Wegens onderhoudswerken aan Skynetblogs volgt hierna de post van vorige vrijdag.

Als we zo eens een wandelingetje doen, en dat durft al wel eens te gebeuren, dan zeggen we vaak dat de weergoden ons graag zien. De keren dat het slecht weer is tot net voor het moment dat wij aan onze wandeling beginnen zijn bijna niet meer te tellen. We zeggen dan dat dit is omdat we het verdienen.

Er moet toch iets van waarheid in zitten. Toen ik gisteren, heel vroeg, de auto van mijn moeder naar de garage in Sint-Antonius-Zoersel bracht dacht ik dat de Apocalyps was aangebroken. Regen, regen en nog eens regen. En geen klein beetje hè … neen hoor, stortregen.

Zoals gebruikelijk wanneer ik een auto binnenbreng bij G.V.K. had ik een wandelingetje gepland. Dik 18 km stonden er op het programma. Maar met zo’n regen zou het zeker geen pretje worden.

Ik had me geen zorgen moeten maken. Ik was nog maar een kwartiertje onderweg of het stopte al met regenen en vóór ik het wist liep ik onder een stralend herfstzonnetje te wandelen. Weliswaar op mijn eentje en dat was weer even wennen maar ik heb er toch van genoten.

Uiteraard ging de fotocamera ook mee. Net als de afgelopen weken werden er vooral paddenstoelen op het SD-kaartje vastgelegd. Het is nu eenmaal een heel goed seizoen voor paddenstoelen.

Het was wel een stille wandeling maar dat gaf me de gelegenheid om me mentaal goed voor te bereiden op de taak die er ’s avonds voor me klaarlag. Ik was immers (Chinese) vrijwilliger om te helpen jureren op de Damesquiz van KVLV Peulis in Putte. Een zaal met 250 vrouwen en ik moest bepalen of ze gelijk hadden of niet. Toch wel een beetje angstaanjagend.

Het was trouwens een perfect georganiseerde quiz. Denise en haar team mogen er trots op zijn. Leuke vragen ook. Soms moeilijk, soms makkelijk, een perfecte mix.

En het is eens iets anders om op een podium te zitten en deelnemers te zien nadenken. Af en toe doen we met ons team ook wel eens mee aan een quiz en je ziet dus zo wat die mensen denken. Het ligt op het puntje van mijn tong. Hoe heet die nu ook al weer? Waar is dat ook al weer? En als dan de correcte antwoorden worden gegeven zie je ze denken och ja … hoe dom dat we daar niet opgekomen zijn.

De antwoordformulieren komen ook bekend voor. Het correcte antwoord doorgestreept en daarnaast een foutief antwoord. Dieje van Bazart in plaats van Mathieu Terryn antwoorden. Dat is dus niet juist hè. Streng maar rechtvaardig.

Uiteindelijk was het wel zaterdag eer ik in mijn bed stak.

 

Na de gebeurtenissen in Lucretilli proberen Isolde en Ishraq in het gezelschap van Luca Vero, Freize en Brother Peter naar Budapest te reizen. Daar woont immers de zoon van Isolde’s peetvader en zij hoopt steun van hem te krijgen om het landgoed dat haar broer heeft gestolen terug te winnen. Ondertussen gaat Luca verder met zijn onderzoek naar het einde van de wereld.

Op hun tocht naar Pescara houden ze halt in het kleine dorpje. Daar ontmoeten Johann de Goede. Hij wordt gevolgd door honderden kinderen. Ze zijn op weg naar Jerusalem zodat ze het einde van de wereld kunnen meemaken. Volgens Johann zullen ze gewoon over land kunnen gaan want de zee zal, net als bij Moses, voor hun opengaan. Ook Luca raakt onder de betovering van de charismatische Johann.

Dan lijkt de zee echt weg te trekken. Johann en de kinderen beginnen aan hun overtocht niet wetende dat dit een gevolg is van een aardbeving. De tsunami die even later volgt heeft desastreuze gevolgen. Een groot deel van het dorp wordt vernietigd maar erger nog … alle kinderen verdrinken. Zelfs Freize verdwijnt in zee.

Omdat niemand het concept “aardbeving + tsunami” begrijpt zoeken ze de oorzaak elders. Wat is er dan eenvoudiger dan twee onbekende vrouwen waarvan er dan nog één Arabisch is, ervan te beschuldigen dat ze stormbrengers zijn.

Stormbringers is het tweede deel van de Order of Darkness trilogie van Philippa Gregory. Geen diepgaande plots maar de sfeer die Gregory creëert geeft een perfect beeld van hoe het leven in de vijftiende eeuw er zou kunnen hebben uitgezien. Ze lezen in ieder geval vlotter dan de Tudor verhalen.

