Onder het motto "de boog kan niet altijd gespannen staan" heb ik mezelf een hele namiddag beziggehouden met passief sporten.

Om half een begonnen met de voorbeschouwing van Vlaanderens Mooiste met Karl Vannieuwkerke en Paul D’Hoore. Dan overgeschakeld naar de franstalige collega’s om de Grote Prijs Formule 1 van Bahrein te volgen. Echt boeiend vond ik die wedstrijd niet. Maar er hadden slechtere winnaars als Felipe Massa kunnen zijn maar ook betere zoals de Sauber-BMW’s die weer mooi derde en vierde werden. En de ING Renaults kwamen weer helemaal niet in de race voor.

Na de Formule 1 terug overgeschakeld naar het tweede Belgische net om het vervolg van de Ronde Van Vlaanderen te bekijken, zij het dan zonder klank. Meer dan 5 minuten kan ik Michel Wuyts namelijk niet aanhoren. Die man ziet meestal zaken die de rest niet kan zien en de zaken die dan wel duidelijk op het scherm te zien zijn worden door hem totaal gemist. Dan geef ik toch de voorkeur aan de radiocommentaren.

’t Was wel een spannende Ronde. Op het einde had ik wel liever streekgenoot Nick Nuyens zien winnen maar Stijn Devolder was toch de welverdiende winnaar.

Heeft er iemand na het lezen van al die Roparun-stukjes zin gekregen om ook mee te doen aan de Roparun ?

Het team van Lotgenoten-vlaanderen is nog op zoek naar een aantal vrijwilligers.

Meer info op
http://cancer-chicklit.skynetblogs.be/post/5723210/dringend en
www.lotgenoten-vlaanderen.be

Binnen 5 weken zijn we op ditzelfde uur in Parijs, klaar voor de start van de Roparun. Vandaag stond de zoveelste duurloop op het programma. Afgesproken met Sally en Marleen om in Lier op z’n minst 2 keer de natuurloop te doen, eventueel gevolgd door nog een rondje vesten.

Zoals gewoonlijk was ik te vroeg op de afspraak. Sally was de volgende om aan te komen. Gelukkig had ze haar ING-jasje aan anders zou ik ze nog niet herkend hebben. Ze is namelijk een heleboel haar verloren (maar een korter kapsel staat haar even goed). Even later was Marleen er ook en begonnen we aan onze eerste natuurloop. De eerste kilometers was het vooral slalommen tussen de slakken op het jaagpad. Zelden zoveel slakken gezien.

Helaas kwam Achilles al snel roet in het eten gooien. De hiel van Sally begon namelijk te protesteren. Na ruim 8 km moest ze helaas besluiten om de handdoek in de ring te gooien en rustig terug naar haar auto te stappen zodat het trio werd teruggebracht tot een duo.

Die handdoek hadden we nochtans goed kunnen gebruiken want niet lang daarna begon het flink te regenen. Op het einde van onze eerste ronde even gepauzeerd om te drinken en dan begonnen aan het tweede rondje van ruim 10km. We hadden ook een paar rondjes over de vesten kunnen doen maar dan heb je toch meer de neiging om vroeger te stoppen. Ook na de tweede ronde weer gepauzeerd om snel wat te drinken.

Om het geheel af te werken gingen we nog een keer de vesten lopen zodat het totaal op 25km zou komen. Als ik alleen was geweest had ik dat waarschijnlijk niet gedaan maar dat is nu het voordeel van het in gezelschap lopen. Achteraf was ik trouwens heel blij dat ik die extra 4 kilometers nog gelopen heb dus : bedankt Marleen !

Zo heb ik mijn keuzeprobleem (4km minder of 4km meer dan vorige week) op een typisch Belgische manier opgelost : het compromis.

Na afloop me nog even omgekleed en terug naar huis.

Volgend weekend de laatste lange duurloop vóór de Roparun en dan nog 3 weken iets rustiger aan wat lange afstanden betreft.

Voor de geïnteresseerden nog de cijfers van vandaag :

Rust er een vloek op de Roparun 2008 ?

Als ik niet beter wist dan zou ik daar volmondig JA op antwoorden. Het regent namelijk blessures en ongemakjes, zowel in ons eigen VIVIUM-team als bij de collega’s van ING.

Een paar overbelaste knietjes hier, een overbelaste enkel daar, zelfs aan een schouder uit de kom ontsnappen we niet. Gelukkig hebben we nog ruim een maand om alles te laten herstellen.

Persoonlijk ben ik nog altijd gevrijwaard van al de dingen (terwijl ik typ hou ik wel hout vast).

