walkingwithluc

Na een heel korte nacht leek 7u een ontiegelijk vroeg uur om op te staan.

Waarom was die nacht zo kort ? Had ik het gisterenavond te bont gemaakt ? Natuurlijk niet ! De oorzaak ligt bij de Roparunbijeenkomst van gisteren. Als je dan in bed ligt begin je over van alles en nog wat na te denken en dan is het moeilijk om in slaap te geraken.

Hoe dan ook, om 7u liep de wekker af en moest ik er uit. Ik werd immers om half negen in Lier verwacht en ik heb toch wel een uur nodig om wakker te worden. De bedoeling was om 4 keer de Lierse vesten te doen maar daar had ik toch wat schrik voor. Het was immers geleden van oktober vorig jaar dat ik nog meer dan 15km had gelopen.

Het ging echter verrassend goed. We zaten vrij snel in een goed ritme en voor we het wisten zat de eerste ronde er al op. Sally had nog wel een beetje last van de 16km die ze gisteren had gelopen.

De tweede ronde ging even vlot. Halfweg de derde ronde besloot Sally dat het haar laatste zou zijn. Na dik 12km ging ze dan ook linksaf terwijl ik aan mijn vierde rondje begon. Na 15km begon ik “het” toch te voelen en heb ik een twee-minuten-pauze ingelast, rustig gedronken en daarna nog 1,5 km rustig uitgelopen zodat er 16,5 km op de teller stonden in 1u47. En daar ben ik best tevreden mee !

Vandaag stond weer eens in het teken van de Roparun.

Samen met Filip en Joeri van team 234 naar het Rotterdamse Ahoy voor de tweede Roparun teambijeenkomst en daar ben je uiteindelijk toch snel een dag mee zoet.

Gelukkig werden we deze keer verwacht op de namiddagsessie zodat ik toch nog een beetje kon uitslapen.

Dat zit er morgen niet in aangezien ik vrij vroeg in Lier moet zijn om een paar keer de Lierse vesten te lopen. Ik hoop er vier van te maken zodat er dik 16km op de teller staan.

 

Een jarenlange zoektocht is gisteren eindelijk op zijn einde gekomen.

Al jaren ben ik op zoek naar een betaalbare versie van het Kari Lente verhaal “Alles … om zeep” uit de Knorr-reeks die in de jaren zestig werd verspreid bij zakjes Knorr-soep.

Acht van de negen verhalen had ik al geruime tijd in mijn bezit maar dat negende verhaal is zo zeldzaam dat, als je het al eens ziet liggen op een stripbeurs, er gemiddeld 125 euro moet voor neergelegd worden. En laat ons eerlijk zijn, zoveel geld voor een boekje van 16 x 12 cm is toch bijzonder veel.

Nu heeft Uitgeverij Bonte echter het zalige idee gehad om deze negen verhalen opnieuw uit te geven in een luxueuze en vooral betaalbare versie in een oplage van 700 (ongenummerde) exemplaren. Zodra ik dit zag verschijnen op ebay was ik er dan ook als de kippen bij om een exemplaar te kopen en dat exemplaar is gisteren toegekomen met de post.

Het is uiteraard niet hetzelfde als het Knorr-exemplaar maar ik neem er genoegen mee.

Donderdag is loopdag dus weer van de middagpauze gebruik gemaakt om te gaan lopen. Deze keer zou een training van om en bij de 45 minuten worden.

Het duurde wel even eer ik echt kon vertrekken. De Garmin had namelijk weer veel last met het vinden van satellieten. Toen die uiteindelijk gevonden waren kon ik vertrekken richting Antwerpen-Zuid. Daar de ring overgestoken en via het fietspad en de jeugdherberg richting Nachtegalenpark om dan, nog steeds het fietspad volgend aan de kerk in Berchem de Singel over te steken.

Dan heb ik een kriskrasje door Berchem gedaan om de 45 minuten vol te krijgen. Hoe ik het gedaan heb weet ik niet maar op 10 meter van de deur had ik exact 45 minuten en tot mijn verbazing stonden er 7,56 kilometers op de teller, tenminste volgens Garmin.