Voor onze concerten trekken we meestal naar Antwerpen, Brussel, Leuven of Heist op den Berg. We zijn ook al wel eens naar Hasselt geweest maar nog niet zo vaak. Heel soms steken we zelfs de landsgrens over en zoeken we het in ’s Hertogenbosch.

Gisteren was grensgemeente Lommel onze bestemming. Nu ja, eigenlijk was het geen concert maar een evenement in de Soeverein Arena. Maar daarover zo dadelijk. meer.

Het leek ons immers een goed idee om er een daguitstap van te maken en ook een wandelingetje te maken. Het toeval wou dat er op een boogscheut van de Soeverein in Lommel-Heide een WSV-wandeling was. 17 km leek ons een perfecte afstand. Het werd een heel mooie wandeling maar toch ook wel een beetje een vreemde wandeling. Het zag er uit als herfst maar het voelde aan als hoogzomer.

Na de wandeling  en nadat we ons een beetje hadden opgefrist was het tijd voor een hapje. Het restaurant dat ik daarvoor had uitgekozen lag maar op één kilometer van het vertrek van de wandeling. Dus … wandelden we maar naar daar. Mochten jullie daar trouwens eens in de buurt zijn … Brasserie De Elze is een aanrader. Heel lekker eten, goede bediening en schappelijke prijzen.

Na het eten rustig terug naar de auto gewandeld en vandaar naar de Soeverein Arena ruim op tijd voor het begin. Het begin van iets “anders”, anders dan we gewoon zijn is dat.

Op het programma stond immers de Nationale Taptoe 2017. Drie jaar geleden heb ik die ook eens bezocht en het was tijd voor een herhaling. Zouden onder andere het beste van zichzelf geven … Compania de Tenochtitlan uit Mexico, Presidential Guards Band uit Bulgarije, Douane Orkest uit Nederland, K & G uit Nederland, Koninklijke Muziekkapel van de Lokale Politie Antwerpen, Rhônradteam Taunusstein uit Duitsland, Massed Pipes and Drums en Show and Marching Band MVB uit Nederland.

Drie uur heeft het spektakel geduurd en het was echt wel genieten. Ongelooflijk hoe 80 mensen een heel moeilijke choreografie kan uitvoeren en tegelijkertijd nog muziek kunnen spelen ook. Echte kunstenaars zijn het. Niet iets om jaarlijks te bezoeken maar ze zien ons nog terug in Lommel.

De tijd vliegt toch weer voorbij niet?

De ene dag blijft het nog licht tot 10 uur ’s avonds, de volgende dag is het om half acht al echt donker.

Nu is dat voor mij geen probleem. Als ex-Roparunner heb k immers altijd een lamp mee wanneer we gaan joggen. Jammer genoeg bleken de batterijen leeg te zijn en dan heb je aan zo’n lamp niet veel. Gelukkig was het nog helder genoeg om niet in de Nete te sukkelen.

Het joggen op zich ging trouwens vrij goed. Met 4,25 km op 31:31 zal ik nooit prijzen winnen maar het ging wel heel vlotjes en we hebben weer gezellig gekletst.

 

Oktober is een vrij rustige maand op concertgebied. We hebben al Sigur Rós gehad en volgend weekend trekken we naar Lommel voor de Nationale Taptoe.

Maar gisteren hebben we nog eens een bezoekje gebracht aan studentenstad Leuven. In het Depot trad immers Daan nog eens op. Voor mij de vierde keer dat ik hem zou zien.

Vóór het zover was zijn we uiteraard nog een (verjaardags)hapje gaan eten in ons favoriete restaurant … Den Domus. Omdat het toch een speciale aangelegenheid was kozen we voor de Belgische Schotel : witloof met hesp en kaas, stoofvlees, vol-au-vent, Luikse balletjes, sla, kroketten en frieten. Ik ben er zeker van dat er eigenlijk nog puree bij moest ook maar als het klopt dan mogen we tevreden zijn dat ze dat waren vergeten. Man man man … was dat lekker zeg.

Enfin, om kwart na zeven stonden we voor de deuren van het Depot. Neen … we waren niet de eerste maar veel scheelde het niet. We hadden dan ook perfecte zitplaatsen.

Om half negen kregen we JVK voorgeschoteld als opwarmer. Echt opwarmen deed die echter niet, het was eerder een lauwe vertoning. Muzikaal niet slecht (de man speelde trouwens op een bizar instrument) maar zijn gepreek was er teveel aan. Als ik eerlijk ben dan interesseerde het mij geen r**t dat de hoes van zijn CD was gemaakt van papier dat van stenen was gemaakt.

