Het is weeral voorbij. Het is ongelooflijk hoe snel zo’n vijfdaags Roparunweekend voorbij vliegt. Maar ja, time flies when you’re having fun.

Een uitgebreid verslag van mijn achtste Roparun volgt later want ik ben nu veel te moe om veel neer te pennen.

Gisteren om 15u56 liepen en fietsten we over de chipmat op het Wilhelminaplein in Rotterdam. De 566,60 km werden door onze lopers afgelegd aan een gemiddelde snelheid van 11,14 km/u. We waren dan ook bijna een uur vroeger binnen dan verwacht. Een ongelooflijke prestatie gezien de rotslechte weersomstandigheden.

Voor mezelf is de Roparun vandaag om 14u30 geëindigd. Deze voormiddag moesten immers de mobilhomes nog worden gekuist vooraleer we ze terug konden brengen naar onze verhuurder. Met ongeveer 18 uren slaap op 5 dagen loop ik er momenteel dan ook bij als een zombie.

Maar ik heb me wel rot geamuseerd. Ik heb echt genoten van dit weekend. De sfeer in het team was geweldig. Hoewel iedereen serieus bezig was met de zaak werd niet vergeten dat het plezant moet blijven. We hebben dan ook flink wat afgelachen. Het motto leek wel “alles kan, niets moet”. Het feit dat voor waren op schema bewijst dat dit een goeie instelling is. En ik ben er zeker van dat, wanneer we uur achter op schema zouden zijn geweest, de sfeer er niet minder op zou geweest zijn.

En nu kruip ik in ben en ga ik voor onbepaalde tijd slapen. De rest van het verhaal (met de nodige prentjes) volgt in de loop van deze week wel.

Het team voor de start :

Op de Erasmusbrug :

Het team na de aankomt op de Coolsingel :

Net op tijd (nog vóór ik op Roparunweekend vertrek dus) heb ik mijn derde Matthew Shardlake verhaal kunnen uitlezen. Zoals al eerder aangehaald is het eigenlijk het tweede verhaal in de reeks maar heb ik noodgedwongen de volgorde moeten omgooien.

Het zwarte vuur speelt zich af in 1540. Hendrik VIII is nog steeds getrouwd met Anna Van Kleef maar dat huwelijk loopt op zijn laatste benen. Shardlake neemt de verdediging van een jong meisje op zich. Zij wordt beschuldigd van moord op haar neefje maar wil niet spreken en dat betekent dat ze ongetwijfeld een gruwelijke dood zal sterven wanneer men haar tot “de pres” veroordeeld.

Thomas Cromwell, na de koning de belangrijkste man van het land, bekomt echter 14 dagen uitstel van executie. Voorwaarde is wel dat Shardlake binnen die tijd het geheim van het Grieks vuur (ook wel zwart vuur) voor hem oplost. Dit wapen zou er voor moeten zorgen dat Cromwell terug krediet krijgt bij de koning die nog steeds boos is omdat Cromwell hem Anna Van Kleeft heeft opgedrongen. Shardlake krijgt hierbij steun van Jack Barak, een medewerker van Cromwell. Shardlake moet proberen een web van intriges en complotten te ontrafelen.

Net als de andere twee verhalen (Kloostermoord en Advocaat van kwade zaken) is ook dit boek een perfecte mix van ware feiten en fictie. Sansom weet een perfect tijdsbeeld te creëren. Hij staat wat dat betreft op gelijke hoogte met Philippa Gregory en staat ondertussen samen met haar, Andreas Eschbach, Richard Dübbel en Karen Maitland in mijn top 5 van historische romanschrijvers.

Als hij op tijd wordt geleverd door Amazon dan wordt de nieuwste van Dan Brown, Inferno, de volgende op de leeslijst. Ik heb hem daar voor een luttele 9 £ kunnen kopen en dat is toch gevoelig goedkoper dan de gemiddelde prijs in België. En ik kan mijn Engels nog wat bijschaven.

Ondertussen is het dus nog twee keer slapen vóór de Roparun. Nu ja, eigenlijk nog maar één keer want morgen in de vroege namiddag vertrekken we al naar Duitsland. Het team heeft nog een last-minute wijziging ondergaan nadat één van de lopers gisteren een ongeval met de moto heeft gehad. Gelukkig werd er snel een vervanger gevonden. Het kan trouwens nog erger. Wij hebben ooit een vervanger moeten zoeken 1 uur voor we richting Parijs vertrokken.

 

 

Het begint nu echt wel te korten … nog drie keer slapen en de Roparun gaat van start.

