Vandaag is er iets heel uitzonderlijks gebeurd !

 

Ik ben namelijk op kraambezoek geweest en normaal gezien doe ik dat niet. Traditioneel ben ik de collega die niet meegaat op kraambezoek wanneer een andere collega bevallen is. Waarom niet ? Ik denk dat het me gewoon niet ligt. Vaak is het daar ook zo druk en dat ligt me helemaal niet.

 

Nochtans is er de afgelopen 15 maanden voldoende gelegenheid geweest. Sinds 24-09-2009 zijn er bij ons op de afdeling 2 papa’s en 13 mama’s bijgekomen (waaronder twee collega’s uit mijn team) . Dat is dus gemiddeld 1 baby per maand ! Werken op onze afdeling is dan ook een kostelijke affaire 😉

 

Maar vandaag ben ik dus toch de afdeling materniteit van het Lierse Heilig Hart ziekenhuis binnengestapt en heb ik een bezoekje gebracht aan Cédric, het kersverse zoontje van Wim en Sally. En voor iemand waarmee je honderden en honderden kilometers hebt samengelopen, door weer en wind, in binnenland en buitenland … daar doe je toch een extra inspanning voor hè ?

Voorlopig zit ik nog steeds op schema met mijn “voornemen”.

 

Vanochtend vroeg toen er nog geen sprake was van een gedeeltelijke zonsverduistering die door de wolkenmassa helemaal niet te zien was, toen was ik al onderweg voor mijn halfuurloop.

 

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik nog eens vóór het werk ben gaan lopen maar het deed wel deugd. Het gaat uiteraard nog niet zoals ik zou willen maar ik ben toch maar weer weg geweest : 4,5 km op 33 minuten. Volgende donderdag staat de volgende sessie op het programma ook al voorspellen ze nat weer.

 

En in het weekend trek ik waarschijnlijk ook naar het Nachtegalenpark in Antwerpen. Als het een beetje meezit organiseren we daar in April een ontbijtjogging ten voordele van onze Roparunploeg en ik daartegen moet ik dus wel een paar verschillende parcours uitgewerkt hebben. Anderzijds moet ik ook het parcours van onze eerste groepstraining nog gaan verkennen, niet qua afstand maar wel qua beloopbaarheid. Het ijs is immers nog niet overal weg.

Het eerste weekend van het jaar is een feit.

 

Gisteren ben ik het jaar alvast goed begonnen met een, weliswaar kort, loopje. Exact 30 minuten gelopen over 4 km. Niet fameus, ik weet het, maar gezien het nagenoeg niet gelopen te hebben sinds eind oktober was ik toch niet ontevreden. Het is mijn voornemen om terug drie keer per week te gaan lopen (want daarover zou deze blog tenslotte moeten gaan).

 

Vandaag dan naar de Stadsfeestzaal van Aarschot gereden om de eerste stripbeurs van het jaar te bezoeken. Niet direct de grootste of de beste beurs maar wel zo’n beurs waar je nog koopjes kan doen. Ik heb dan ook gemiddeld 3 euro per strip betaald en ben hierdoor ver onder mijn budget gebleven. Het is trouwens niet mijn voornemen om drie maal per week strips te gaan kopen.

 

Vandaag zijn vooral strips gekocht van de “sterke dames” van Dupuis namelijk Natasja en Yoko Tsuno. Daarnaast zijn er ook enkele nieuwe reeksen aangeboord, Ouwe Niek en De Beverpatroelje”. Of dat “blijvers” zijn valt nog af te wachten, daarvoor moeten ze eerst gelezen worden. Het zullen dan wel reeksen worden die niet zo snel volledig zullen zijn. Niet dat ze niet te vinden zijn, maar algemeen gezien zijn ze nogal prijzig. Het wordt dus zoeken naar betaalbare exemplaren.

Iedereen zal al wel eens van die momenten gehad hebben waarop ze wensten dat ze alleen op ’t werk zaten zodat ze zich beter kunnen concentreren.

 

Wel, ik heb vandaag een hele dag alleen gezeten en ik moet zeggen dat het niet prettig is. Akkoord, je kan je beter concentreren maar toch ook maar tot een bepaald punt. Want als je een hele dag niemand hebt waar je al eens iets tegen kunt zeggen, dan verdwijnt die concentratie ook snel.

 

Met het risico dat het later tegen mij zal gebruikt worden moet ik dus toegeven dat ik mijn collega’s toch wel een beetje mis.

 

Om de pijn een beetje te verzachten ben ik tijdens de middagpauze dan ook naar Stripwinkel BEO gegaan. Daar lagen twee pakjes op me te wachten. Een eerste pakje bavat de volledige reeks van Doris Dobbel met alle 681 gags die door Marc Sleen zijn getekend en die verschenen in het wekelijks blad van de katholieke middenstandsorganisatie. Het hele pakket bestaat uit 22 albums, 1 persuitgave, een gekleurde en gesigneerde ex-libris en een extra poster, dit alles genummerd op 170 exemplaren.

 

 

Het tweede pakketje bevat de heruitgave van de “blauwe reeks” van Suske en Wiske. Deze reeks bevat acht albums en zijn zowat het beste dat er van Suske en Wiske verschenen is. En het voordeel is dat deze heruitgaven de originele verhalen bevatten dus niet de herwerkte verhalen die in de gewone reeks zijn uitgegeven. Gelukkig zijn het wel heruitgaven want de originele versies zijn voor een gewone werkende mens onbetaalbaar.

 

 

Is het daar bij gebleven ? Neen, er lag ook nog een heruitgave met verhalen van Robbedoes die verschenen zijn in 1948 in het gelijknamige weekblad, getekend door Jijé. En aangezien het nieuwste verhaal van Blake & Mortimer ook net binnen was heb ik dat ook maar meegenomen.