Om half tien was het dan eindelijk de beurt aan Daan. Nog even wat problemen gehad met laatkomers die in het gangpad gingen staan en zo het zicht van een deel van het zittend publiek benamen. Nadat ik zelf tot twee keer toe vriendelijk zonder succes had gevraagd om elders te gaan staan en de poging van de vrouw achter mij ook zonder respons bleef ben ik toch maar even mijn beklag gaan doen bij de organisatie. Nog geen vijf minuten later hadden we terug een perfect zicht. Gelukkig maar want Isolde zat recht in mijn gezichtsveld.

Over het concert kan ik heel kort zijn : het was geweldig goed. De eerste 75 minuten vooral zijn nieuwe CD om dan op het einde enkele klassiekers zoals Exes en Icon. Anderhalf uur puur genieten. De foto hieronder werd trouwens genomen tijdens zijn passage op Suikerrock in 2012.

Kasteel Sant’Angelo, Rome, 1460. De jonge Luca Vero wordt beschuldigd van ketterij. Hij durft immers de heilige relikwieën in vraag te stellen. Want, stelt hij, als Jezus met drie nagels aan het kruis werd genageld, hoe kan het dan dat er tientallen kerken in Europa zijn die zogezegd één van die drie nagels in hun bezit hebben. En als je alle splinters bij elkaar voegt dan heb je genoeg hout om tientallen kruizen te maken.

Hij wordt echter “gered” door een mysterieuze man die hem op een missie stuurt. In opdracht van de paus moet Luca het einde der dagen gaan onderzoeken. Zijn eerste opdracht brengt hem, samen met zijn vriend Freize en zijn secretaris Broeder Peter naar een klooster in Lucretili nabij Rome waar de zusters bezeten door de duivel lijken te zijn. Sommigen hebben zelfs stigmata.

Het klooster wordt sinds kort geleid door Abdis Isolde die onlangs haar vader heeft verloren en die door haar broer naar dat klooster werd gestuurd. Isolde heeft maar één iemand die ze vertrouwd, Ishraq, een moslimmeisje dat samen met haar is opgegroeid.

Er blijken inderdaad rare zaken te gebeuren in het klooster maar of er nu sprake is van goddelijke of duivelse invloeden of het gewoon kwaad opzet is … dat moet Luca en zijn vrienden uitzoeken.

Changeling is het eerste deel van de Order of Darkness-trilogie van mijn favoriete schrijfster Philippa Gregory. Deze keer eens geen verhalen over de Tudors of Plantaganets maar wel over het Italië van de 15^de eeuw. Mogelijk iets minder historisch onderbouwd maar daarom zeker niet minder leuk om te lezen. Ondertussen ben ik bezig aan het tweede deel van de trilogie : Stormbringers.

Ja hoor … het is ons weer gelukt. In een weekend waarin er veel, zelfs heel veel, regen is gevallen zijn wij er in geslaagd om 11 km te wandelen zonder nat te worden. ’t Is te zeggen, niet nat van de regen, wel nat van het zweet want het was behoorlijk warm deze namiddag.

Aanvankelijk zouden we gisteren gaan wandelen maar de weersvoorspellingen voor vandaag waren toch net iets beter. Bovendien paste het beter in de planning.

Plaats van afspraak was de Parochiezaal van Itegem voor de Isschotwandeling van de lokale KWB. Het is niet de eerste keer dat we daar in de buurt wandelen en het zal zeker niet de laatste keer zijn. Maar toch zijn de mannen van de KWB er in geslaagd om ons op plekjes te laten komen waar we nog niet waren geweest.

Uiteraard ook op plaatsen waar we al wel waren geweest maar een kniesoor die daar op let. We hebben wel gelet op de paddenstoelen want ook deze keer waren er weer massa’s te zien. Sommigen goed verstopt onder het groen, anderen iets beter zichtbaar, nog anderen waren helaas gesneuveld en lagen op hun zij.

De bomen beginnen ook te verkleuren al is daar nog een groot verschil merkbaar. Sommige bomen zijn al mooi goudgeel, oranje of roodgekleurd, andere bomen lijken groener dan ooit (misschien zijn ze gewoon jaloers op de andere bomen?).

Afin, alweer een heel leuke wandelnamiddag gehad.

 

Vraag aan een doorsnee pendelaar die met de wagen naar het werk gaat waarom hij niet met de trein gaat en kans is heel groot dat die antwoordt : “pfff … de trein heeft ALTIJD vertraging”.

Hebben treinen altijd vertraging? Natuurlijk niet. Toch die van mij niet. Het gebeurt wel eens dat hij een paar minuten later dan voorzien aankomt in het station van bestemming. Maar omdat ik altijd ruim op tijd vertrek is dat voor mij geen probleem.

