walkingwithluc

Na een week inactiviteit wegens ziekte stond er vandaag weer een duurloop op het programma. Ik had er wel schrik van omdat ik geen idee had van de impact die die ziekte zou hebben.

Ik begon wel met een halfuur vertraging aan mijn training maar dat was een gevolg van het verrassingsfeestje dat Carine gisteren voor de achttiende verjaardag van Yannick had georganiseerd. Niet dat ik met een kater zat (en ik ben tenslotte 100% alcoholvrij) maar de hapjes waren wel een beetje op mijn maag blijven liggen en dat was niet bevorderlijk voor een goede nachtrust.

Iets voor half negen stond ik echter klaar in De Averegten in Hallaar. Ondanks de zondvloed die we de afgelopen nacht hadden gehad lag het loopparcours er perfect bij. Geen enkele plas te zien. Hoe ze dat doen weet ik niet maar het is wel aangenaam lopen. Enkel op het “extraatje” dat je aan het rondje kunt breien stonden een paar plassen.

De eerste tien kilometer (2 gewone rondjes en 1 rondje met een extraatje) gingen rustig maar toch vlot. Dan een eerste stop gemaakt om te drinken en droge kledij aan te doen (ik wil namelijk niet het risico lopen om terug ziek te worden).

Dan aan mijn tweede reeks van 3 rondjes begonnen en na het tweede daarvan begon ik de gevolgen van de ziekte toch een beetje te voelen. Toen na 18 km de hemelsluizen opnieuw opengingen ben ik toch maar gestopt en terug naar huis gereden. Ik zag er geen voordeel bij om nog een uur door de gietende regen te lopen.

Het viel toch niet mee deze ochtend toen de wekker afliep om te gaan werken. Zeker niet wanneer je de laatste vijf dagen zoveel in bed hebt gelegen. Maar al bij al was ik toch blij.

Daarbij kwam nog dat het verkeer richting Antwerpen bijzonder vlot verliep (ik was dus met de auto gereden vandaag) en deze avond terug naar huis ging het nog vlotter.

Vandaag ook de nieuwe P-magazine gekocht met daarin de “remake” poster van die beroemde poster uit de jaren zeventig van de kortgerokte tennisster uit de jaren ’70. Later is er ook nog een versie met Kylie Minogue gemaakt (al is het niet duidelijk of dat al dan niet een photoshopversie was).

En nu is er dus ook een Vlaamse versie maar de vraag is : “wie is die blonde ?”. Het zou een “bekende Vlaming” zijn die incognito wil blijven. Natuurlijk denk je dan direct aan Tanja Dexters maar ik heb toch mijn twijfels. Er is ook sprake van Stefanie Clerckx, Els Tibau, Kim Engelenbosch, Joke Vandevelde … zelfs La Esterella wordt genoemd.  Als iemand het weet … laat het me ook weten !

Morgen (eindelijk) terug gaan werken ! Het ziekteverlof zit er op en dat is geen dag te vroeg. Het is namelijk behoorlijk druk op ’t werk en ik dan zo maar een paar dagen in bed liggen terwijl de collega’s hard aan ’t werk zijn (en die dan nog opleidingen en zo voor mij verplaatsen) … daar krijg ik dan toch een beetje een schuldgevoel van.

Maar ja, morgen vlieg ik er terug in. En als ik ergens de tijd kan vinden dan ga ik ook even langs bij het reisbureau want de papieren voor Dublin liggen ook op me te wachten. Met lopen wacht ik nog tot zaterdag want 100% ben ik nog niet hersteld maar dat zou tegen dan wel het geval moeten zijn.

’t Is hier de afgelopen dagen stil geweest, ik weet het maar het was mijn schuld niet.

Maar ik zal beginnen bij het begin. Vorige vrijdag al om drie uur gestopt met werken en naar huis gegaan want ik was niet al te best. Thuisgekomen onmiddellijk in bed gekropen.

Voor zaterdag had ik afgesproken met Sally om twee maal de vesten in Lier te lopen maar dat had ik vrijdag al afgezegd. Ik wilde namelijk mijn deelname voor zondag niet in het gedrang brengen. Wat heb ik dan wel gedaan op zaterdag ? Een hele dag in bed gelegen : hoesten, niezen, snuiten en slapen.

Op zaterdagavond wist ik al dat naar Brussel gaan op zondag geen enkele zin had tenzij er zich ’s nachts een mirakel zou voordoen. En dat is helaas niet gebeurd. Wat heb ik dan wel gedaan op zondag ? In bed gelegen : hoesten, niezen, snuiten en slapen. Tegen de avond aan werd het al wel beter.

Vandaag dan maar naar de dokter gegaan. Verdict : een serieuze verkoudheid maar geen griep (Mexicaanse of andere. Ik voldeed namelijk niet aan alle voorwaarden. Verder een siroopje, een pufferke en capsullekes om in te nemen en nog drie dagen binnenblijven en rusten.

