’t Zijn lange dagen tegenwoordig en dat zal zo nog wel twee weken blijven aanhouden.

Gisteren vroeg naar het werk vertrokken zodat ik vóór half acht (mijn normaal uur) nog wat Roparunwerk kon doen. Om 17u hadden we immers onze Roparun teambijeenkomst en die vroeg nog wat voorbereidingen. Het was ’s avonds dan ook al half acht eer ik terug op weg was naar huis.

Vandaag weer hetzelfde, al was ik nog een kwartiertje vroeger op ’t werk. Weliswaar geen teambijeenkomst vandaag maar wel het afsluiten van onze Roparuntombola. Een aantal prijzen moesten nog geregistreerd worden, tijdens de middagpauze moesten alle prijzen verhuisd worden naar het gelijkvloers en na het werk moesten de winnende lotjes dan nog op de prijzen gekleefd worden. De lootjes zelf werden door de onschuldige handen van mijn collega’s getrokken.

Het noteren van de winnende nummers nam echter wat meer tijd in beslag dan gedacht zodat het ruim 18u was eer ik naar huis kon vertrekken. Ook de volgende twee weken zal het vaak “van dat” zijn. Veel Roparunwerk dat “voor en na” moet gebeuren want ik heb uiteraard ook nog mijn gewoon werk en dat mag niet lijden onder de Roparun.

Na enkele dagen twijfelen heb ik vandaag dan toch maar de knoop doorgehakt.

Op 10-10-10 ga ik naar Supertramp in het Sportpaleis en niet naar de zaal ernaast, de Lotto Arena dus, naar het concert van The Steve Miller Band.

Het blijft natuurlijk dom om twee dergelijke groepen op dezelfde dag te programmeren en nog dommer om dat dan in aan elkaar grenzende zalen te doen maar ja, niks aan te doen zeker.

Ik had natuurlijk kunnen overwegen om nog eens naar Nederland uit te wijken maar daar komt Supertramp op een maandag en dat komt me niet zo goed uit. Neen, dan moet Steve Miller maar wijken.

Ik moet wel zeggen dat ik hem ook niet zo goed ken. Van Supertramp heb ik nog enkele CD’s en zelfs LP’s liggen (voor de jeugd : dat zijn van die grote zwarte vinyl schijven waar je een naald moet op zetten). Zij hebben trouwens met “Paris” één van de beste live-elpee’s ooit gemaakt.

Ergens in de jaren tachtig zag ik ze al eens aan het werk op de wei in Werchter (met Nena en Chris De Burgh als voorprogramma) en ook bij hun tour in 2002 was ik erbij.

“Stap uit de file, trap naar je werk”

Dat was de slogan van Antwerpen Fietsdag die vandaag werd georganiseerd. Na een afwezigheid van twee jaar deed ook ons bedrijf weer mee aan die evenement. En aangezien ik, met de Roparun in het vooruitzicht, elke fietskilometer kan gebruiken had ik me ook ingeschreven.

Ik heb er zelfs mijn koersfiets nog eens voor van de haak gehaald. Onderweg naar Antwerpen zou immers collega Bart mee aanpikken en met mijn trekkingfiets kan ik dat jong geweld niet volgen. Om twintig over zes begon ik aan mijn tochtje. Na een kleine 10 km pikte Bart dan aan. Tot Wommelgem ging het behoorlijk vlot maar dan ga je gewoon van rood licht tot rood licht, hopend dat je niet van je fiets wordt geblazen door het verkeer.

Na 1u20 fietsen stonden we op het binnenplein van “Den Bell” in Antwerpen en konden we genieten van een heel uitgebreid ontbijtbuffet. Al snel vonden we nog enkele collega’s. En qua tijd moesten we ons geen zorgen maken. Voor onze werkgever begon onze tijd al te lopen vanaf 7u30, een extra geste voor hen die met de fiets kwamen. Na nog eens een kort fietstochtje stonden we uiteindelijk om 9u fris gewassen op de werkvloer.

