Doffenwandeling

Er was regen voorspeld voor vandaag. Maar ja, voorspellingen komen niet altijd uit. Tot de middag had ik er alle vertrouwen in dat het voor de rest van de dag droog zou blijven.

Toen ik me een halfuurtje later klaar begon te maken om naar Olen te vertrekken wist ik dat mijn hoop ijdel was. Het begon licht te regenen. Onderweg begon het iets harder te regenen. En toen ik uiteindelijk de vertrekplaats had gevonden regende het behoorlijk. De GPS had het wel moeilijk met het vinden van het opgegeven adres, ’t is te zeggen, het adres was er wel maar daar vertrok zeker geen wandeling. En het lag zeker niet aan mij want Conny had dezelfde problemen.

Enfin, om half twee begonnen we aan onze wandeling, voor de eerste keer in maanden onder de bescherming van een paraplu. Ondanks de regen was het wel een wondermooie wandeling. Vooral het stuk door het Olens Broek was heel mooi. Uiteraard was het ook modderig en vochtig maar als je, zoals wij vorig jaar in Itegem, tot aan je knieën (of dieper) doorheen het water hebt gewaad  dan schrikt een beetje regen je niet af. Regen is gewoon extra zuurstof in de lucht.

De fotocamera is wel het grootste deel van de tijd in de rugzak gebleven. Die is minder bestand tegen vocht. Toch zijn er tijdens onze 12,5 km lange wandeling enkele foto’s gemaakt.

doffenwandeling.JPG

IMG_8984.JPG

IMG_8990.JPG

IMG_8988.JPG

IMG_8992.JPG

HhhH

rh.JPGHhhH.

Neen, dat is niet de reactie op een flauwe mop. Het is de afkorting van Himmlers hirn heisst Heydrich oftewel in het Nederlands Himmlers Hersens heten Heydrich.

En het is ook de titel van het boek van Franse auteur Laurent Binet.

Het boek gaat uiteraard over Reinhard Heydrich, ook wel de Beul van Praag genoemd. Hij was de chef van Adolf Eichmann en de rechterhand van Heinrich Himmler. Hij was een heel brutaal man, een overtuigde Nazi en zal voor eeuwig de uitvinder van de Endlösung worden genoemd.

Hij stond aan de leiding van de SD (de Sicherheitsdienst) en de SS (de Shutzstaffel). Samen met zijn chef Himmler stond hij achter de Nacht van de Lange Messen, de nacht waarin de SA (de Sturmabteilung ) van Ernst Röhm buitenspel werd gezet.

In 1942 werd hij Reichsprotektor van Bohemen en Morave. Zijn aanpak van het Tsjechische verzet was hard en meedogenloos. In die mate dat er in het westen plannen werden opgezet om hem uit de weg te ruimen.

De SOE stuurden Jan Kubiš en Jozef Gabčik naar Praag om de klus te klaren. Samen met andere verzetstrijders worden ze in Tsjechië gedropt. Lang gebeurt er niets maar op 27 mei 1942 is het dan zover. De stengun van Gabčik weigert dienst maar de bom van Kubiš treft wel doel.

gabcik2.JPG

Heydrich is weliswaar zwaargewond maar overleeft de aanslag. Het lijkt er zelfs op dat hij zal herstellen. Tot hij bloedvergiftiging krijgt en alsnog overlijdt. Penicilline had hem kunnen redden maar dat hadden de Duitsers, in tegenstelling tot de geallieerden, niet.

De daders kunnen ontsnappen en er wordt een fikse beloning beloofd aan diegene die hen uitlevert aan de Nazi’s. Karel Čurda, die met hetzelfde vliegtuig als de twee aanslagplegers werd gedropt, besluit de hele operatie te verraden.

De wraak van het Derde Rijk is extreem gruwelijk. Het dorpje Lidice wordt volledig vernield. Alle mannen ouder dan 16 worden ter plekke neergeschoten. De vrouwen en kinderen worden naar de vernietigingskampen van Ravensbrück en Chelmno gebracht.

