walkingwithluc

Ik begin er stilaan terug bovenop te komen. Kan moeilijk anders. Ik heb de afgelopen 24 uur immers bijna 17 uur geslapen !

Gisteren iets na negen uur in bed gekropen en vanmorgen om 11u er terug uitgestapt. Dat betekent 14 uur non-stop geslapen. En deugd dat het gedaan heeft. Ook deze namiddag nog een paar uur ingedommeld.

Het enige waar ik nu nog last van heb is die enkel. De kennismaking met het Franse asfalt was blijkbaar toch harder dan gedacht. De knie laat niet meer zich horen maar de enkel wringt toch nog wat tegen. Toch neem ik mijn loopgerief mee op vakantie. Binnen een paar dagen toch eens proberen hoe het aanvoelt. Nijlen laat ik morgen wel aan me voorbijgaan. En de Flexiumgel gaat mee naar Engeland.

Nog twee keer slapen en ik ben weg voor twee weken !

Ik heb hem vandaag gekregen … de fameuze Roparunklop.

Tijdens het Roparunweekend slaap je niet of toch heel weinig, je eet op heel onregelmatige tijdstippen (als je tenminste al iets binnenkrijgt) en toch blijf je doorgaan.

Je adrenaline zorgt daar immers voor.

De dag na het weekend kom je meestal nog goed door maar vroeg of laat komt “de klop”. Je kan amper nog iets doen. Je vergeet dat je dingen gedaan hebt. je vergeet dat je dingen moet doen. Kortom, de roofbouw die je op je lichaam hebt gepleegd eist zijn tol.

En die klop heb ik dus vandaag gekregen. Hoe krijg je die weg ? Slapen, slapen en nog eens slapen. Morgen gaat me dat niet lukken want dan moet ik mijn laatste dag gaan werken maar zaterdag zal er weinig anders gedaan worden.

Met de enkel gaat het ondertussen goed tot vrij goed. De knie speelt me nog wel parten, vooral wanneer ik lang gezeten heb en moet rechtkomen. Zaterdag toch eens proberen of ik kan lopen. Anders heeft het zondag weinig zin om in Nijlen een 10km te gaan lopen.

Na een vijfdaags Roparunweekend heb ik de afgelopen nacht nog eens in een echt bed geslapen.

Mijn vijfdaags Roparun-weekend was zwaar, oh zo zwaar. Het moeilijkste om te verwerken is het gebrek aan slaap. Als ik tijdens die vijf dagen 20 uur heb geslapen dan zal het veel zijn.

Verder was het weekend geweldig. Op vrijdag samen met Werner, Carine en Chris alle materiaal en eten afgehaald voor het weekend. De dag begon om acht uur en het was kwart voor twaalf toen alles ingeladen was.

Zaterdag dan tegen half negen naar Antwerpen gereden om de rest van het team op te laden. Ondertussen hadden we het gezelschap van Yannick en Kim gekregen. Wonder boven wonder stond iedereen klaar in Antwerpen. Alles ingeladen, groepsfoto gepakt en dan naar Parijs.

Op één of andere manier zijn we er in geslaagd om het dichtst bij de start liggend parkeerplaatsje te krijgen. Om tien over vier werden we dan op gang geschoten.

En vanaf dat moment staat alles in het teken van lopen, fietsen, wisselen, eten en indien mogelijk ook een beetje slapen al komt er van dat laatste meestal zo goed als niets in huis.

De voorbereiding was door het wegvallen van enkele sponsors en vooral van twee lopers in de laatste weken voor de start al behoorlijk moeilijk geweest. Maar nu zag het er goed tot we zo’n twee uur onderweg waren en we een telefoontje kregen van ons B-team. En wat zeiden die mensen ? Ze meldden ons doodleuk dat ze met hun mobilhome aan de kant stonden.

Dat is nu niet iets dat je als Overal Teamcaptain wil horen, zeker niet wanneer je pas gestart bent. Maar toen ik hoorde dat ze al contact hadden genomen met Touring Assistance, Avis (om eventueel een nieuwe mobilhome te huren) en met RS Cars dan was ik al iets geruster.

Uiteindelijk is Rudy van RS Cars naar Frankrijk gereden met een nieuwe (kleinere) mobilhome. Wij bleven ondertussen maar verder lopen en fietsen. Toen we op ons wisselpunt aankwamen was het B-team er nog niet dus besloten we om nog enkele kilometers verder te lopen.