MotionBased maakte er immers 7,75 km van. Nu weet ik dat MotionBased “gaten” opvult, gaten die ontstaan door het wegvallen van de satellietverbinding. Ik weet nu echter niet wie ik moet betrouwen : Garmin of MotionBased ? Ik weet wel dat de laatste vorig jaar mijn afstand van de 10 mijl in Antwerpen perfect gecorrigeerd heeft. Met al die tunnels waren er namelijk behoorlijke gaten ontstaan in het parcours.

Anderzijds komt de afstand van Garmin overeen met de afstand die ik kreeg bij het nameten via www.afstandmeten.nl.

Echt belangrijk is het natuurlijk niet, op die 200 meter komt het niet aan en of ik nu 5:55 of 5:57 per kilometer heb gelopen is maakt ook niet veel uit. Maar het blijft natuurlijk wel eigenaardig.

 

Ik heb het gevoel dat mijn Fiesta kuren à la Christine begint te vertonen.

Vóór ik verder ga moet ik wel verduidelijken dat ik het hier niet heb over één van mijn twee collega’s met die naam maar wel over de Plymouth Fury uit 1958 die de hoofdrol speelt in het boek van Stephen King. Jullie kennen haar wel, die bloedrode wagen met een eigen wil.

Niet dat ik een Stephen King fan ben. Ik heb nog nooit een boek van hem gelezen. Dat soort boeken is namelijk niet onmiddellijk “mijn ding” (sorry Gunther). Maar de film heb ik wel op DVD en die is gewoon geweldig.

Maar om terug te komen op mijn Fiesta. Het is nu iets meer dan een maand geleden dat hij te weten is gekomen dat ik hem ga vervangen door een nieuwe wagen en sindsdien gedraagt hij zich “raar”. Overal hoor ik gepiep en gekraak (maar dat kan ook inbeelding zijn) en gisteren heeft mijn rechterdimlicht het ook al begeven. En vandaag stak er dan voor de eerste keer in acht jaar een kaartje onder mijn ruitenwisser dat “men” geïnteresseerd is in mijn auto.

Het zou natuurlijk ook kunnen dat ik het me allemaal inbeeld en dat het wachten op de nieuwe auto stilaan op mijn systeem begint te werken. Het feit dat de nieuwe auto’s van mijn ouders en van collega Anja ondertussen wel geleverd zijn en ik nog steeds op droog zaad zit, helpt evenmin.

Moeilijke keuze vanochtend. Zou ik gaan lopen vóór het werk of zou ik wachten tot de middagpauze ?

Het regende op dat moment behoorlijk. Als ik ’s ochtends zou gaan lopen was ik dus 100% zeker dat ik nat zou worden. Ik besloot dan ook om maar te wachten tot ’s middags. Ik zou dan even nat kunnen worden maar er bestond toch ook de kans droog zou blijven.

Achteraf gezien heb ik de juiste beslissing genomen. Ik ben weliswaar niet volledig droog gebleven maar echt nat was ik dan ook weer niet. Wat mij betreft was het mooi loopweer. Niet te koud, niet te warm, een heel fijne motregen met veel zuurstof in de lucht … meer moet dat niet zijn.

Er stond een training van 35 minuten op het programma en dit is het ook geworden. Na 35:28 minuten stond ik terug voor de deur en stonden er 6km op de teller.

Het middaguitstapje deed me trouwens goed want het was weer één van “die dagen”. Het project waarvan ik momenteel de analyse doe is behoorlijk “intensief”. Elke keer wanneer ik denk dat alles gecoverd heb stoot ik weer op iets nieuws. Daarbij kwam dan nog dat de Roparun vandaag weer veel van mijn tijd vroeg (de kledij moet besteld worden en dat betekent mailtjes naar en mailtjes naar daar).

Ik was om half vijf dan ook blij dat de werkdag voorbij was.

Ik zie dat het weeral even geleden is dat ik nog eens een paar foto’s op mijn blog heb gezegd.

Hieronder twee foto’s genomen tijdens een vakantie in Wales.

