walkingwithluc

Ik moet helaas bekennen dat ik vandaag weer een training heb overgeslagen. Geen goesting ? Te moe ? Te veel werk ? Extra rust inlassen vóór de Ronde van Zele van zaterdag a.s. ? Van alles wat denk ik. Wat er ook van zij … niet gelopen dus vandaag.

Als compensatie ben ik nog eens in mijn fotoarchief gedoken en heb daar een paar foto’s gevonden die ik op een zomerse dag in Paradisio in 2005. Honderden foto’s heb ik die dag gemaakt en honderden heb ik achteraf gedeleted (da’s nu het voordeel van digitale fotografie). Gelukkig zijn er toen nog genoeg overgebleven om een keuze uit te maken.

 

Soms heb je zo van die momenten dat je eigenlijk niet weet wat je moet schrijven en op die moment heb ik er weer zo een.

Ik zou kunnen zeggen dat ik nog altijd veel werk heb en nog altijd moe ben maar daar heeft niemand iets aan.

Daarom las ik even een “commercial break” in. Wat mij betreft één van de mooiste Coca-Cola commercials ooit.

Vandaag begonnen in het eerste deel van de twaalfdelige “Lady Thriller” serie van ECI, een nieuwe reeks van ECI over en / of door vrouwen. .

Het eerste deel is Woensdagkind van Peter Robinson.

Daarna volgen nog

• – De erfzonde van Suzanne Staun
• – Witte onschuld van Leena Letholainen
• – De ontheemden van Margaret Murphy
• – Wijnoffer van Addy Kaiser
• – Lokvogel van Ann Cleeves
• – Die je niet ziet van Mari Jungstedt
• – Onschuld van Ann Cleeves
• – Kwade tongen van Teri Holbrook
• – Vaarwel Ladybird van Victoria Platova
• – Nog niet voorbij van John Katzenbach
• – Het bruidsmeisje van Ruth Rendell

Met uitzondering van Ruth Rendell zijn dit allemaal nobele onbekenden voor mij maar als ze zo goed zijn als de eerste vijftig bladzijden van dit eerste boek dan ziet het er veelbelovend uit.

Om af te sluiten nog een bewijs dat geen dure speeltjes moet kopen voor uw huisdier. Een weggeworpen flesjes is al voldoende. Dit hondje had daar gisteren op de Paasjogging zeker plezier mee.

Paasmaandag betekent voor onze Roparunners een uitstapje naar Olmen. Niet om naar de Zoo te gaan maar wel om deel te nemen aan de Paasjogging.

Vorig jaar hadden we daar nog sneeuw, hagel en ijsregen met een temperatuur die maar een paar graden boven nul zat. Ondanks het slechte weer heb ik toen één van mijn beste joggings ooit gelopen, niet wat tijd betreft maar wel wat gevoel betreft. Dit jaar had ik zoveel geluk niet. Het was (drukkend) warm toen we om drie uur op gang werden geschoten.

Van de Roparunners waren Pascal, Veerle, Kim en mezelf aanwezig als loper. Carine was onze supporter. Ook Peter van ING was aanwezig. De eerste twee rondjes gingen nog behoorlijk. Ik kon aansluiten bij een groepje van VABCO Mol die een rustig tempo liepen.

Het probleem was echter dat de meeste van dat groepje maar 8 km liepen. De rest deed dan een tempoversnelling die ik niet aankon. Gevolg : ik zat weer helemaal alleen. En als het dan wat moeilijker begint te gaan omdat je benen weer zwaar wegen (niet zo zwaar als gisteren maar toch) en je zit alleen dan wordt het mentaal moeilijk. De enige lopers die je dan nog tegenkomt die komen je met zo’n snelheid voorbij gesneld dat het lastig is om je nog te motiveren.