Waar ik dan weer last van heb is mijn overactieve verbeelding. Er gaat geen nacht voorbij of ik heb tenminste één Roparun-droom waarin de vreemdste dingen gebeuren. Zo ben ik al in Parijs aangekomen zonder loopschoenen (bijzonder vervelend wanneer je wordt verondersteld om 66 km te lopen). Een andere keer raakten we verdwaald in de bergen tussen Italië en Joegoslavië (ik weet ook wel beide landen niet echt op de route liggen maar toch). Nog een andere keer vertellen ze ons op de Coolsingel in Rotterdam dat ze op het laatste moment toch besloten hebben om er opnieuw een echte Roparun van Rotterdam naar Parijs van te maken en moeten we rechtsomkeer maken.

Ik weet wel dat het allemaal idioot klinkt maar ge zult er maar mee zitten hè ? En nu de Roparun steeds dichterbij komt zal het er niet op beteren.

NOG 5 WEKEN TE GAAN  !

Ondanks het feit dat het vandaag een behoorlijke drukke dag geweest is op ’t werk valt er toch weinig te vertellen.

Daarom ben ik nog eens in het Roparun foto-archief gedoken. Ik heb er twee foto’s uitgepikt, eentje van de doortocht in Zele en eentje van de doortocht in Ossendrecht.

Zele is de thuisbasis van de Kloddelopers die dit jaar voor de vierde keer deelnemen aan de roparun. Tijdens de nachtelijke doorkomst in Zele is het hele parcours afgezet met kaarsen zodat de begeleiders even kunnen stoppen met kaartlezen. Vorig jaar waren er dan ook nog een boel "reuzen" te bewonderen langs het parcours.

De tweede foto komt uit Ossendrecht. Ossendrecht is al enkele jaren "dorp van de Roparun". Elk jaar hebben ze een bepaald thema. In 2006 was het thema de "Far West", in 2007 waren het de "Ossendrechtse Wallen". Wat mij betreft is Ossendrecht één van de hoogtepunten, zoniet HET hoogtepunt van de Roparun. Heel het dorp staat buiten, iedereen is verkleed volgens het gekozen thema, alle huizen langs het parcours zijn versierd … kortom het is daar "dikken ambiance". En dan te bedenken dat die mensen daar dus bij wijze van spreken dag en nacht buiten staan en iedereen blijven aanmoedigen. Als ge daar doorkomt dan vergeet ge dat al ruim 400 km onderweg bent. Je vergeet dat je steendood bent. Je krijgt daar zo’n adrenaline stoot dat het laatste stuk tot Bergen op Zoom (waar in ons schema de laatste grote wissel tussen ons A en ons B team plaatsvindt) een fluitje van een cent lijkt. Hoe het schema er dit jaar uitziet weet ik nog niet maar stiekem hoop ik dat ik dit jaar door Ossendrecht mag lopen.

Voor het eerst sinds maanden nog eens een middagloopje gedaan op ’t werk.

Om halftwaalf snel gaan omkleden en een kwartiertje later was ik weg zonder een bepaald doel.

Een rondje rond en door de 3 parken in de buurt zou moeten volstaan. Dus vertrokken richting Nachtegalenpark, via het fietspad over de Craeybeckxtunnel, via het Middelheimziekenhuis rond het het Middelheimpark, terug door het Nachtegalenpark, om tenslotte door het Park Den Brandt terug naar de Desguinlei te lopen.

Bij aankomst bleken er 9,25km op de teller te staan en daar had ik net iets meer dan 56 minuten voor nodig gehad. Ik denk dan ook dat ik op 1 mei in Knokke eens ga proberen om voor de eerste keer een 10km binnen het uur af te werken.

Het viel me wel op dat het ’s middags in de parken veel drukker is dan ’s morgens om 7u. Ook collega-start-to-runners Karin en Veerle waren hun rondjes aan ’t afmalen. Blijkbaar hebben wij trouwens een heel goede start-to-tun club gehad. Van de 15 deelnemers aan de eerste sessie ken ik er nog minstens 8 die nog heel geregeld lopen en die ik ook vaak tegenkom op joggings (maar het kunnen er ook nog meer zijn).

Om af te sluiten de cijfertjes en het prentje van vandaag :

 

Normaal gezien stond er vandaag een training van zo’n 45 minuten op het programma. Het is echter behoorlijk druk op ’t werk. Daarom heb ik besloten om de training van vandaag en die van donderdag (50 minuten) samen te voegen tot één (langere) training morgenmiddag. Mijn "coach" zal me deze afwijking van het Roparun-schema wel vergeven.

Over schema’s gesproken. Trouwe lezers zullen weten dat dit schema voor het volgende weekend 28 km voorziet en dan het weekend daarna 32 km. Een collega roparunner raadde me deze ochtend echter aan om het volgend weekend geen 4 km méér te lopen dan vorig weekend maar juist 4 km minder (en me dus te beperken tot zo’n 20 km). Daar zou ik tijdens de lange tocht in Gent meer plezier van hebben. Hij is een ervaren loper dus wie ben ik om aan hem te twijfelen. De man die mijn schema in elkaar gebokst heeft is echter op zijn minst even ervaren aan hem twijfel ik evenmin.