Het verschil met de afgelopen vier jaar is dat het inderdaad nog drie keer slapen is. Dat was er de laatste jaren namelijk niet echt bij. Deze keer echter geen stress. Het grote deel van het werk wordt immers door anderen gedaan.

Uiteraard ga ik wel mijn steentje bijdragen. Zo begint het Roparunweekend al morgen rond 16u wanneer Peter, Brigitte en ik de mobilhomes gaan afhalen in Geel. Vrijdag, kort na de middag zullen Peter, Kees, Jef, Johan en ik de vrachtwagen en mobilhomes klaarmaken voor vertrek.

En dan vertrek ik ofwel rond een uur of vier met de vrachtwagen naar Duitsland ofwel een uurtje later met één van de mobilhomes. Vrijdagavond overnachten we dan op een 150km van Hamburg. Sommigen slapen daar in de mobilhomes, anderen (waaronder ik) genieten nog van een laatste nacht in een echt bed en gaan op hotel.

En zaterdag iets over één vertrekken we dan op het Heiligengeistfeld in Hamburg richting Rotterdam … goed voor een afstand van 569 km ! Als alles goed gaat dan lopen we maandag rond half vijf over de finish op de Coolsingel in Rotterdam.

Dinsdag moet dan nog alles opgeruimd worden en dan is mijn achtste Roparun een feit.

Wil je ons team volgen dan kan dit via http://www.roparunlive.nl/ . Wij zijn team 234.

 

 

 

 

 

Gisteren heb ik het laatste concert van het voorjaar bezocht: Mark Knopfler in een uitverkocht Sportpaleis.

Mark heeft er vorig jaar voor gezorgd dat het slechtste concert van het jaar (Bob Dylan) toch niet volledig weggegooid was. Jammer genoeg duurde zijn optreden toen nauwelijks 45 minuten. Maar gisteren heeft hij het volledig goedgemaakt met ruim 2u puur genieten.

Hij putte vooral uit zijn solowerk en minder uit het Dire Straits repertoire, al konden klassiekers als Sultans of Swing, Romeo & Juliet en Telegraph Road niet ontbreken. Zijn solowerk vind ik eigenlijk wel beter. Dat klinkt behoorlijk folkachtig en is zoals gezegd puur genieten.

Wat wel meteen opviel was het ontbreken van videoschermen en een behoorlijk sobere lichtshow. Maar zoals de recensent in de Gazet van Antwerpen schreef : eenvoud siert.

En vandaag heb ik trouwens terug gefietst. Het was weliswaar maar 3,5 km (van ’t werk naar ’t station) maar het ging probleemloos. Dat gaat zeker lukken tijdens de Roparun. Die 3,5 km valt trouwens in het niets in vergelijking met de afstanden die mijn broer dagelijks aflegt. Die is afgelopen donderdag begonnen aan zijn derde grote fietstocht. Na een tochtje naar het meest noordelijke puntje van Europa (de Noordkaap) in 2009 en het meest zuidelijke puntje van Europa (Tarifa) in 2011 trekt hij nu naar het Oosten om met de fiets de Baltische staten te bereiken. Na 5 dagen zit al aan de Möhnesee in de buurt van Soest. Een heel avontuur waar ik zelf nooit zou aan beginnen maar hij dus wel. Benieuwd ? Kijk eens op http://www.bloggen.be/dannyc2013/

Wat doe je op een zaterdagnamiddag wanneer het weer niet al te best is en wanneer je nog herstellende bent van een onzachte kennismaking met een grasperk in Wommelgem ?

Je zorgt ervoor dat je 2 kg gehakt, 1kg (gemalen) brood en 4 eieren hebt en je zorgt er voor dat de voorraad soepballetjes in de diepvries wordt aangevuld. Een drietal uur heb ik nodig gehad om 2kg kleine soepballetjes en 1kg grotere gehaktballen te rollen.. Ik weet wel dat je die gewoon in de winkel kunt kopen maar als je ze zelf maakt dan smaken ze gewoon stukken beter. Bovendien is het een soort bezigheidstherapie die je rust brengt.

Al heb ik momenteel een pak minder stress dan vorig jaar tijdens het Hemelvaartweekend. Alhoewel het Roparunweekend nu even dichtbij is als vorig jaar zijn er nu anderen die de stress hebben. Ik heb er alleen voor moeten zorgen dat mijn fietsen in orde zijn en dat mijn kleine bak met materiaal klaar staat. En voor het eerst sinds 2009 verder dus niks. Anderen zorgen voor het eten, het drinken, het materiaal en voor het wagenpark. ’t Is eens wat anders … geen slapeloze nachten tussen Hemelvaart en Pinksteren.

