walkingwithluc

Er is weer nieuws van het Coca Cola front. Aan maand geleden vond ik al drie “Open Happiness” blikjes in de drankautomaat op het werk. Onlangs is daar nog een vierde blikje bijgekomen.

Ook collega Gunter had nog een blikje bij. Het was een Deens blikje, weliswaar in België gekocht.

En gisteren heb ik in het Centraal Station dan nog een nieuwe versie van het Coca Cola Light Lemon blikje gevonden en het “anniversary” blikje van Coca Cola Light die dit jaar zijn zilveren jubileum viert.

Over zilveren jubileums gesproken … ik vier er binnenkort twee ! Morgen is het exact 25 jaar geleden dat ik mijn sollicitatiegesprek bij De Vaderlandsche had. De job waarvoor ik gesolliciteerd had was weliswaar al weg maar ik mocht toch langskomen voor een gesprek. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was.

Het was een maandag. Het gesprek duurde nauwelijks 10 minuten en stelde eigenlijk weinig voor. Een vijftal regeltjes van het Nederlands in het Frans vertalen en omgekeerd (maar gelukkig was het quasi dezelfde tekst). Een paar rekensommetjes maken en een (heel kort) gesprekje. Bovendien was het een verzekeringsmaatschappij en kende ik absoluut niets van verzekeringen. Ik had dan ook niet al teveel hoop.

Maar op woensdag kreeg ik al een telefoontje dat ik de maandag daarop mocht beginnen. Het zou maar een stagecontractje van 6 maanden zijn maar als je al 8 maanden op zoek bent naar werk dan neem ja alles aan. Maar het contract van 6 maanden werd verlengd en nog eens 6 maanden later zelfs omgezet in een contract van onbepaalde duur. En zo komt het dus dat ik volgende week donderdag mijn 25^ste verjaardag op de maatschappij (en op dezelfde afdeling) vier. Maar meer daarover volgende week.

Best een leuke dag gehad vandaag.

De voormiddag is gewoon voorbij gevlogen. Tijdens de middag ben ik dan een half uur gaan lopen, goed voor 4,6 km. Buiten het feit dat ik te warm was aangekleed valt daar eigenlijk weinig over te vertellen.

Na de middag heb ik me dan een paar uurtjes kunnen bezig houden met het zoeken naar een schijnbaar onverklaarbaar verschil van een paar miljoen euro maar ik ben vrij zeker dat ik een verklaring gevonden heb.

Sommige mensen zullen dat ongetwijfeld saai vinden, een namiddag verzuipen in lijstjes en cijfers maar af en toe is dat gewoon plezant, zeker wanneer het resultaat geeft.

Ook op Roparun gebied hebben we alweer een zorg minder. Dankzij de ex-collega’s van Team 234 (ING Life & Non Life) hebben we een geschikte plaats om alles in te laden en uit te laden. Vorig jaar deden we de Roparun nog samen. Dit jaar niet meer maar als je een team kunt helpen dan doe je dat natuurlijk. Dat noemen ze in vaktermen de roparunspirit.

Ik ben helaas niet in Putte geraakt vandaag maar ik ben deze namiddag toch even een halfuurtje gaan lopen. Niets spectaculairs, gewoon rustig joggen gedurende een dikke vier kilometer. Halverwege wel even gepauzeerd om een berichtje van Carine te beantwoorden. Het inpakken van onze Roparunpaaszakjes is namelijk bijna afgerond (of ondertussen misschien zelfs helemaal). Ik had er niet op gerekend dat dit zo snel zou gebeuren dus nu moet ik morgen dringend een opslagruimte op ’t werk gaan zoeken.

Waar ik ook niet had op gerekend was de schaarste van hotelkamers in het noorden van Engeland in het weekend van 19 september. Gisterenavond ging ik eens kijken hoeveel de hotelkamers in de buurt van Newcastle zoal kosten maar de eerste vijf hotels hadden al geen kamers meer vrij. Na een tijdje zoeken heb ik toch een kamer gevonden, op zo’n 3km van de start van de Great North Run.

En wat nog beter is, het is op een goeie 500 meter van een Metrostation. Dat betekent dat ik van de finish rechtstreeks met de metro terug naar mijn hotel kan. Ik had wel liever een hotel in de buurt van de finish gehad maar je hebt niet altijd te kiezen hè.

In ieder geval heb ik de kamer onmiddellijk geboekt en uiteraard heb ik daarna ook maar ineens de overtocht met P&O geboekt.

’t Was behoorlijk fris, om niet te zeggen koud, toen Sally en ik om half tien aan ons looptochtje over de Lierse vesten begonnen. Vooral de schrale wind blies leek dwars door alles heen te waaien.