Wat moet ik nu doen ? Ik weet het niet. Alle tips zijn dus welkom.

Tijdens de Roparunmeeting van vanochtend ook het definitieve cijfer van de wafelverkoop gehoord. We hebben toch al 1.800 euro ingezameld voor het goede doel ! Reken daarbij nog mijn "Stop-met-roken-spaarpotje" en we zitten al aan 2.000 euro !!!!

Welke acties volgen nog ?

• Een wafelverkoop bij de Brusselse collega’s (gepland voor na ons grote personeelsfeest)
• Een grote enveloppen tombola in het Antwerps kantoor (1 euro per envelop en je weet direct of je al dan niet prijs hebt).

De zoektocht naar tombola prijzen kan dus beginnen.

Mochten er trouwens lezers zijn die ook graag een steentje bijdragen … zij kunnen storten op rekening 320-0089099-26 op naam van VIVIUM ROPARUN met vermelding ROPARUN BLOG VRIJE GIFT.

De laatste dag van maart is een heel rare dag geworden.

Om te beginnen had ik een dagje verlof en toch stond ik om 6u30 al op ’t werk. ’t Was vandaag immers "Roparun-wafelverdeeldag". Omdat ik een afspraak gemaakt had bij Garage Permeke voor een groot onderhoud moest ik toch naar Antwerpen. Ik had twee keuzes … ofwel rond een uur of zeven vertrekken en me ergeren in de file of een uurtje vroeger vertrekken en mijn bijdrage leveren aan de wafelslag. Ik heb dus voor de tweede optie gekozen. Om half zeven ben ik dan begonnen met een "bedankt-sticker" op elke doos wafels te kleven. Dat duurde al gauw tot 9u (met een halfuurtje pauze ertussen om mijn auto naar de garage te doen).

Dan moesten al die wafels nog bij hun rechtmatige eigenaars geraken. Op mijn eigen verdieping ging dat nog, daar ken ik iedereen. Collega-roparunners Carine en Chris hadden weliswaar de wafels verkocht maar aangezien ze beiden vakantie hebben had ik afgesproken om die taak van hen over te nemen. Op de verdiepingen waar ik samen met Benedict wafels had verkocht was dat al iets moeilijker. Tenslotte heb ik ook nog de zesde verdieping van Stef overgenomen. Samengevat … van half zeven tot half één heb ik tussen de wafels gezeten. Het zal jullie niet verbazen dat ik voorlopig geen wafel meer kan zien (wat een probleem is want ik heb zelf 3 dozen gekocht).

Het was trouwens een meevaller dat ik toch naar ’t werk ben gegaan. Vandaag kon immers ook de Roparun-loopkledij gepast worden en de Vivium-directie is gul geweest. Waar we gehoopt hadden op een truitje met lange en korte mouwen en  een lange en korte broek krijgen we van elk twee exemplaren + nog een warme trui.

Er waren echter ook minder goed berichten. Nadia onze projectleider heeft op ski-vakantie haar knie gekwetst. Volgens de dokter zit er zowel water als bloed in de knie dus er ongetwijfeld iets gescheurd. Hopelijk valt het toch nog mee want anders zitten we wel met een serieus probleem.

Tweede onheilspellend bericht : de schouder van Carine, onze Roparunteamcaptain, was in Plopsacoo uit de kom geraakt. Volgens de eerste berichten : 4 weken out en mogelijk de Roparun in gevaar. Ondertussen is dat gelukkig al teruggebracht tot 3 weken rust en groen licht voor de Roparun. Dat betekent helaas wel dat ik de 32 km zonder mijn trouwe begeleider zal moeten afwerken.

De auto zou pas tegen half vijf klaar zijn dus in afwachting nog even naar ’t centrum getrokken. Eerste werk : de vakantie regelen. Mijn vaste reisconsulente was er wel helaas niet maar dit jaar is het toch een all-in pakket dus dan maakt het niet zoveel uit. Het worden 15 dagen Noorwegen in juni.

Tweede werk : even binnenspringen bij Free Record Shop, FNAC en Media Markt om te zien of er nog wat te rapen valt (en ja hoor, het zesde en zevende seizoen van Columbo en The Bourne Ultimatum liggen klaar om te worden bekeken).

Dan de auto gaan halen, ruim 500 euro betaald (nazicht, nieuwe buitenspiegel, nieuwe ruitenwissers …) en naar huis.