Gabčík en Kubiš verborgen zich na de aanslag in de crypte van de Sint-Cyrillus en Sint-Methodiuskerk aan de Resslovastraat (Ulice Resslova) in Praag. Toen de nazi’s door het verraad van Čurda op 18 juni 1942 deze schuilplaats ontdekten, omsingelden achthonderd SS’ers de kerk. Gabčík en Kubiš verdedigden zich, maar uiteindelijk zagen zij zich genoodzaakt zelfmoord te plegen om arrestatie te voorkomen

Ik heb HhhH gekocht op aanraden van Jan Vertongen, een voetballer met verstand. Het boek heeft me zeker niet teleurgesteld. Waar ik het wel moeilijk mee heb gehad was de schrijfstijl van Binet. Hij verteld namelijk niet enkel het verhaal van Heydrich,

Gabčík en Kubiš maar ook het verhaal van zichzelf die worstelt met het schrijven van het boek. En dat is plezant in het begin maar begon me op het einde behoorlijk te irriteren.

hhhh groot.JPG

Metal

Na Jonas Winterland afgelopen vrijdag was het gisteren onze tweede concertdag van dit jaar. Hiervoor trokken we (alweer) naar de AB in Brussel. Het zal niet ons laatste bezoek zijn.

Deze keer moesten we niet in de AB Club zijn maar in de grote zaal. En we werden vroeg verwacht. Er stonden immers DRIE groepen op het programma. Het contrast met vorige week kon niet groter zijn want het was een metal-avond. Zelf ben ik al wel één en ander gewoon op metalgebied maar voor Conny was het een eerste kennismaking. Spannend dus.

Zoals gezegd begonnen ze vroeg. Om 18u30 werd de avond geopend door Beyond The Black. Deze Duitse groep uit Mannheim is amper drie jaar bezig maar dat was hen niet aan te zien. Zangeres Jennifer Haben heeft, zoals zo vaak het geval is bij metal of hardrock groepen, een geweldige stem. Ze mocht de zaal, die al flink gevuld was opwarmen. De sfeer zat er al direct in.


Om twintig over zeven kwamen de volgende Duitsers het podium op : Powerwolf. De jongens uit Saarbrücken hadden een heel goede indruk op me achtergelaten tijdens hun passage op Graspop vorig jaar. Zij waren trouwens de reden waarom ik naar Brussel ben getrokken. Ik kan gelukkig meedelen dat ze me absoluut niet teleurgesteld. Met hun beschilderde gezichten, een microfoonstandaard in de vorm van een zwaard en dergelijke meer kan je niet anders dan hun optreden theatraal noemen. Met 9 keer KISS en 6 keer Within Temptation op de teller ben ik echter wel wat theater gewoon.


Iets voor negen was het dan de beurt aan de favoriete metalband van “de Jani” … Epica. Deze Nederlandse syphonic metal groep is al bezig sinds 2002. Hun optreden was heel goed, daar kan ik niets tegen inbrengen. De groep rond hun ex-gitarist, Delain, is trouwens ook goed. Maar voor mij zullen ze toch altijd een beetje een afkooksel zijn van mijn vrienden uit Wadinxveen met de geweldige Sharon den Adel.


Rond een uur of tien hadden we het wel gehad. We hadden ondertussen ruim drie uur muziek gehad en de vermoeidheid van de werkdag begon door te wegen. Al bij al toch een heel geslaagde avond. Voor mij een prettig weerzien met enkele groepen, voor Conny een heel aangename eerste kennismaking.

Volgende optreden op de kalender ? 10 CC. Ondertussen gaan we morgen eerst proberen om tickets vast te krijgen voor Sigur Ros. Pavlov’s Dog komt trouwens ook nog eens naar België. Misschien ga ik die nog eens een derde keer bezoeken.