Als “goed begonnen” gelijk is aan “half gewonnen” dan moet 2013 een goed jaar worden.

Om te beginnen heb ik op Ebay enkele zeldzame stripverhalen op de kop kunnen tikken voor een “prijsje”. Eén van die verhalen, De Duivelse Schim uit de Dees Dubbel serie van Rik, kostte eigenlijk wel iets teveel maar dat maken de andere twee, even zeldzame, verhalen uit de reeks Felix door Tillieux dan weer goed. Het is meer dan de 5 frank die het in 1963 kostte maar een groot pak minder dan de 175 euro die een andere Ebayverkoper voor dit verhaal vraagt. De gemiddelde prijs valt daardoor al bij al goed mee, zeker als je bedenkt de strips ouder zijn dan mezelf (en misschien zelfs in betere staat ).

Tweede positieve gebeurtenis : mijn vakantie is zo goed als geregeld. Eergisteren mijn bestelling doorgemaild naar Mandy van Carlson Wagon Lits (de liefste reisconsulente van Antwerpen en omstreken) en vandaag kreeg ik al de mededeling dat alles zo goed als rond is. Op de trein kreeg ik zelfs een telefoontje van iemand van touroperator Gallia zelf omdat mijn geboortedatum ontbrak en die had hij nodig om mijn overtocht te reserveren.

De bestemming wordt dit jaar niet het Verenigd Koninkrijk maar wel het Keltische buurland … Ierland. Ierland is voor mij geen vreemd land. Ik ben er al vier keer eerder te gast geweest, de laatste keer in 2009 toen ik er deelnam aan de Dublin Marathon.

Wat wel anders is ten opzichte van de vorige keren is de manier waarop ik naar ginder reis. Deze keer ga ik niet met het vliegtuig maar wel met de ferry, meer bepaald die van Cherbourg in Frankrijk naar Rosslare. Het wordt dus de eerste keer dat ik met mijn eigen wagen zal rondtoeren door Galway, de Connemara en Kerry. Laat het aftellen maar beginnen. En geef nu toe … is dit niet iets dat het aftellen waard is ?

Oef … de “feestweek” is voorbij. En daar ben ik zeker niet rouwig om. Voor vele mensen blijkt dit de “most wonderful time of the year” te zijn maar ik deel die mening eigenlijk niet. Ik vind het allemaal heel fel overroepen.

Kerstmis vind ik nog wel kunnen, al heeft die dag voor mij een dubbele betekenis aangezien ik toevallig net die dag verjaar. Ook dat vinden veel mensen speciaal maar als je bedenkt dat er in België jaarlijks zo’n 10.000 kinderen worden geboren of gemiddeld 30 per dag dan lijkt dat me dat doodnormaal. En toch blijkt dat iets speciaals te hebben.

Tussen Kerst en Nieuwjaar moest er wel gewerkt worden. Aan de lege treinen en autostrades was echter te merken dat dit niet voor iedereen van toepassing was. Nu maak ik er persoonlijk geen probleem van om te moeten werken in deze dagen, juist omwille van de rust op de trein.

En dan heb je oudjaar en nieuwjaar. Ik heb ondertussen toch al flink wat jaarwisselingen meegemaakt en hoe ouder ik word, des te minder indruk het maakt. Concreet betekent dat ik de hele dag in de weer ben om een koud buffet in elkaar te knutselen. Dat wordt dan met smaak opgegeten en de overgang wordt traditioneel gevierd in het gezelschap van de Silvesterstadl op de Duitse TV.

Ik ben 2013 in ieder geval wel sportief begonnen : ik ben er in geslaagd om vandaag 3km te lopen! Ik wou vorige zaterdag ook al gaan lopen maar toen werd ik om 4u ’s nachts gewekt door een vreselijk pijnlijke kuitkramp. Zo heel af en toe heb ik daar wel eens last van maar dit was wel een erg pijnlijke. Het heeft tot laat in de avond geduurd eer ik terug fatsoenlijk kon gaan. Ik hoop wel dat ik nu terug vertrokken ben.

 

Wat moet je doen op een zondagnamiddag wanneer het echt geen weer is om een hond door te sturen ?