Heel af en toe heb ik wel eens echte vertraging en daarmee bedoel ik een kwartier of meer. Gisteren was dat bijvoorbeeld het geval. Ingevolge een bermbrand in Nazareth (dat gehucht in Lier, niet de woonplaats van Jezus in het Midden-Oosten) vertrokken we met vertraging in Berchem.

In Lier was er dan even verwarring toen de treinbegeleider ons vertelde dat de trein op het spoor naast ons als eerste zou vertrekken. Veel passagiers stapten uit maar we waren nog niet aan het begin van onze trein of die andere vertrok al. Allemaal dus netjes terug opgestapt. De man excuseerde zich voor de gebrekkige informatie die hij had gekregen en te goeder trouw aan ons had doorverteld.

Afin, ik was dus een halfuurtje later thuis dan normaal. Is dat erg? Niet echt want ik heb ook een halfuurtje langer kunnen lezen. En dat is nu iets dat die auto-pendelaars niet kunnen. Terwijl zij gemiddeld 4 dagen op de week een vertraging hebben van een halfuur. Ik heb zo’n vertraging gemiddeld 4 dagen op een jaar.

Mocht het nog niet duidelijk zijn … ik ga dus veel liever werken met de trein.

Gisteren trouwens nog een vertraging gehad. Bij het sluiten van de laptop werden updates opgeladen. Ruim een uur heeft dat geduurd. Vandaag bij het opstarten werden die updates uiteraard geïnstalleerd. Weer anderhalf uur vertraging.

Nu ja … tijd is relatief hè?

Zaten we afgelopen vrijdag nog bij de meester van het Vlaamse levenslied in de Borgerhoutse Roma … gisteren zaten we in Vorst Nationaal bij de meesters van de onverstaanbare teksten ook wel bekend als Sigur Rós.

Maar vóór we daar waren hebben Conny en ik nog een wandelingetje gemaakt in Rijmenam namelijk het Rijmenampad. Deze wandeling had, in deze tijd van het jaar, ook wel de naam Paddestoelenpad kunnen heten maar dat zal overal wel zo zijn zeker?

Ik heb in ieder geval gezien dat mijn favoriete seizoen er weer aan komt. Prachtige kleurenpracht in de bomen en ontelbare paddenstoelen op de bodem. En dan te bedenken dat ik er (heel even) heb aan getwijfeld of ik mijn camera wel zou meenemen.

Na de wandeling van zo’n 9 km en een stevige ovenschotel vertrokken we dan richting Vorst. Onderweg even een tussenstop gemaakt om Conny’s collega op te pikken en ondanks een klein beetje file op de Brusselse buitenring heel vlot op onze bestemming geraakt.

Onze plaatsen waren best goed. Om kwart over acht begonnen de jongens dan aan hun eerste set die ongeveer een uur zou duren. Na een pauze volgde dan een tweede die iets minder lang zou duren.

En hoe was het ? Wel … het was heel goed maar wel apart. Maar het is quasi onmogelijk om te beschrijven. Je moet het gewoon meegemaakt hebben. Het was een prachtige mix van muziek en licht, helaas maar misschien ook dankzij die onverstaanbare taal. Interactie met het publiek? Niet aan hen besteed. Maar ik ben wel blij dat ik de verplaatsing heb gemaakt.

Volgend concert op de agenda is weer iets totaals anders : Daan in Het Depot in Leuven.

 

Na vreemde en vermoeiende twee weken met daarin ik meer in de kerk heb gezeten dan op het werk (ook mijn tante is immers vorige week overleden) proberen we de draad weer op te nemen en “gewoon” te doen.

“Gewoon doen” betekent in mijn geval onder andere concerten bezoeken en dat hebben we gisteren gedaan.

Deze keer trokken we naar Borgerhout waar mogelijk de mooiste concertzaal ter wereld staat … De Roma.

Ik had afgesproken met Conny aan het Centraal Station (ook nog zo’n mooi gebouw). Een theetje op de Keyserlei, een hamburger bij Ellis Burger en dan een rustige wandeling naar de Noordersingel waar ik gisterenochtend al mijn auto had geparkeerd. Het was wel vrij warm om te wandelen.

We waren mooi op in de zaal zodat we onze vaste plaatsen konden kiezen.

Iets over acht begon Guido August Constancia Versmissen, beter bekend als Guido Belcanto dan aan zijn set. Hij kwam er vooral zijn nieuwe album Liefde en Devotie voorstellen maar speelde toch ook wel enkele van zijn klassiekers waaronder de wondermooie cover “Toverdrank”.

Een heel geslaagde avond. Hopelijk valt het morgen wanneer we naar Vorst Nationaal trekken voor Sigur Rós even goed mee.