beurs omdat het er veel te veel mensen rondlopen die naar de boekenbeurs komen omdat “het moet” en daar boeken kopen die ze waarschijnlijk nooit gaan lezen maar die goed staan in de boekenkast.

Neen, ik zal mijn boeken wel kopen in de gewone boekenwinkel, bij ECI of op het boekenfestijn dat een paar keer paar in Vlaanderen wordt georganiseerd.

Gisteren was het nog een mooie herfst … vandaag is het iets minder.

Dat gaf me wel de tijd om de verzamelingen nog eens bij te werken. De stripverzameling staat nu op 2.429 stuks. De recentste aanwinsten zijn De Grappen van Lambik 3 en 4 en Kinderen Baas van Jef Nys, uitgegeven n.a.v. het overlijden van Jef op 20-10.

Ook de Fordcollectie is exemplaar rijker geworden en wat voor één ! De Belga Capri waarmee de broers Martin in 1980 de 24u van Spa-Francorchamps wonnen. Dit is samen met de RS200, de GT40 en de Shelby GT500 waarschijnlijk één van de mooiste Fords ooit gemaakt.

Ondanks het mooie weer toch niet gelopen vandaag. Ik heb mijn benen een dikke week rust gegund en daar hou ik me aan.

Maar dat betekent niet dat ik niets gedaan heb vandaag. Ik ben er met de fiets op uit getrokken en heb een tochtje doorheen het “Land van Nete en Aa” gemaakt. En daar heb ik nog eens gezien waarom de herfst mijn favoriete seizoen is.

Het kleurenpalet is gewoon prachtig : rood, groen, geel, oranje, bruin … teveel om op te noemen. Paddenstoelen in alle maten en gewichten springen hier en daar door de afgevallen bladeren door. In één woord : geweldig !

Na een bijzonder korte nacht liep de wekker eigenlijk veel te vroeg af. De collega’s hadden wel een kleine maar fijne verrassing geprepareerd. Op mijn scherm kleefde namelijk een schermprintje met daarop mijn tijden van de marathon.

De drukke werkdag werd dan nog wel op een feestelijke manier beëindigd. Roparunner Eric zal volgende maand namelijk een kwarteeuw bij ons werken en hij vierde dat vandaag samen met zijn collega Luc die eerder deze maand zijn jubileum vierde.

Voor mij is het trouwens nog 5 maanden wachten en dan is het ook zover, dan vier ik mijn zilveren jubileum op de maatschappij. Het enige verschil met Eric en Luc is dat zij op verschillende afdelingen hebben gewerkt en dat ik al (bijna) 25 jaar op dezelfde afdeling zit al ben ik al eens van dienst verandert (van beheer naar uitkeringen naar productie terug naar beheer om dan uiteindelijk op “process & change management” te belanden).

Voor “de jeugd” op de afdeling en voor alle externe consultants waar ik al heb mee gewerkt is het onvoorstelbaar dat iemand zo lang op dezelfde maatschappij werkt, laat staan op dezelfde afdeling. Voor mij is dat echter de meest logische zaak ter wereld maar dat zal wel het verschil van generatie zijn zeker ? Ik heb tijdens mijn acht maanden durende wachtperiode honderden keren gesolliciteerd en ben evenveel keer afgewezen. De Vaderlandsche (zoals we toen heetten) was mijn eerste werkgever en ik veronderstel dat ik nog altijd dankbaar ben dat zij mij wel een kans hebben gegeven. En als ik heel eerlijk ben … ik ben nog geen enkele dag echt tegen mijn goesting gaan werken (al ga je de ene dag uiteraard wel liever werken dan de andere dag).

Om af te sluiten nog een paar foto’s die ik gisteren op Dublin Airport heb genomen.

De vakantie zit er bijna op. Nog een halfuurtje met de trein en een tiental minuutjes met de auto.

Vandaag vooral bezig geweest met wachten. Wachten op mijn kamer op het uitchecken. Wachten op de bus naar de luchthaven. Wachten tot ik mijn valies kon inchecken. Wachten op het vliegtuig. Wachten op mijn valies. Wachten op mijn trein. Er liepen nog wel flink wat mensen met zo’n mooi grijs shirt rond (sommigen zelfs met hun medaille rond hun nek) dus er is nog wel wat verbroederd.

Met dat wachten heb je wel even de tijd om terug te kijken op de voorbije week. Die was geweldig met de marathon als hoogtepunt. Maar ik heb toch één klein minpuntje gevonden. Er was namelijk wel voldoende bevoorrading maar eigenlijk had ik daar wel graag een stukje banaan of appelsien bijgehad.

Gelukkig werd dat goedgemaakt door de Dubliners zelf (de inwoners van Dublin, niet de muziekgroep). Die stonden namelijk massaal snoepjes, stukken appelsien en banaan en zelfs nog drinken uit te delen.

Ik weet wel dat het muggeziften is maar toch …

Nu wordt er toch een paar dagen niet gelopen. Ik denk dat ik terug start op 7 november met de Zilvermeerloop in Mol. En dan begin ik met de voorbereiding op de Roparun die ik in 2010 terug wil meemaken als loper. Dat is namelijk veel minder zwaar dan als begeleider.