Poerim

Knipsel.JPGNooit te oud om te leren. Dat zeggen de mensen al eens.

Ik heb vandaag in ieder geval iets bijgeleerd. En dan nog wel tijdens mijn fietstochtje van ’t werk naar het Centraal Station.

Normaal gezien is dat een saai ritje. Tegen het verkeer in door de Lamorinièrestraat rijden is soms wel (levens)gevaarlijk maar voor de rest saai. Vandaag was het echter anders. Veel heel kleurrijk verklede kinderen. De rest van de Joodse gemeenschap liep er op z’n paasbest bij.

De fietsster die naast me stopte aan de Plantin Moretuslei was het ook opgevallen en sprak één van hen aan. Blijkt dat ze vandaag Poerim vieren. Wikipedia leert me het volgende:

Poerim (Hebreeuws: פורים), Poeriem of Poerem (Nederlands-Jiddisch/Asjkenazisch) is een joods feest. Het uit de Oudperzische taal afkomstige woord ‘poer’ betekent ‘lot’, reden waarom Poerim ook wel het Lotenfeest wordt genoemd. Het wordt gevierd op 14 adar in de joodse kalender en valt daarmee in het vroege voorjaar.

Op dit feest herdenkt men in het jodendom dat op deze dag het lot van het Joodse volk, dat in de vijfde eeuw v.Chr. in ballingschap leefde in het Perzische Rijk, een wending nam en het van uitroeiing werd gered. Dit wordt beschreven in het verhaal van Ester dat in het gelijknamige boek uit de Tenach staat beschreven. Koning Achasjveros (Xerxes) had de Jodin Ester (haar Hebreeuwse naam was Hadassa) tot vrouw genomen en daarmee werd zij ook koningin. Haar neef en pleegvader Mordechai was ter ore gekomen dat de Perzische antisemitische hoveling Haman een complot aan het smeden was om de Joden uit te roeien. Haman had daarvoor naar Perzisch gebruik door middel van een lot bepaald op welke dag hij dit wilde doen. Mordechai deelde dit aan Ester mee en dankzij haar hoge positie wist zij dit aan haar gemaal de Perzische koning over te brengen zodat er op tijd tegenmaatregelen konden worden genomen. Het resultaat was dat Haman met zijn zoons en verdere trawanten zelf ter dood werd gebracht en deze potentiële doemdag voor de Joden veranderde in een feestdag. (bron : Wikipedia)

Omdat verkleden een deel van het feest is wordt het ook wel eens Joods Carnaval genoemd.

Daarna nog iets heel grappigs meegemaakt. Toen onze trein moest vertrekken om 17u09 riep de treinbegeleider om dat we met vertraging zouden vertrekken. Enkele minuten later liet hij ons ook de reden van de vertraging weten : onze treinbestuurder was te laat. Zijn trein was met vertraging aangekomen. Echt gebeurd !

Erg vond ik de vertraging niet. 15 minuten extra lezen in “Schemerspel” van Arnaldur Indridason is geen straf.

Grijs Verleden

Cuba 1954. Bernie Gunther, voormalig rechercheur bij de Berlijnse politie probeert aan een gevaarlijke klus te ontkomen. Hij chartert een bootje en neemt een Cubaanse vrijheidsstrijdster mee. Onderweg wordt hij echter opgepikt door de Amerikaanse kustwacht en naar Guantanamo gebracht.

Van Guantanamo wordt hij door de CIA overgebracht naar Duitsland waar hij van de ene naar de andere gevangenis verhuist. Op een gegeven moment zit hij zelfs in Cel 7 in het kamp van Landsberg … de cel waar Adolf Hitler zijn beruchte boek schreef. De CIA is vooral geïnteresseerd in wat Gunther weet over Erich Mielke, één van de topmensen van de Stasi, de veiligheidsdienst van de pas opgerichte DDR. Gunther heeft immers het leven van Mielke een paar keer gered, zowel voor, tijdens als na de oorlog. Gunter vertelt het hele verhaal, hoe hij als “protégé” van Heydrich naar Parijs trok om de communist Mielke te zoeken, hoe hij hem vond maar toch liet ontsnappen, de verschrikkingen die hij na de oorlog als krijgsgevangene in Rusland heeft moeten doorstaan en hoe hij, eigenlijk dankzij Mielke, kon ontsnappen.

De CIA speelt hem dan door naar de Franse geheime dienst die dan weer geïnteresseerd zijn in een Franse fascist en waarvan ze hopen dat Gunther hun kan helpen hem te vangen.

Dat is in het kort de inhoud van “Grijs Verleden”, het zevende verhaal rond Bernie Gunther door Philip Kerr en vierde verhaal dat ik lees. Het is ook veruit het beste boek uit de reeks. Het is niet extreem spannend of zo. Kerr beschrijft wel op een fantastische manier wat een doorsnee Duitser kan hebben meegemaakt tijdens en na de oorlog. En alweer een perfecte mix van feiten en fictie. Erich Mielke is 32 jaar minister van Staatsveiligheid van de DDR geweest. Ook is hij in 1993 veroordeeld voor de moord op twee politiemensen in 1931, moorden die in het boek worden beschreven. Kortom, een aanrader voor liefhebbers van historische romans of thrillers.

 

verleden groot.JPG

 

Afscheid

Totaal onverwacht heeft mijn bekendste dorpsgenoot vandaag meegedeeld dat hij gaat stoppen met topsport : Bart Wellens hangt zijn veldritfiets aan de haak.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik in feite nooit een echte Wellensfan ben geweest. Ik had het meer voor Erwin Vervecken en daarna Sven Nys.

De laatste jaren was het meer kommer dan kwel maar hij heeft toch mooie dingen laten zien tijdens zijn carrière. Epische gevechten tussen Wellens en Nys. Hij heeft er ook een paar keer voor gezorgd dat het dorp op zijn kop stond.

Een dorp dat trouwens al sinds de jaren ’60 iets heeft met wielrennen. Zo hadden we Ward Sels (Belgisch Kampioen 1964, Ronde Van Vlaanderen 1966, 7 etappes Ronde Van Frankrijk,), Rosa Sels, Karel Sels en Daniël Willems (Brabantse Pijl 1979, Scheldeprijs 1979, Parijs Tours 1980, Waalse Pijl 1981, 4 etappes Ronde Van Frankrijk) om er maar enkele te noemen .

De laatste jaren hadden we vooral de broers Bart en Geert Wellens. Hun capriolen in de tijd van Wellens en Wee op VT4 waren destijds wereldberoemd.

Mijn moeder is trouwens ook een belangrijke factor geweest in zijn carrière. Als snotaap van een jaar of 10 kwam hij immers vaak door onze straat gevlamd. Uiteraard zonder naar iets of iemand te kijken (zoals we allemaal wel gedaan hebben op die leeftijd). Dankzij het feit dat zij hem nooit heeft aangereden tijdens zijn trainingsrondjes heeft zeker bijgedragen tot zijn latere successenTong uitsteken.

Wat er ook van zij … het veldrijden gaat hem missen.

 

Knipsel.JPG