Van alle fietsdagen waaraan ik heb deelgenomen was deze wel het beste, zowel wat locatie betreft als wat ontbijt betreft. “Den Bell” is beter dan de oude gebouwen van De Harmonie en zeker dan de tenten in het Nachtegalenpark.

De rit naar huis was wel andere koek. Er stond immers een zeer flinke NNO-wind en welke richting moesten wij uit ? Juist ja, richting NNO. Ik was dan ook blij dat ik thuis was. Bart is wel heel braaf geweest en heeft – uit respect voor mijn reeds gevorderde leeftijd ? – zijn normale tempo behoorlijk afgezwakt. Als het weer het toelaat ga ik zeker nog herhalen. Alleen hoop ik dat ze daartegen de fietspaden zuiver gemaakt hebben. Als er iemand kiezelsteentjes nodig heeft : ga eens met een stofzuiger van Viersel naar Ranst. Op dat fietspad liggen kilo’s steentjes.

Zondagochtend, half acht. Buiten regent het. Binnen maak ik me klaar voor wat uiteindelijk een fietstocht van 60km zou worden. Waarom staat een normaal mens (allez … toch vrij normaal) zo vroeg op om dan nog in de regen te gaan fietsen ? Dat kan alleen maar de Roparun zijn.

Maar kom, zo erg regende het nu ook weer niet. Een kwartiertje later viel het echter met bakken uit de lucht. En toen ik op onze plaats van afspraak was, Café ”t Kruiske in Bevel, trokken ze de hemelsluizen helemaal open. Even dacht ik dat ik een reeks SMS’jes zou krijgen van mensen die niet zouden komen maar ze waren allemaal op de afspraak. Van ons eigen Roparunteam waren dat Pascal, Kim, Marco, Nadine, Rudy, Bernard, Inge, Chris, Carine en Hilde. En de vrienden van ING waren ook met vier : Filip, Peter, Davy en Hilde.

Goed tien over negen vertrokken we richting Gestel en nog steeds regende het aanzienlijk.

Maar na een uurtje lopen en fietsen begon het stilaan op te klaren. De regen hield ermee op en toen was het eigenlijk zalig loopweer. Niet te koud en bijzonder veel zuurstof in de lucht. Het “peloton” lopers was al snel verdeeld in drie groepen. Vooraan liep Marco, gevolgd door Peter, Filip en Pascal en Kim sloot de colonne. Elke loper had minstens één begeleider op de fiets en ikzelf fietste van voor naar achter en terug om de nodige foto’s te nemen. Dergelijke heldendaden moeten toch worden vereeuwigd voor het nageslacht.

Bij een stevige Leffe voor de ene of een warme choco voor de andere werd dan nog nagekaart in ’t Kruiske zelf. Dan nog een fietstochtje naar huis en ik kon genieten van een lang warm bad. Onderweg toch nog even gestopt om een “schattig” tafereeltje te fotograferen. Gelopen is er niet gedaan dit weekend maar die 60km fietsen van vandaag maken dat wel een beetje goed. En volgende dinsdag staan er weer evenveel op het programma want dan is het Antwerpen Fietst.

 

Gisteren nog eens iets gedaan dat ik in jaren niet meer gedaan heb : naar een optreden in een parochiezaal geweest .

In de jaren tachtig, het hoogtepunt van de Belpop, was er bij ons in de buurt bijna elke week wel ergens een parochiezaal waar één of andere Belgische groep kwam optreden. Met De Kreuners, TC Matic, Raymond, The Machines, The Bet, Luna Twist, AllezAllez en zo vele anderen was er dan ook genoeg keuze. Zo ben ik er eens in geslaagd om gedurende één zomervakantie De Kreuners wel 7 keer aan het werk te zien.

Maar gisteren was het dan nog eens zover. Ik had afgesproken met Carine en Werner om in de parochiezaal van Heist Station naar een optreden van The Maddy Professors te gaan kijken en luisteren. Brent, de bassist van die groep is de zoon van onze vroegere afdelingschef.