De wind bepaalde wel de richting waarin we zouden starten en dat werd vandaag richting Antwerpsestraat – Mechelsestraat. Daardoor was het “open” stuk aan CC De Mol niet zo lastig. Teruggekomen aan de Frederik Peltzerstraat hebben we er dan nog een stukje van 2 km bijgedaan zodat we na 40 minuten exact 6 km op de teller hadden staan. Naar het einde toe kreeg ik het, ondanks de lage snelheid, toch wel een beetje lastig maar verder ging het vrij goed.

Voorlopig ziet het er nog altijd naar uit dat ik morgen nog eens ga lopen en dus zal deelnemen aan de 26^ste Volksloop in Putte-Grasheide.

Het was een zware week maar toch zo’n week waar ik een goed gevoel aan overgehouden heb. Soms heb je van die weken dat je ook hard werkt maar dat je je op het einde van de week het gevoel hebt dat je niets hebt gepresteerd. Deze week was dat anders.

En als kers op de taart kreeg ik op de trein nog een telefoontje van Mandy, de vriendelijkste reisconsulente van het land. Mijn reis is volledig bevestigd !

Het wordt dus een veertiendaagse naar Groot-Brittannië (of wat dachten jullie … naar Benidorm ?). Eerst een weekje naar het zuiden van Schotland met verblijf in een hotel in Whitburn, niet zo ver van Edinburgh. Daarna zak ik een paar honderd kilometer naar het zuiden namelijk naar Sunderland, een kuststad iets ten zuiden van Newcastle.

En de verplaatsing naar ginder gaat uiteraard met P&O Ferries van Zeebrugge naar Hull. Dit jaar maar ik voor de 20^ste keer de overtocht en van al die keren ben ik vijf keer via de Kanaaltunnel gegaan (waarvan 3 met de Eurostar en 2 keer met de Shuttle) maar van die twee keer heb ik nog altijd spijt. Ik geef toe, de Kanaaltunnel is “iets” goedkoper dan de Ferry maar als je vergelijkt wat je terugkrijgt voor je geld dan is de Ferry toch veel beter.

Via de Kanaaltunnel krijg je tweemaal een dik halfuur een zwarte muur te zien, moet je 130 km meer rijden om aan je overtocht te beginnen en moet je via de M25 rond Londen. Via P&O krijg je tweemaal een 12 uur durende mini-cruise, met op elke reis een avondmaal en een ontbijt “à volonté” en ontspanning voor iedereen. Bovendien is Groot-Brittannië een eiland en naar een eiland ga je met een boot, niet met een trein.

Hoe dan ook … ik kan (tussen de Roparunvoorbereidingen door) beginnen plannen !

Dinsdag was het nog een ochtendloopje, vandaag ben ik tijdens de middagpauze gaan lopen. Gewoon een halfuurtje, goed voor 4,5 km. Eerst naar het park Den Brandt en na het plaatselijke rondje dan door het Nachtegalenpark terug naar het kantoor.

De laatste 750 meter waren wel vrij lastig … het vals plat van de brug ging nog maar de sterke wind tegen was andere koek.

Morgen wordt er niet gelopen maar, als het weer niet teveel roet in het eten gooit, dan is het best mogelijk dat er dit weekend twee keer wordt gelopen. Zaterdag nog eens de vesten in Lier en zondag naar de Volksloop in Putte-Grasheide. Dat is de eerste van achttien joggings in de KWB joggingkalender en daarvan hoop ik er toch een flink aantal mee te nemen.

Die kleine joggings doe ik eigenlijk liever dan de massalopen van de “Carrefour Runningtour” waarvan ik vandaag een boekje via de post ontving. Ze zijn bovendien een pak goedkoper en in plaats van door steden loop je meer in de natuur. Eén wedstrijd van de Running Tour wil ik wel lopen namelijk Dwars door Hasselt. Ik heb (lang geleden) twee fantastische schooljaren gehad in Hasselt en ook nu nog breng ik elk jaar een paar keer een bezoekje aan deze gezellige stad.

Maar er gaan lopen is er nog niet van gekomen. In 2007 was ik nog maar net begonnen met lopen en was ik er nog lang niet klaar voor. In 2008 viel het net samen met mijn eerste (mislukte) poging om een marathon te lopen, namelijk die van Eindhoven. En in 2009 paste het niet in de voorbereiding op de marathon van Dublin.

Maar dit jaar zou het dus wel moeten lukken.

Nog eens een ochtendloopje gedaan vandaag. Om zeven uur vertrokken voor een halfuurtje lopen wat goed was voor 4,40 km. Niet echt snel dus maar het deed wel goed. Het was trouwens zalig om te lopen. Temperaturen rond het vriespunt en de nacht die stilletjes overgaat in de morgen. Vooral bij zo’n helder weer als vandaag is dat gewoon prachtig om te zien. Die grote maan die ondergaat in het westen en dan het oosten dat stilaan rood kleurt. De natuur kan soms schoon zijn.