De eerste is getrokken in een aquarium. De tweede foto is net buiten Wales getrokken namelijk in een park in Chester, net over de grens. De beestjes kwamen daar bij wijze van spreken bedelen voor een paar nootjes.

 

Gaan werken op een zondagvoormiddag. Het gebeurt gelukkig niet vaak maar vandaag had ik wel prijs. De jaarlijkse upgrade van één van onze besturingssystemen ging vandaag in productie en dat moet dan wel getest worden voor “de horde” er morgen op losgelaten wordt. Alles werkte echter zoals het hoort dus ik was nog vóór de middag terug thuis.

Mijn plannen om naar Maaslandstrip in Maasmechelen te rijden heb ik laten vallen. De laatste dagen zijn immers nogal vermoeiend geweest. Dan kon ik beter nog wat rusten, in de loop even gaan lopen en dan terug rusten.

Het lopen heeft niet lang geduurd; Vier kilometer in 25 minuten met rondetijden van 5:54, 6:23, 5:46 en 6:17. Ik ben wel gaan lopen aan de rustige kant van het dorp, niet aan de kant waar er duizenden mensen Sven Nys, Bart Wellens, Niels Albert en zovele andere stonden aan te moedigen en waar duizenden anderen zich waarschijnlijk aan ’t bezatten waren. Onze bevolking zal wel minstens verdubbeld zijn.

De vierde Natuurloop van AC LYRA van dit seizoen zit er op. Ik denk niet dat ik ooit zoveel volk aan de start heb gezien. Het was dan ook prachtig weer om in te lopen.

Het leek er wel een Roparunreünie. Eerst zag kwam ik Dirk tegen, één van de vier lopers die ik tijdens mijn eerste Roparun in 2006 heb begeleid. Hij kwam net terug uit een lange blessure en ging zijn eerste wedstrijd lopen om eens te zien het ging. Hij heeft uiteindelijk de 5km uitgelopen in iets van een 17 minuten. Ook Roparunner Kim zou de vijf kilometer doen.

Om 13u40 werden we dan aan de Zaat op gang geschoten. Het vertrek ging omwille van de massa vertrekkers nog trager dan anders. 2 km heeft Sally me gezelschap gehouden en dan ging ze er vandoor. Zij zou eindigen in 55 minuten. Acht minuten later liep ik dan over de meet.

Na te hebben meegewerkt aan een onderzoek van de K.U. Leuven nog een even gebabbeld met Sally en Marleen (dus ook twee Roparunners) en daarna naar huis.

Vanavond nog een voorstelling van één van onze lokale toneelverenigingen meepakken. Dan naar bed want morgen moet er gewerkt worden (jaja op zondag) en vermoedelijk van daar recht naar Maasmechelen voor een bezoekje aan Maaslandstrip.

Voor sommigen die er in geloven is vrijdag de dertiende een ongeluksdag. Zelf geloof ik daar niet in maar vandaag heb ik een uitzondering gemaakt;

Het was immers geen gelukkige dag vandaag. We hebben vandaag weer afscheid moeten nemen van een collega. Niet dat het de eerste keer is. Als je al meer dan 20 jaar op dezelfde maatschappij werkt dan heb je dat al vaak meegemaakt.

Maar je hebt collega’s en je hebt collega’s. Sommigen zie je graag vertrekken, anderen laten je eerder onverschillig. Maar zo af en toe zijn er van die collega’s die je helemaal niet graag ziet vertrekken. En dat was vandaag het geval.

Carine zoekt vanaf volgende week maandag haar geluk elders (vooral veel dichter bij huis). Als je dan al 8 jaar samenwerkt, als je twee Roparuns samen hebt afgewerkt, als je altijd op haar kon rekenen om “logistieke ondersteuning” tijdens looptrainingen te geven. Dan doet het toch een beetje pijn om zo iemand te zien vertrekken.

Uiteraard zullen we wel contact blijven houden en zullen we elkaar nog regelmatig tegenkomen (zoals vanavond tijdens een afscheidsetentje). En ook doen we nog een derde Roparun samen. Maar toch … ’t zal maandag niet hetzelfde zijn.

’t Zal vooral veel stiller zijn ;-))