Muzikaal gezien waren die jonge gasten heel goed maar als ik heel eerlijk ben dan mag er aan de zang nog wat geschaafd worden. Anderzijds kan je van sommige grootheden uit de muziekwereld ook niet echt zeggen dat ze goed kunnen zingen. En als ze binnen een jaar of tien op Rock Werchter staan dan kan ik toch zeggen dat ik ze nog gezien heb toen ze nog maar pas begonnen waren en nagenoeg niemand ze kende.

Zo ben ik waarschijnlijk toch ook één van de eerste Belgen die destijds Iron Maiden en Bon Jovi als eerste heb gezien, telkens in het voorprogramma van KISS; En zie waar die mannen zijn uitgekomen.

Meer info over The Maddy Professors : http://www.myspace.com/themaddyprofessors

Kort nieuws over de nieuwste aanwinsten in de verzamelingen.

Coca Cola Zero geeft weer een wagen weg. Vorige keer was het een Opel GT, deze keer is het een Dodge. En daar hoort natuurlijk een nieuw blikje bij, nummer 604 in de collectie.

Via de post heb ik vandaag nummers 68 en 69 uit de Brabantstrip Fenixcollectie ontvangen. Nummer 68 komt uit de reeks van mijn favoriete stripheldin, Kari Lente : De Grot der Dwazen.

Nummer 69  is van de hand van Ray Goossens en komt uit de reeks “Snops” : Het geheim van de Viswisvis. Ik had nog maar één keer eerder van de man gehoord namelijk bij het vakantie album dat ik vorig jaar van Brabantstrip heb ontvangen. De stripverzameling komt hierdoor op 2605.

Gisteren nog eens een dagje recup genomen maar echt uitgerust ben ik niet, integendeel zelfs.

In de vroege namiddag samen met mijn moeder naar Antwerpen vertrokken. ’s Avonds moesten we immers naar de Lotto Arena maar het weer was zo goed dat we er maar een (halve) daguitstap van hebben gemaakt.

En wat kan je beter doen op een zonnige dinsdagnamiddag dan naar de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde van Antwerpen gaan, beter bekend als de dierentuin of de “zollogie” ? Het was voor ons beiden een eeuwigheid geleden dat daar nog waren binnengeweest. We hadden trouwens geen beter moment kunnen kiezen. Het was er extreem rustig.

Na een paar uur bij de diertjes te hebben doorgebracht zijn we dan naar de Lotto Arena gegaan. Daar werd namelijk het Frühlungsfest der Volksmusik met Florian Silbereisen georganiseerd (nog een nieuwjaarsgeschenk voor mijn moeder). En of je nu fan bent van die muziek of niet, die Duitse shows zijn gewoon “af” en je krijgt nog waar voor je geld ook : meer dan 3uu show.

 

Je mag je trouwens niet laten misleiden door de term “Volksmusik”. Dat zijn niet altijd mannen in korte lederen broeken, al komt dat er ook al wel eens bij. Er zijn ook regelmatig stevige stukjes folkrock te horen. Deze keer was er ook een harmonicaspeler bij die een heel mooie versie van The Lonley Sheperd van George Zamphir bracht (filmfans kennen die melodie wel uit Kill Bill)

Om het origineel te beluisteren :

Voor de eerste keer gaan werken met mijn nieuw fietske vandaag en ik heb toch al vrij veel geleerd.

Om te beginnen bolt dat fietske bijzonder goed. Het duurde wel even vóór ik de juiste zadelhoogte had gevonden. En toen ik ze gevonden had moest ik mijn zadel terug naar beneden doen want toen was ik aan het station en moest ik de fiets dichtplooien.

Ik heb ook geleerd dat ik nu maar een derde van de tijd nodig heb om van Berchem station naar ’t werk te rijden en dat betekent ’s avonds toch al snel een half uur vroeger thuis. Vermoedelijk ga ik ’s ochtends ook wat later vertrekken.

Tot slot heb ik geleerd dat de ene trein al vouwfietsvriendelijker is dan de andere. Op “den diesel van Neerpelt” gaat dat al veel beter dan op “den ellentrik van Turnhout”. Maar al bij al is het best meegevallen en heb ik vandaag toch 18km gefietst.