Deze bizarre maandag werd tenslotte afgesloten met een pakje dat de postbode had achtergelaten. De twee Ebay-aankoop van vorige week was aangekomen : 4 gloednieuwe Kari Lente verhalen in hardcover.

Er is weeral een maand voorbij (of toch bijna). Wat valt er te zeggen over de voorbije maand ? Het is blijkbaar de natste maand maart ooit. Nochtans heb ik maar één keer in de regen gelopen

Er werd net geen 150 km gelopen in 12 beurten. Daarvoor heb ik 16u en 10min voor nodig gehad. Tijdens de lange duurlopen in de weekends bedroeg de afstand meer dan 19km. Op die lange afstanden ligt de gemiddelde snelheid rond 9 km/u. Op de kortere afstanden tijdens de week (afstanden tussen 7 en 8 km) ligt deze snelheid rond de 10km/u.

Het Roparuntrainingsschema (van 15km per week naar 66km op twee dagen) is nu 140 dagen ver (met nog 40 dagen te gaan).

In totaal is er op die 140 dagen 550 km gelopen. Volgens mijn planning komen er daar de volgende 40 dagen nog een kleine 200 km bij. Dat kunnen er wel wat minder worden want de duurlopen van de volgende twee weekends (respectievelijk 28 en 32 km) boezemen me behoorlijk wat angst in. Gelukkig kan ik voor die 32km, onze grote Roparuntraining in Gent met de collega’s van ING,  rekenen op geweldige fietsbegeleiding.

Ik ben nog wel eens gaan kijken wat er vorig jaar tijdens dat weekend gepland stond. Toen was het 14′ lopen – 1′ wandelen – 16′ lopen – 1′ wandelen – 5′ lopen – 1′ wandelen.

"Het kan verkeren" zei Bredero en hij had gelijk.

Het Roparun-trainingsschema voorzag voor dit weekend 25km. Ik zou deze eerst op mijn eentje doen hier bij ons in de Kempen. Sally stelde vorige week echter voor om op zondag naar Lier te komen om samen met haar en Marleen te lopen. Pas later drong het tot haar door dat ze zondag niet kon dus waarom niet op een zaterdag (al zou Marleen dan niet meekunnen).

Met de stripbeurs van zondag in gedachten kwam zaterdag beter voor mij nog beter uit ook.

In de loop van de week kwam dan nog een onheilspellend bericht : Sally had last van haar Achillespees. Als het niet erger werd zou ze toch proberen. Om kwart voor negen was ik dan ook opgelucht toen ik haar zag verschijnen.

We begonnen met de natuurloop maar dan wel in tegenovergestelde richting. Volgens Sally loopt dat gemakkelijker en ze had inderdaad gelijk. Toen we na ruim 10 km terug aan ons vertrekpunt waren zijn we even gestopt aan de auto om wat vocht tot ons te nemen. De overige 15km zouden opgevuld worden met rondjes rond de vesten van Lier.

Die vesten hebben echter een geaccidenteerd parcours en telkens het beetje bergop ging liet Achilles van zich horen (eigenlijk voelen). Na één rondje besloot Sally dan ook wijselijk om te stoppen.

De laatste 10km moest ik dus op mijn eentje afwerken, al ben je op de vesten rond Lier uiteraard nooit alleen. Je komt er een massa joggers en wandelaars tegen, al dan niet vergezeld van één of meerdere honden. Bij de oversteek aan de Berlarij kwam ik dan Bert, de man van collega en nieuwe moeder Leni nog tegen.

Na het tweede rondje vesten stonden er 18,70 km op de teller. Te weinig om te stoppen en teveel om nog twee rondjes te doen. Aan de Lispersteenweg heb ik de vesten dan ook niet langer gevolgd maar ben even naar links gegaan om net voor de spoorweg terug richting Hof van Nazareth te lopen en terug op het parcours van de natuurloop te komen.

Toen ik na 24,40km aan de Zaat stond te wachten aan het rode licht kon ik me mentaal niet meer opladen om die laatste 600 meter nog te lopen. Fysiek zou dat nog wel gegaan zijn maar ’t koppeke zag het niet meer zitten om nog een halve kilometer windop te lopen. ’t Was genoeg geweest. De grenzen waren toch weer een beetje verlegd. De volgende duurloop (28km) ga ik volgende zaterdag mogelijk ook in Lier lopen al blijft de Kastelenloop in Zandhoven (9,5km) ook een mogelijkheid. Als ik dan naar Zandhoven loop en nadien terug naar huis loop kom ik ook wel aan 28.

Vermoeid maar voldaan kon ik rond 12u terug naar huis waar na een relaxerend bad een smakelijke biefsteak-friet stond te wachten. En nu zet ik me in de zetel om naar de E-3 prijs in Harelbeke te kijken.

Voor de liefhebbers nog de cijfers en het prentje