Hij stopt een DVD in de DVD-speler en zorgt er natuurlijk voor dat het een film is met muziek van Ennio Morricone waarvan ik gisteren, samen met 16.000 anderen, ruim twee uur heb mogen genieten in het Antwerpse Sportpaleis.

Omdat de Maestro zelf niet graag heeft dat men altijd verwijst naar de Sergio Leone films heb ik The Untouchables van Brian De Palma maar gekozen. Met het openingsthema van The Untouchables werd het concert gisteren trouwens geopend. Dat werd dan gevolgd door mijn favoriete score van Morricone namelijk Once Upon A Time in America. Uiteraard kwamen de beroemde westerns van Sergio Leone ook aan bod net zoals Casualties of War en The Mission. Het heeft toch iets speciaals, een volledig symfonisch orkest en een honderd man sterk koor. Ik vond het Star Wars Live concert in 2010 wel beter maar misschien ben ik wel een beetje bevooroordeeld.

En nu het hier toch over films gaat, ik weet al wat er in januari op mijn TV zal worden gezien : Bond, Bond en nog eens Bond. Ik heb voor mezelf immers de volledige James Bond Collectie op Blu-Ray gekocht. 22 films in één box met ruimte om de 23^ste (Skyfall) toe te voegen wanneer hij in februari op de markt komt. Het pakket is gisteren in Engeland verzonden en komt later deze week aan.

De dag is weliswaar nog niet volledig voorbij maar het lijkt er toch flink op dat de Maya’s niet het einde van de wereld hebben voorspeld maar gewoon het einde van een periode, een beetje zoals ons Nieuwjaar dus. Gelukkig maar want wanneer zou ik anders al die boeken moeten lezen die nog op mijn “to read lijstje” staan ?

Sinds de laatste post over boeken zijn er drie de revue gepasseerd. Het eerste boek was “Sioux Blues” van Bavo Dhooge. Shappa Crane wil wraak nemen op Ron Dark, de flik die haar man, Cassius Crane, heeft gedood. Ze contacteert Chet ‘Le Chef’, een huurmoordenaar. Chet is dan weer in dienst van ex showman en Vegas arties Ray Fines. Niet is echter zoals het lijkt en iedereen lijkt een dubbele agenda te hebben … Volgens de achterflap van het boek was het een “flitsend en filmische misdaadroman met een originele plot met onverwachte wendingen, spitse dialogen, maffe humor en onvergetelijke personnages”. En ze hadden gelijk.

Tweede boek was “Iris was haar naam” van Toni Coppers, de vierde thriller rond Liese Meerhout. Liese werkt ondertussen niet meer bij de kunstafdeling van de politie maar wel bij de moordbrigade. In het Zoniënwoud wordt het lijk van een Navo kolonel gevonden. Hij heeft een vreemd juweel rond de hals. Dan wordt een tweede lijk gevonden in het woud. Een louche autohandelaar met een voorliefde voor jonge meisjes. Ook hij draagt een vreemd juweel maar tussen zijn handen steekt een witte bloem. Wat volgt is een boeiende speurtocht met een verrassend einde.

Het derde boek was er weer van Bavo Dhooge : “Scrabble Man”. Benny Benito is een gevierd acteur die in dé filmhit gestalte gaf aan de seriemoordenaar “Scrabble Man”. Zijn laatste film, een comedy, was echter een grote flop en daar is niet iedereen blij mee. In eerste instantie zijn vrouw Sandy, die aanpapt met zijn agent Carlos of ook Yuri The Fury, een Russische investeerder met een “agressie probleem”. Tel daar nog Clint Wilson en zijn zwarte buddy Cody bij die besluiten om Benny te gijzelen om een film te maken en je hebt een boeiend verhaal. Op deze achterflap staat de slogan “Vlug vertalen en dan aan Tarantino geven!” en daar kan ik me wel in vinden.

Ondertussen ben ik begonnen aan Het Rashomon Complex, van Jef Geeraerts. Het kan bizar klinken voor iemand die al meer dan 40 jaar kan lezen maar dit is dus mijn allereerste Geeraerts. Ik heb met De Zaak Alzheimer en Dossier K. wel de verfilmde versies gezien maar in boekversie was ik Vincke en Verstuyft nog niet tegengekomen. Op het laatste boekenfestijn in Mechelen zei iemand met verstand van zaken me echter dat die boeken echt wel goed zijn. En ze had zeker gelijk, dus Conny .. bedankt voor de tip.