Ik was liever gaan werken (echt waar) maar hij vond het toch beter om een paar dagen thuis te blijven. Deze verkoudheid had op geen slechter moment kunnen komen. ’t Is namelijk heel druk op ’t werk en in de voorbereiding naar Dublin is het ook geen goeie zaak.

En nu kruip ik terug onder de wol.

Zo stapte ik vanmorgen rond half acht ons kantoorgebouw binnen na mijn ochtendtraining. Een uur vroeger zag het er nochtans goed uit. Niet te warm en niet te veel wind. Na een kwartiertje lopen begon het lichtjes te motregenen. Nog eens tien minuten later was het al meer regen dan motregen en toen ik een halfuur onderweg was gingen de hemelsluizen helemaal open. Uiteraard was ik op dat moment net op een stuk waar geen beschutting was van bomen noch huizen.

Heel lang heeft de regenbui niet aangehouden maar wel voldoende om kletsnat te worden. Gelukkig had ik de kleed- en doucheruimte helemaal voor mezelf en tegen acht uur zat ik achter mijn computer.

Het lopen zelf ging wel vlotjes vandaag. Rustig begonnen, en naarmate ik vorderde ging het steeds een tikje sneller (waar een beetje regen al niet goed voor is).

Het is één van de bekendste boeken van Johan Daisne maar de laatste maanden is het ook het motto van de Kempense pendelaar.

De Kempense pendelaar heeft behoorlijk wat afgezien. Eerst was er de hoogspanningsmast die in Lint het treinverkeer tussen Lier en Duffel (en dus ook tussen Turnhout en Brussel) een tijd lang in de war stuurde.

Dat probleem was nauwelijks opgelost of het seinhuis in Herentals brandde volledig uit. Gevolg ? Weer enkele maanden miserie.

Nu ook dat probleem sinds 21 september uit de lucht is valt er regelmatig een trein in panne. Ook vandaag was dat het geval. Het was niet “mijn” trein maar wel de trein die net voor ons het station binnengereden was (en uiteraard was het de trein van de lijn Brussel-Turnhout, de meest geplaagde lijn van het land). Die trein stond op spoor 2 en kon niet meer vertrekken. En laat spoor 2 nu net het spoor zijn waar wij normaal gezien binnenkomen … Een half uur hebben we daar staan wachten tot we eindelijk binnenreden op … spoor 5 ! Waarom ze dat geen halfuur vroeger hadden kunnen bedenken is me een raadsel. Het was er in ieder geval wel de oorzaak van dat ik mijn PC vandaag niet heb kunnen afhalen.

Tegen mijn gewoonte in ben ik vandaag nog eens tijdens de middagpauze gaan lopen in plaats van ’s morgens vóór ik begin met werken.

Iets over half twaalf dan ook vertrokken richting de parken. Via een zigzag route eerst naar Park Den Brandt en dan de oversteek naar het Nachtegalenpark. De eerste vier kilometer gingen behoorlijk snel aan gemiddeld tempo van 6 min/km maar dat tempo heb ik helaas niet kunnen aanhouden. Maar ik was toch tevreden met de 48:22 die ik nodig had voor 7,80 km.

Volgende keer wordt het waarschijnlijk weer wel terug een ochtendtraining. Dan is het namelijk veel rustiger in onze doucheruimte J. Probleem is dan wel dat ik alle noten, kastanjes en eikels, die massaal op de voetpaden liggen, minder goed zie liggen. Dat betekent ook wel dat ik met de auto moet gaan werken en niet met de trein maar dat neem ik er dan ook maar bij.

Over de trein gesproken … de NMBS heeft me 4 sorry passen cadeau gedaan omdat we op onze lijn zoveel last hebben gehad door de brand in het seinhuis van Herentals. Ze hadden al wel een ontbijt gegeven aan de pendelaars maar dat heb ik gemist omdat ik net die dag vakantie had. Nu weet ik dat sommige pendelaars daar weer zullen over klagen maar ik ben best blij met 4 tickets waarmee ik een hele dag vrij met de trein mag rijden (waarheen ik maar wil).

Oh wat is het toch fijn om na een week vakantie terug te gaan werken ! Voor degenen die het niet doorhebben … dat was dus sarcastisch bedoeld. Maar ja, nog een maandje en ik ben er weer een paar dagen tussenuit.

Het valt dan wel mee dat ik terug een avond heb waarop ik eens wat “rechtstreekse” TV kan kijken, ook al zijn het dan allemaal heruitzendingen. Om twintig voor negen op Canvas de heruitzending van één van de allerbeste programma’s ooit : Alles kan beter van en met Mark Uytterhoeven met assistentie van Guy Mortier en Rob Vanoudenhoven. Ondertussen wel dik 10 jaar oud maar nog altijd ijzersterk.