Tijdens dat stukje heb ik dan kennis gemaakt met het franse asfalt. Even concentratieverlies, voet half op de weg en half ernaast en daar lag ik. Gevolg : dikke enkel, pijnlijke knie, pijnlijke vinger aan de linkerhand en wat schaafwonden aan rechterhand en rechterdij. De handen zijn ondertussen pijnvrij maar op de knie en enkel zal de komende dagen nog veel gel gesmeerd worden. Vooral de knie is nog stijf, de enkel was vakkundig ingetapet door Yannick dus die is veel beter. Van lopen is de komende dagen geen sprake vrees ik.

Verder is de Roparun quasi vlekkeloos verloren. Even een aanvaring gehad met een “over enthousiaste” loper maar dankzij een bijna driedubbele fietsshift heb ik alle frustraties uit mijn lijf kunnen fietsen.

En toen we maandag om kwart over drie over de finish op de Coolsingel liepen viel dan alle last van mijn schouders. We hadden ons doel bereikt, Rotterdam bereikt aan de opgegeven snelheid, geen schade aan teamleden, fietsen of mobilhomes en daarbij nog 5.750 euro ingezameld voor Kom Op Tegen Kanker.

Afgelopen vrijdag was ik er nog van overtuigd dat dit mijn laatste Roparun zou worden maar gisteren na een dagje uitpakken was dit al helemaal omgeslagen. Tijdens ons afsluitend dineetje werden al volop plannen gemaakt voor volgend jaar. En toen ik een hint gaf aan het lid van het directiecomité dat ons voor dit jaar een budget had toegekend, dat we ook in 2010 wel zouden willen deelnemen was het antwoord helemaal niet negatief, eerder het tegendeel. Dat belooft dus ! Volgend jaar proberen we weer om ons zodanig uit te putten dat we nog vijf dagen later als een zombie over de afdeling lopen.

Meer sterke verhalen en annekdotes zijn de komende dagen te lezen op onze teamblog.

Voor eventuele postjes tijdens dit weekend verwijs ik jullie graag door naar onze roparunblog

Voilà, de “kop” van het Roparun weekend is er af.

Vandaag al veel afgehaald :

– een monovolume bij ING Car Lease in Aartselaar

– twee mobilhomes bij RS CARS in Londerzeel

– allerhande kookmateriaal bij Patrick in Lippelo

En nu staan we geparkeerd in Berlaar waar we onze eerste nacht in de mobilhome zullen doorbrengen.

Morgen wordt beslist nog een drukke dag. Bestelwagen afhalen in Antwerpen, diepvries afhalen in Nijlen, fietsen afhalen in Lokeren, eten afhalen in Heist en waarschijnlijk nog een mobilhome voor de collega’s van ING afhalen in Geel.

Tenslotte moeten we dan nog onze vrachtwagen gaan afhalen in de buurt van Averbode.

Maar nu is het tijd om te gaan slapen.

 

Nog 2 dagen en 19 uur te gaan voor de start van de Roparun.

Maar voor mij begint het weekend al morgenmiddag ! Morgen eerst naar Antwerpen. Van daar zal Chris me met zijn wagen naar Aartselaar brengen waar ik onze monovolume (ons gratis ter beschikking gesteld door ING Car Lease) ga ophalen.

Vandaar gaat het dan naar Berlaar waar ik afgesproken heb met Carine en Werner. Volgende taak is het ophalen van onze mobilhomes in Londerzeel en het materiaal dat collega Patrick ons ter beschikking stelt.

Vrijdag zal ook goed gevuld zijn : busje afhalen in Antwerpen, diepvries afhalen in Nijlen, fietsen afhalen in Lokeren, eten afhalen in Heist-op-den-Berg …

Zaterdag vertrekken we dan tussen half acht en acht uur naar Antwerpen, pikken onze collega’s op aan De Hertoghe en om 9 u gaat het dan naar Parijs voor een hopelijk grandioos weekend. Dinsdag dan nog een half dagje kuiswerk en zorgen dat alles terug wordt gebracht en in de namiddag wat slaap inhalen. Ik ga wel proberen om tijdens deze Roparunvijfdaagse van “op verplaatsing” toch af en toe al iets op mijn blog te zetten.