Na 3 rondjes zag ik Maarten staan langs de kant en ik heb hem zijn pijp gegeven. Even mijn “finishzakje” gaan halen, me gaan omkleden en terug naar de finish om de rest te zien aankomen. Nadien nog wat gedronken en wat bleek, Veerle en Pascal hadden prijs met de tombola. Zij waren al wel naar huis maar we hebben de prijzen in hun naam in ontvangst genomen.

 

Hoewel ik er eigenlijk geen zin in had en liever hetzelfde had gedaan als gisteren (niets dus) heb ik deze namiddag toch maar mijn loopschoenen aangetrokken om een beetje te gaan lopen.

Het was wel Parijs-Roubaix maar van dat gewauwel van Michel Wuyts wordt een mens toch stapelgek dus dan kon ik beter even een stapje in de wereld zetten.

Het ging echter helemaal niet zoals het zou moeten gaan. Hoewel ik maar 5 km gelopen heb (in 31:20 dus zo heel slecht is dat niet), heb ik toch behoorlijk afgezien. Het leek wel of er iemand een paar kilo’s lood in mijn schoenen had gestoken. Ik was dan ook heel blij toen ik weer thuis was.

Het maakt het er niet gemakkelijker op voor morgen. Welke afstand ga ik in Olmen lopen ? Wordt het 12km of 16km of speel ik helemaal op veilig en doe ik de 8km. Dat laatste zal het waarschijnlijk wel niet worden. Ik zal me maar inschrijven voor de 16 en als het echt niet gaat dan kan ik nog altijd na 12km stoppen. Enfin … we zien wel.

Hebben jullie dat ook al eens gehad ? Zo’n dag waarop je zo lui bent dat je voor niets zin hebt ? Ik heb er vandaag zo eentje gehad.

Ik heb dan ook niets gedaan behalve even naar de winkel gaan, Fahrenheit 9/11 nog eens bekeken (had ik vorige week opgenomen op Canvas), Raise the Titanic bekeken op BBC2 (ondertussen is die film compleet achterhaald want nu weten we dat de Titanic in twee gebroken is en dat het bijgevolg onmogelijk is om hem terug boven te krijgen) en vanavond ga pik ik nog een aflevering van Frost mee.

Verder heb ik nog wat naar de meesjes in onze appelboom gekeken. Die zijn wel heel actief geweest.

 

Gisteren ben ik er niet meer in geslaagd om iets te posten. Enerzijds omdat ik te moe was, anderzijds omdat ik rond 10 niet op de skynetblogs geraakte.

Waarom was ik moe en was het zo laat ? Omdat ik rond 18u30 had afgesproken met Sally om in Lier 15 à 16 km te lopen. Bijgevolg met de auto gaan werken en dus vrij vroeg op het werk (kwart voor zeven). Het had geen zin om eerst naar huis te rijden dus ook vrij laat blijven werken (kwart na vijf).

Iets over zes was ik dan in Lier waar ik werd opgevangen door Wim. Sally zelf was tien minuten later daar waardoor we om half zeven klaar stonden om te vertrekken. De eerste 10 km gingen nog vrij vlot, al was het in de volle avondzon behoorlijk warm om te lopen. Na 3 km even een plaspauze, na 5km een drankpauze en na 10km een tweede drankpauze van een minuutje.

Na 12 kilometer begon de lange werkdag zijn tol te eisen. Mijn benen begonnen heel zwaar te wegen zodat even de tijd nam om een 200 meter te wandelen. Sally is dan vooruitgelopen aan een hoger tempo terwijl ik aan een gezapig tempo verderstrompelde. Ze zou me dan terug tegemoetkomen zodat zij uiteindelijk een dikke 16km zou gelopen hebben en ik 15. Aan het “Spuihuis” in Lier dan nog een foto genomen van een broedende zwaan, iets dat je toch niet elke dag ziet.

Ik was gisteravond en zelfs vanochtend dan ook behoorlijk moe maar anderzijds ben ik blij dat het gedaan heb. Morgen ga ik dan nog proberen om nog eens een uurtje te lopen en op maandag trek ik naar Olmen voor de Paasjogging.