Ik hoop morgen, terwijl ik in het Sportpaleis zit te wachten op Ennio Morricone, zeker nog enkele bladzijden te kunnen lezen .Van mij mogen ze trouwens het licht laten branden tijdens het concert. Wat is er plezanter dan een goed boek lezen met geweldige muziek op de achtergrond ?

Een paar maanden geleden dacht ik dat het nooit meer zou gebeuren maar het afgelopen weekend was het toch weer van dat : een Roparunweekend !

“Ons” team (aan die term moet ik nog een beetje wennen want tot voor kort was dat het team van de ex-collega’s) stond dit weekend op de Kerstmarkt in Lier.

Aangezien het voor mij moeilijk is om mee te helpen met de acties die ze bij hun op ’t werk organiseren was dit een uitgelezen kans voor mij om een handje te helpen.

Gisteren begon het al om half twaalf. Eerst het materiaal bij teamcaptain Peter gaan ophalen in Itegem. Dan naar Lier om vast te stellen dat het niet meer zo eenvoudig is om met auto door Lier te rijden en al zeker niet wanneer je in het Begijnhof moet zijn. In het Begijnhof zelf was het trouwens ook niet zo vanzelfsprekend.

Vandaag werd ik iets later verwacht om mijn shift te draaien en ook vandaag was het weer niet simpel om daar te geraken. Ik moest weliswaar niet met de auto in het Begijnhof zijn maar nu was het vreselijk moeilijk om een parkeerplaats te vinden. Alle parkings in de buurt van de Kerstmarkt stonden overvol. Ik was nog op tijd aan ons kraampje.

Het was een vermoeiend weekend maar het deed ook deugd om terug met de Roparun bezig te zijn.

Gisteren ben ik in de voetstappen van Dr. Alan Grant en Ian Malcolm getreden.

Voor hen die deze personen niet kennen … zij hebben behoorlijk wat avonturen beleefd op Isla Nublar  en Isla Soma in de Jurassic Park trilogie.

In Paleis 5 van de Eeuwfeestpaleizen, beter bekend als “den Heizel”, waren de mensen van Walking with Dinosaurs de afgelopen week te gast.

Toen de originele Walking with Dinosaurs in 1999 voor het eerst op de BBC werd uitgezonden was ik onmiddellijk een grote fan. Jurassic Park en Jurassic Park The Lost World waren toen al wel in de bioscoop verschenen maar deze keer werd het vanuit wetenschappelijke hoek bekeken.

Het is niet de eerste keer dat ze in België passeerden maar het is wel de eerste keer dat ik kon gaan. En ik heb er zeker geen spijt van gehad. Ik wist wel dat het een risico was om naar de namiddagvoorstelling te gaan zien (veel “jengelende joeng”) maar al bij al viel dat wel mee.

De show op zich is zeer indrukwekkend. Als volwassene zie je natuurlijk wel dat de kleinere dinosaurussen bewegen door de acteur die er in zit en dat de grote exemplaren worden voortbewogen door de mannen in de “ligfietsen” onderaan maar op een gegeven moment ga je toch mee met het verhaal en vergeet je dat. Ik ken me indenken dat dit voor een tienjarige jongen gewoon magisch moet zijn.

Eén bedenking heb ik me wel gemaakt. Voor een doorsnee gezin (ouders + twee kinderen) lijkt zo’n uitstapje me niet zo vanzelfsprekend. Als ik de inkom reken en daar 2 frisdranken per persoon + een zakje chips of popcorn of warme wafel per persoon, een T-shirt en pluchen dinosaurus per persoon en dan kom je aardig in de buurt van 350 euro en dat lijkt me een behoorlijke som geld. Zelfs om uitgestorven dieren terug tot leven te zien komen.

We zijn weeral vijf dagen verder sinds de vorige post maar er is toch een hoop gebeurd.