Dan nog drie dagen gaan werken en mijn vakantie begint ! De reisdocumenten liggen in ieder geval op me te wachten bij mijn reisconsulente. Eindelijk …

Elke minuut vrije tijd wordt momenteel besteed aan de Roparun. Alles nog eens goed nakijken … hebben we aan alles gedacht … wie laat er vandaag weten dat hij of zij niet meekan …

Want inderdaad, onze kinesiste mag van haar CEO helaas niet meegaan. ’t Is toch wel stressen (al is nog altijd een gezonde stress). En gelukkig kan ik ook vertrouwen op goede teamcaptains in de mobilhomes.

Zo heeft Carine vandaag nog enkele foutjes in ons “rollenschema” ontdekt.

Verder ziet alles er wel goed uit. De weersvoorspellingen beloven goed weer. Stel je voor dat we zo’n onweersbuitje als vannacht over ons heen krijgen …

Daarnaast is het op het werk zwoegen om alles vóór mijn vakantie (dat binnen anderhalve week begint) afgewerkt te krijgen. Een vakantie die welgekomen zal zijn.

Er zijn zo van die berichtjes die je graag ontvangt en er zijn er die je liever niet ontvangt. En dan heb je van die berichtjes die je helemaal niet wil ontvangen.

Maar het eerste mailtje dat ik vanochtend opende was één van die laatste soort. Toen ik mijn mailbox opende op ’t werk was de titel van de eerste mail die ik opende “Bad News”. Dat kan op zich veel betekenen maar als die mail van Marc komt en we zitten 5 dagen vóór het vertrek van de Roparun dan betekent het niet veel goeds.

En inderdaad, Marc moest tot zijn grote spijt (en de onze ook) meedelen dat hij forfait moest geven voor de Roparun (zie ook onze roparunblog).

Hoedanook, er zijn plezantere manieren om een werkdag te beginnen. Gelukkig ziet het er heel goed uit wat het vinden van een vervanger betreft.

Gelukkig was er ook nog een beetje positief Roparunnieuws : onze sportzakken zijn vandaag geleverd

Rustige dag gehad vandaag. Beetje uitgeslapen in de voormiddag. Smakelijke rijstschotel gemaakt (al zeg ik het zelf) en uiteraard ook gegeten.

In de namiddag dan een rustig fietstochtje gemaakt, met vader en moeder, naar ’t IJssloeberke in Tielen voor een “kreimgelaske”. Daar maken en verkopen ze immers de beste ijskreem uit de omgeving en die hebben we eigenlijk te danken aan de Europese Unie.

De boer in kwestie had vroeger meer melk dan was toegestaan door de quota, opgelegd door de EU. En wat doe je dan ? Je begint ijskreem te maken. Ondertussen komen ze van heinde en ver om een kreimke te eten. Voor nauwelijks 1,40 euro krijg je daar twee scheppen ijskreem (bollen kan je dat niet noemen, daar zijn ze veel te groot voor) en dan moet je behoorlijk werken om ze binnen te krijgen.

Op de terugweg dan nog even gestopt om een terraske te doen in Café den Hemel in Poederlee.

Het ziet er althans naar uit dat  dit het geval is.

Na de 10km in Gent deze voormiddag naar Lier getrokken. In de koffer van mijn auto lag immers nog altijd de prijs die Sally gewonnen had met onze Roparuntombola. Van de gelegenheid dan ook maar gebruik gemaakt om nog eens samen te gaan lopen.

In eerste instantie dachten we om de Natuurloop te doen maar de zon stond al vrij hoog aan de hemel en dan is het op de vesten onder de bomen toch net iets aangenamer om te lopen.

We hadden vrij snel een goed maar rustig tempo te pakken. Na 7,5 km had ik weer even mijn “dipje” maar verder valt er weinig noemenswaardig te melden. Misschien wel zeggen dat die kleine eendjes die je hier en daar ziet lopen toch zo schattig zijn en dat de zwaan die aan het Spuihuis zat te broeden ondertussen weg is.

Na 1u05 zaten onze 10km er op. Quasi dezelfde tijd als afgelopen donderdag in Gent maar het voelde wel beter aan. Ik ben in ieder geval minder “diep” moeten gaan als ik zo de hartslagen vergelijk. Nu is het wel zinloos om het ene parcours met het andere te vergelijken maar toch. Het gevoel is in ieder geval beter en dat scheelt al veel.