En om het weekend goed te beginnen ontving ik vandaag een mooie Porsche via de post (helaas schaal 1/43).

Niet dat ik graag ouder wordt maar ik wou dat we al twee maanden verder waren zodat ik aan mijn jaarlijkse vakantie kan beginnen.

Mijn laatste echte vakantie, en dan bedoel ik een volle week, dateert al weer van begin december. En sindsdien is het constant druk geweest, zowel wat het werk betreft en uiteraard ook nog de Roparun.

En elk jaar zeg ik : “Dat zal me niet meer overkomen. Volgend jaar neem ik ook eens een weekje krokusverlof of paasverlof.” Maar net als de vorige jaren is het er dit jaar weer niet van gekomen. Uiteraard is dat mijn eigen dikke schuld.

Het is bij ons op ’t werk zo’n beetje een ongeschreven regel dat collega’s met kinderen voorrang krijgen tijdens de schoolvakanties. Sommige mensen vinden dat heel vanzelfsprekend en denken dat het een verworven recht is. Alsof mensen zonder kinderen niet tijdens die periode vakantie mogen nemen.

Nu heb ik het geluk dat mijn naaste collega nooit vakantie zal nemen zonder eerst met mij te overleggen. Wij stemmen trouwens onze vakanties altijd op elkaar af zodat er altijd één van de twee aanwezig is. Als ik zou zeggen dat ik ook eens graag een schoolvakantie thuis zou blijven dan zou ze zonder morren komen werken.

Maar wat heb ik aan een vakantie wanneer iedereen vakantie heeft ? Ik wil vooral rust tijdens mijn vakantie en die is meestal ver weg wanneer alle scholen in het land gesloten zijn. En waarom dan geen weekje genomen wanneer de scholen open zijn ? Ik weet het niet. Te druk waarschijnlijk. Met het werk, met de Roparun, met van alles en nog wat.

Enfin … nog exact twee maanden en ik kan aan mijn rust beginnen.

Ondanks de dreigende weersvoorspellingen is het met vandaag toch gelukt om een droge training af te werken.

Van de middagpauze gebruik gemaakt om een toertje te gaan lopen. Het ging niet zo vlot als afgelopen weekend. De loop- en fietskilometers zaten duidelijk nog een beetje in de benen.

Daarom na drie kilometer een eerste korte “hartslagpauze” ingelast en gerust tot de hartslag op 110 stond. Dat nam een dikke minuut in beslag. Na vijf kilometer een tweede korte pauze genomen om dan nog een anderhalve kilometer uit te lopen.

Na 40 minuten stonden er 6,666 km op de teller.

Morgen wordt er weer gerust en donderdagavond wordt er dan in Lier gelopen en is het de bedoeling om minstens 15km te doen.

’t Was iets na zessen toen ik het kantoorgebouw verliet. Ik was nochtans om kwart voor vijf gestopt met werken.

Wat heb ik daar dan nog een uurtje zitten doen ? Ik heb samen met Linda zo’n 175 stuks Roparunkledij gesorteerd en ingepakt. Al bij al ging dat nog heel vlot. We hebben wel vastgesteld dat er een kleine vergissing is gebeurd bij de verwerking van de bestelling namelijk bij de truitjes met korte mouwen. Daarvan hebben we er twee teveel in de maat Medium en twee te weinig in de maat Large.

Ik denk echter niet dat ik daar een probleem van ga maken. De tijd die je daarmee verspeelt weegt niet op tegen hetgeen je ermee wint. De twee personen in kwestie kunnen altijd proberen of het maatje kleiner past. Is dat niet het geval dan krijgen ze twee truitjes met lange mouwen.

En morgen zal ik zien hoe ik het weekend verteerd heb. Niet dat ik echt “kapot” zat maar de afgelopen nacht toch behoorlijk slecht geslapen. Vermoedelijk zijn die 60 fietskilometers in de zon zwaarder geweest als ik dacht.