Dat wordt dan gevolgd door Top Gear, voor mij ook een heruitzending aangezien ik de meeste afleveringen al twee keer gezien heb op de BBC maar het blijft gewoon een plezier om te bekijken;

Daarna is het dan even wachten om over te schakelen naar VT4 waar Gus Grissom en zijn C.S.I.-team staan te wachten om de zoveelste misdaad in Las Vegas op te lossen. Van de drie verschillende reeksen blijft de originele in Las Vegas toch de beste, heel nipt gevolgd door New York. Deze reeks heeft met Gary Sinise natuurlijk wel de beste acteur aan boord. Over die “andere” reeks die zich in Miami afspeelt ga ik niets zeggen. Dat flauw afkooksel is de moeite niet waard.

En het hoogtepunt van de TV-avond was natuurlijk de terugkeer van The Simpsons. Die worden namelijk 20 jaar en dat wordt gevierd. Vandaag mocht Roos Van Acker haar zeg doen en haar favoriete aankondigen. Hoe ze er in slagen om één favoriete aflevering te kiezen weet ik niet. Ik zou het niet kunnen. Mijn drie favoriete afleveringen kan ik wel noemen :

• Stark Raving Dad (waarin Michael Jackson een grote bleke bouwvakker blijkt te zijn)
• King Size Homer (waar Homer opzettelijk massa’s kilo’s bijkomt zodat hij thuis kan werken en waarin hij reageert op de computervraag “Press any key to start” met de historische woorden “Where is the any-key ?”
• A streetcar named Marge (met de prachtige “Great Escape” persiflage met Maggie in de creche)

Niet naar Mechelen geweest vandaag. Terwijl ik gisteren helemaal geen last had van mijn duurloop was ik vandaag zo stram als wat. Als er al wat meer bladeren van de bomen waren gevallen dan hadden ze mij gerust kunnen gebruiken om ze bij elkaar te halen want ik was dus echt zo stijf als een hark. In die omstandigheden zag ik een 10km niet zitten en leek een extra dagje rust me veel aangenamer.

Ik heb dan maar de “passieve” sporter uitgehangen.

Eerst Jenson Button een stap dichter bij de wereldtitel zien komen met zijn vijfde plaats in de grote prijs van Singapore, waar eigenlijk weer heel weinig aan te zien was. Hopelijk wordt het volgend jaar interessanter wanneer er niet meer mag bijgetankt worden. Het uur vóór de GP zelf op de BBC maakt wel veel goed, vooral Martin Brundle die de interviews op de startgrid doet.

Daarna overgeschakeld op het WK wielrennen in Mendrisio. Daar was eigenlijk ook niet veel aan te zien en ik kan niet zeggen dat ik in de wolken was met de nieuwe wereldkampioen. Je kunt natuurlijk niet zeggen dat hij onverdiend wereldkampioen geworden is. In tegendeel, hij heeft ze allemaal mooi naar huis gereden. Maar het is zo’n grijze muis hè ? Persoonlijk had ik liever iemand anders zien winnen (Cancellara, Gilbert of Nuyens) maar ja …

En daarmee zit mijn weekje vakantie er weeral op. Morgen terug gaan werken. Dat zal ook tegenvallen.

Zes graden was het deze ochtend om half acht toen ik in de auto stapte om te vertrekken naar één van mijn favoriete plekjes om te lopen : het provinciaal domein De Averegten in Hallaar. Daarnaast was het onderweg nog behoorlijk mistig ook.

Oorspronkelijk zou ik vandaag de Ekiden in Brussel gaan lopen maar ik kreeg geen 5 andere lopers verzameld. Jammer want ik had ex-collega’s Joeri en Sally graag eens geklopt 😉

Het voordeel is dan wel dat ik vandaag mijn duurloop heb kunnen afwerken en dat ik morgen naar Mechelen kan afzakken voor Dwars door Mechelen (al zal ik het daar ook we op mijn gemak doen).

Het ging dus niet naar Brussel maar naar Hallaar. Toen ik daar om 8 uur aankwam was het eigenlijk al behoorlijk druk. Er stonden minstens 8 joggers klaar om hun training af te werken. Even heb ik getwijfeld of ik een jasje zou aandoen maar dan zou ik het toch snel te warm krijgen dus dat bleef in de koffer liggen.

Na 10 km een eerste keer even gestopt om te drinken (en een droog truitje aan de trekken), na 17,5 km en na 21 km idem dito (enkel het drinken, niet het truitje) en na 2u43 zat de training er op en stonden er 24,20 km op de teller. Ik moet zeggen dat ik bijzonder tevreden ben met dat resultaat. Het tempo lag vrij constant, ik was niet overdreven moe maar het beste vond ik wel mijn hartslag. De gemiddelde hartslag was 139 en dat is wel anders geweest. Die dagelijkse trainingen blijken dus toch hun nut te hebben gehad.