 

Weet iemand hoe het is om 300 kg chocolade in uw wagen te vervoeren ?

Ik weet het sinds vandaag wel. En eigenlijk is dat niet aan te raden. Het is gewoon teveel van het goede. Ik hoop dat de geur vrij snel uit mijn auto verdwenen is. Ik had zelfs even schrik voor chocoladevergiftiging J

Maar waarom stopt nu iemand 300 kg chocolade in de koffer van zijn auto ? Heel eenvoudig. Langs de ene kant had je Roparunners Nadine en Pascal die respectievelijk 150 kg chocolade van Guylian en 150 kg paaseitjes bij zich hadden. Langs de andere kant had je Werner en Carine (maar vooral Werner) die zich vrijwillig hadden aangeboden om hiermee 1.500 zakjes te vullen. Die zakjes zullen we dan vóór de Paasvakantie op het werk verkopen ten voordele van ons VIVIUM Roparun team.

Het naar de tweede verdieping dragen van die 300 kg is trouwens ook niet te onderschatten. Maar voor het goede doel hebben we veel over hè.

En 300kg ziet er ongeveer zo uit :

Vandaag is er nog eens gelopen en dat was toch ook al weer een tijdje geleden. Een hardnekkige snotvalling, een fikse buikgriep en veel werk hebben wat dat betreft een beetje roet in het eten gegooid. Maar vandaag ben ik er toch nog eens in geslaagd om een halfuurtje heel rustig te lopen.

Dat kon wel pas deze namiddag want vóór ik kon starten moesten er nog 6 Börje eetkamerstoelen van IKEA ineen geknutseld worden. Die stonden al een week te wachten op assemblage dus het werd stilaan tijd. Maar resultaat mag best gezien worden (en ik heb geen enkele vijs over)

Dan heb je al eens een vrije dag en dan vertrek je toch nog om kwart over zeven ’s morgens naar Antwerpen … De Focus wordt immers binnenkort 1 jaar en een eerste onderhoudsbeurt was dan ook aan de orde. Dus de auto achtergelaten in de garage en dan begonnen aan wat een goedgevulde dag zou worden.

Eerst toch nog even op ’t werk binnengesprongen. Gisteren had ik een telefoontje gemist van de keuken en aangezien ik toch in de buurt was ben ik toch maar gaan informeren of het belangrijk was. Binnenkort geef ik namelijk in ons restaurant een klein feestje naar aanleiding van mijn zilveren jubileum op de maatschappij en nu blijkt dat het net die dag ook “pateekesdag” voor de gepensioneerden is. Aangezien voor geen beiden een optie is om van datum de veranderen zal het dus “gezellig druk” zijn. Misschien is het zo slecht nog niet, met een beetje geluk komt de man die mij destijds in dienst heeft genomen ook en dan zie ik die ook nog eens.

Daarna ging het richting Stadsschouwburg. Daar in de buurt is namelijk ook mijn reisagentschap gevestigd. Ik had mijn huiswerkje goed voorbereid dus dat kon ik gewoon achterlaten bij Mandy en die doet verder het nodige. Het wordt trouwens één week Schotland en één week Northumberland.

Na het reisbureau even “op en neer” naar Gent. Ik heb nog een paar Sorrypassen van de NMBS die moeten toch ook opgebruikt worden. En aangezien Gent één van de betere stripspeciaalzaken van het land is dat een perfecte bestemming. Het duurde wel even voor ik in de Kammerstraat bij Peter van Stripwinkel Adhemar was want Gent lijkt wel één grote werf. Het was een kort maar krachtig bezoekje en na twee uurtjes in Gent was ik al terug op weg naar Antwerpen met 18 strips in mijn rugzak :

• 6 Ohee’s uit de jaren zeventig
• 6 verhalen van Khena en de Katamarom
• 2 verhalen van Bollie & Billie
• 2 verhalen van Jari (die reeks is nu ook volledig)
• 1 verhaal van Jaap
• 1 verhaal van De Krobbels
• 1 verhaal van Professor Kwit

Terug in Antwerpen was het weer niet echt zo goed dat het aangenaam rondwandelen was. Ik ben dan maar naar de cinema gegaan en heb echt genoten van Sherlock Holmes. Guy Ritchie heeft duidelijk meer verstand van films maken dan van vrouwen kiezen. En Robert Downey Jr was ook weer geweldig.

Na de film dan mijn auto terug gaan oppikken en naar huis. Al bij al toch een geslaagde dag gehad.