 

Na het werk ben ik vandaag dan ook maar met de tram naar Antwerpen-Centraal gereden en niet te voet naar Antwerpen-Berchem gewandeld. Dat laatste zag ik met 9 kilo strips op mijn rug niet echt zitten.

 

Ik weet dat het egoïstisch is en misschien zelfs racistisch. Het is hier zelfs al eerder aan bod gekomen maar ik zou toch willen pleiten om op bepaalde treinen enkel pendelaars met een abonnement toe te laten.

Ik besef ook wel dat iedereen recht heeft op openbaar vervoer, daarom heet het ook “openbaar” vervoer maar er zijn toch argumenten die in mijn voordeel pleiten. Na een dag hard werken wil ik op een rustige manier naar huis rijden terwijl ik geniet van een goed boek.

 

Wat ik niet wil is elke avond tijdens de vakantieperiode moeten vragen aan mensen of ze hun handtas of hun tasjes van Esprit, M&S en andere kledingzaken willen wegnemen zodat ik tenminste kan gaan zitten.

 

En ik kan niet eens zeggen dat het de “jeugd van tegenwoordig” is want de ouderen zijn zeker even erg. En er is evenmin onderscheid tussen mannen en vrouwen. Misschien moeten ze aan de treindeuren grote affiches hangen :

 

 

Baat het niet, dan schaadt het evenmin.

Het lijkt wel of heel België, of toch het grootste deel ervan, heeft vakantie.

 

De trein is ’s ochtends zo goed als leeg (en zou dat ’s avonds waarschijnlijk ook zijn als ze hem niet met een paar wagons zouden inkorten). Jammer genoeg zitten er ’s avonds net iets teveel bezoekertjes van de Samson en Gert Kerstshow op de trein. Op zich heb ik geen probleem met die bezoekertjes of met Samson en Gert maar na een zware dag op het werk wil ik graag rustig lezen en als er luidruchtig de Samsonrock wordt gezongen dan is niet zo eenvoudig.

 

Op ’t werk zie je meer lege dan volle bureaustoelen en in het restaurant hebben ze zelfs een deel afgesloten. Gisteren, vandaag en morgen moeten we het met twee bolwerken in plaats van met zeven en voor de laatste anderhalve dag van het jaar (wij sluiten vrijdag om 12u) zit ik zelfs alleen.

 

Er is maar één manier om een beetje troost te zoeken … een bezoekje aan Stripwinkel BEO ! En dat bezoek staat voor donderdagmiddag op de agenda. Er ligt al één en ander voor mij opzij. Nog twee keer slapen en ik mag het gaan halen.

Aangezien het merendeel van mijn collega’s volgende week thuis blijft vond ik het wel gepast dat ik vandaag zou thuisblijven.

 

Ondanks het verlof toch goed op tijd opgestaan zodat ik om acht uur al kon beginnen met sneeuwruimen. De afgelopen nacht was er bij ons immers weer een tiental centimeters bijgevallen. Door de strakke wind was dat echter op vele plaatsen opgehoogd tot wel een halve meter. Na een uurtje scheppen had ik toch al enkele kubieke meters sneeuw verplaatst. Ons “voortuintje” is bij deze volledig opgevuld. De rest van de sneeuw is verplaatst naar de tuin achter het huis.

 

 

Na het sneeuwruimen heb ik dan een tweetal uurtjes aan sneeuwploegen gedaan met de auto. Vooral bij ons in de straat was het erg gesteld. Voor de rest viel het vrij goed mee. Al was ik wel blij dat ik deze winter voor winterbanden heb gekozen. In tegendeel tot vele mensen, toch zeker die mensen die reageren op artikels van de website van Het Laatste Nieuws, besef ik dat deze banden geen vrijgeleide zijn om roekeloos door de sneeuw te rijden maar het helpt toch.

 

Wat me wel irriteert, om niet te zeggen “ergert” zijn van die mensen die wel de moeite doen om hun autoruiten sneeuwvrij te maken maar de sneeuw op hun dak en op hun kofferdeksel vooraan gewoon laten liggen. Af en toe vliegen er brokken sneeuw van die auto’s en als ze willen afslaan dan zie je dat niet want hun pinkers zijn niet te zien.

 

 

Enfin … morgen is het dus Kerstmis en nog wel een witte ook. Alhoewel, aan de Kust ligt dus geen sneeuw meer hè dus een landelijke witte Kerst is het niet. Neen, ik blijf erbij … de laatste echte witte Kerst dateert van het gezegende jaar 1964 toen er op Kerstdag over heel het land een sneeuwlaag van 17cm lag ! En het feit dat ik toen geboren ben heeft daar absoluut niets mee te maken.

 

Iedereen een zalig Kerstfeest gewenst !

Oef .. het Kerstweekend is begonnen, althans voor mij toch, en dat is net op tijd.

 

’t Is een zware werkweek geweest en het winterweer heeft het er ook niet gemakkelijker op gemaakt. En gisteren dan nog een extra meeting van kwart voor vijf tot kwart voor zeven  waardoor het bijna acht uur was eer ik thuis was. Gelukkig was het voor een goed doel – de Roparun dus – en daar heb ik dat graag voor over. In ieder geval zullen die drie dagen me deugd doen.

 

Wat ook deugd gedaan heeft vandaag is het bezoekje van de postbode. Enerzijds zat het nieuwste album uit de FENIX Collectie in de brievenbus. En anderzijds had hij ook een Porsche achtergelaten, zij het dan een miniatuurversie.