Afgelopen zondag samen met mijn moeder naar Hasselt gereden voor een drie uur durend optreden van de Oostenrijkse heimatzanger Hansi Hinterseer. Niet direct mijn favoriete muziek maar moeder heeft er wel van genoten. Mission accomplished dus

Maandag had ik een dagje verlof genomen en het was de bedoeling dat ik naar jaarlijkse gewoonte naar de Motor Show in het Duitse Essen zou gaan maar ik zag het echt niet zitten om in de sneeuw naar ginder te rijden. Ik zal moeten wachten tot volgend jaar om mijn collectie miniatuurautootjes aan te vullen (al is er natuurlijk altijd nog Ebay ).

Dinsdag had ik dan het geluk dat de website van Tele Ticket Service niet tot de geblokkeerde websites op ’t werk behoort. Afgelopen vrijdag hadden de mensen die op de wachtlijst voor Mumford & Sons stonden een mail gekregen met een code die toegang gaf tot de voorverkoopsite voor de extra tickets die vrijgekomen waren door de verhuis van de Lotto Arena naar het Sportpaleis. Die voorverkoop begon op dinsdag om 11u. Om 11u01 ben ik aangelogd en ongeveer 1 minuut later had ik mijn felbegeerde ticketje !

’s Avonds stond dan een concert van Madredeus op het programma. Deze Portugese folkgroep was in de jaren ’90 behoorlijk populair in België. “O Pastor” werd destijds grijs gedraaid op Radio 1. Nu ze na al die jaren terug in België waren moest ik daar uiteraard bij zijn. En ik heb er geen spijt van. Het was al laat toen ik thuis kwam maar toch moest de PC even aan. Mijn ticketje voor Mumford & Sons moest immers binnen de 24u betaald worden.

Woensdag zou het weer laat worden. Om 17u werd ik immers verwacht in Brussel voor de eerste teambijeenkomst van Roparunteam 234 … de ex-collega’s van ING Life & Non Life. Na het stoppen van ons eigen Roparunteam had ik hen laten weten dat, wanneer ze iemand te kort zouden komen, ze me altijd mochten contacteren.

Het was een blij weerzien met sommige ex-teamleden en het voelde ook een beetje aan als “thuiskomen”. Was het al maar Pinksteren 2013. Al is 28 maart ook goed :

Ik moet nog beginnen aan mijn “concertwinter” en ik heb al tickets besteld voor drie concerten die volgende zomer zullen plaatsvinden.

Om te beginnen is er op 30 juni de slotdag van Graspop Metal Meeting waar Iron Maiden het weekend zal afsluiten. Drie dagen na elkaar op GMM zitten kan ik niet meer af maar een kans om Iron Maiden nog eens te zien mag ik niet laten liggen.

Ik moet trouwens één van de eerste Belgen zijn geweest die Iron Maiden aan het werk hebben gezien. In was in 1980 een grote KISS fan (nog altijd trouwens) en mijn leraar biologie (de Verbist) vroeg me toen of ik geen zin had om met hem mee te gaan naar een optreden van KISS in Vorst Nationaal. Uiteraard zei ik ja en wie speelde het voorprogramma … Iron Maiden. Weliswaar zonder Bruce Dickinson maar wel met Paul Di’Anno. Ik was onmiddellijk “verkocht”.

Op 13 juli trek in naar de wei van Werchter voor TW Classic 2013. Dat zal worden afgesloten door The Boss Bruce Sprinsteen. Wie er verder komt weet ik absoluut niet maar dat wist ik dit jaar ook niet toen ik mijn ticketje kocht en dat is heel goed meegevallen. Als ik aan The Boss denk dan denk ik uiteraard aan The River maar toch ook wel aan de videoclip van Dancing in the Dark waar ik destijds behoorlijk “gecharmeerd” was van een jonge Courteney Cox (al wist ik toen nog niet dat het Monica was).

En het derde zomerconcert vindt een week later plaats, ook op de wei van Werchter. Dan komt Roger Waters van Pink Floyd langs met zijn versie van The Wall. Het zal dan bijna dag op dag 24 jaar geleden zijn dat ik Pink Floyd op diezelfde wei heb gezien. Nu ja, “gezien” is misschien overdreven. Ik stond helemaal van achter op de wei en grote schermen hadden ze niet bij. Ik heb ze dus vooral gehoord.