En zo stilaan moet ik toch wat fietskilometers in de benen krijgen. Tijdens de Roparun wordt er toch verwacht dat ik zo’n 160 km fiets. Volgende week dinsdag ga ik zelfs met de fiets werken. Dan is het namelijk Antwerpen Fietsdag en dan heb ik met collega Bart afgesproken dat we samen naar Antwerpen fietsen (in mijn geval toch een dertigtal kilometers enkele reis).

Ook vandaag was ik weer in alle vroegte op weg, alleen ging het vandaag eerst naar het station van Herentals om daar de trein naar Gent te nemen.

In de VIP-school aan de Martelaarslaan werd daar immers de lente-editie van de Gentse Stripbeurs georganiseerd (de herfsteditie vindt plaats op 28-11). En deze editie wou ik zeker niet missen. In eerste instantie omdat dit een heel goede beurs is, zo”n beurs waar je nog echte koopjes kan doen. Maar belangrijker was het stripboek “Jommekes bij de vleet” dat er te koop werd aangeboden.

In dit boek brengen 60 striptekenaars een hommage aan het jongetje met het strooien dakje en natuurlijk ook aan zijn geestelijke vader, de onlangs overleden Jef Nys. Het idee voor dit boek ontstond in 2009 en Jef Nys was onmiddellijk akkoord, zeker omdat de opbrengst van het boek naar het Kinderkankerfonds gaat. Er zijn 300 genummerde exemplaren in de handel gebracht en daarvan heb ik er nu dus één in mijn bezit (nummer 124).

Ik heb al wel eens eerder gezegd dat ik ben groot geworden met Jommeke en alle andere “Kapoentjesuitgaves” van Het Volk (vooral omdat een oom van mij daar werkte als chauffeur). Na mijn passage in Gent heb ik op twee nummers na de volledige Jommeke-reeks. Deze speciale uitgave mocht dan ook niet ontbreken in de collectie.

Naast de Jommekes zijn er ook nog verhalen van Attila, De Sliert, Sophie, Ton en Tinneke, Steven Sterk, Mr. Kweeniewa en Geniale Olivier, De Katamarom, Jack Dooley, Amadeus en Lambik mee naar huis gekomen (die laatste twee verhalen waren wel gratis dankzij Stripwinkel Pierke).

Net als vorig weekend is ook dit weekend weer goed gevuld.

Vanochtend om acht uur was ik al onderweg naar Rotterdam om de laatste Roparun teambijeenkomst bij te wonen. Het is nu al het derde jaar op rij dat ik die bijeenkomsten in Rotterdam volg dus echt veel nieuws valt er niet te rapen maar toch is het altijd nuttig om nog eens op bepaalde feiten te worden gewezen. En je moet ze wel bijwonen want vandaag werden bijvoorbeeld de autostickers uitgereikt en zonder stickers geen Roparun.

Toen ik in Rotterdam vertrok was het al namiddag. Onderweg naar huis ben ik dan nog gestopt bij mijn fietsenmaker, Rijwielen Hermans in Westmalle. Klinkt misschien gek dat ik een fietsenwinkel op 17 km van mijn thuis ga zoeken maar daar is een goede reden voor. Hij is het type fietsenmaker die niet doet wat je vraagt maar doet wat nodig is. Ik bedoel maar dat hij zijn klanten niet nodeloos in de kosten jaagt. En dan blijf je als klant terugkomen hè. Ik koop er in ieder geval al jaren mijn fietsen. ’t Kan zijn dat ik ze elders goedkoper kan krijgen maar goede service is onbetaalbaar.

Vandaag ging ik vooral mijn trouwe Oxford Greenland afhalen. Die heeft, met de Roparun in het vooruitzicht, nog een flinke onderhoudsbeurt gekregen. Daarnaast heb ik ook een nieuwe (vouw)fiets gekocht. Dat was ik al geruime tijd van plan en die ECO-cheques moeten toch ook op. Het is wel een fiets van een mij onbekend merk (OYAMA) maar als mijn fietsenmaker zegt dat het een goede fiets is, dan geloof ik hem.