Toen ik deze voormiddag mijn Roparunfiets ging afhalen bij mijn fietsenmaker in Westmalle heb ook eens gekeken wat hij zoal heeft staan aan koersfietsen die binnen mijn budget vallen. Waarschijnlijk wordt mijn (12 jaar oude) Fondriest vervangen door een Scott of een Giant. Maar dat zal iets voor volgende maand zijn.

Het spijt me het te moeten zeggen maar mijn valpartij van gisteren heeft nog een extra slachtoffer geëist.

Naast mijn fiets en mezelf heeft ook collega Bart onherroepelijke schade opgelopen. Toen hij, nadat hij er 100% zeker van was dat met mij alles in orde was en dat ik vervoer naar huis had, op zijn eentje verder reed heeft hij zich tijdens zijn solorit naar huis namelijk verschillende breuken gelachen. Ook vandaag hebben we er nog smakelijk om kunnen lachen (en dat zal later ook nog wel gebeuren).

Maar als je dan even begint na te denken over wat er had kunnen gebeuren … Wat als mijn stuur een kilometer eerder was gebroken ? Dan had op een onzachte manier kennis gemaakt met ruwe beton en zouden we veel minder redenen gehad hebben om te lachen. Of wat als ik een kilometer later was gevallen ? Dan hadden ze een verzameling grint uit mijn lijf kunnen halen met een pincetje. Of erger nog, wat als hadden gekozen voor de route via het jaagpad langs het Albertkanaal ? Dan hadden mij uit de vaart kunnen vissen. En wat zou er gebeurd zijn wanneer ik op de steenweg zou gevallen zijn ? Zouden de auto’s kunnen stoppen hebben ?

Natuurlijk mag je zo niet denken. Immers … “Als ons kat een koe was hadden we elke dag verse melk”. Maar achteraf bekeken had ik geen betere plaats kunnen vinden om te vallen (het blauwe puntje op de foto is de plaats van het onheil).

De gevolgen van de val zijn trouwens al veel minder voelbaar (en zichtbaar). Vanochtend was het nog echt manken geblazen maar nu voel ik bijna niets meer van de knie. De schouder heeft ook een flinke klap gehad maar die is ook al beter, al zal ik daar vermoedelijk wel langer last van hebben.

Gelukkig waren we trouwens maar met twee, anders had het er wel eens zo kunnen uitzien in Wommelgem :

 

Het lijkt wel of de stad Antwerpen niet graag heeft dat ik mee doe aan hun jaarlijkse fietsdag.

Elk jaar gebeurt er wel iets. In 2010 verdronk ik bijna in mijn eigen zweet toen ik bij een temperatuur van + 30°C een lekke band moest vervangen. In 2011 kwam mijn trapas los en kon ik de laatste 5km naar ’t werk te voet afleggen. Vorig jaar kreeg ik na 2km een (onherstelbare) klapband en moest ik te voet terug naar huis om een andere fiets te nemen.

En dan is er het jaar 2013. Vanmorgen ging het nog heel goed. Om kwart over zes vertrokken en dan vanaf Viersel samen met collega Bart naar Antwerpen. Zoals gewoonlijk ging het heel vlot tot aan de militaire baan in Wommelgem. Vanaf dan is het altijd vloeken op de rode lichten. Na 1u18 fietsen had ik de 29,50km tot aan Den Bell overbrugt en kon ik geniet van een smakelijk ontbijt.

De problemen begonnen bij de terugrit. Eerst was er de fikse regenbui die we in Deurne op ons dak kregen. Ondertussen had ik ook al door dat het licht gekraak dat ik vanochtend uit mijn stuur hoorde komen erger werd. Hevig optrekken durfde ik niet meer. En toen, na 9,35km fietsen, op het mooie brede fietspad tussen Wommelgem en Ranst, besloot mijn stuur naar links te draaien en mijn voorwiel naar rechts. Gevolg : een behoorlijke smak tegen de grond (aan een snelheid van 28 à 30 km/u. Gelukkig lag er op die “grond” een behoorlijk dikke laag gras. Mocht het één kilometer vroeger of later geweest zijn dan had ik dit bericht kunnen posten vanuit het ziekenhuis.

De schade lijkt wel flink mee te vallen. De dikke buil die onmiddellijk na de val op mijn knie verscheen lijkt al grotendeels weg te zijn. Uiteraard voelt die knie vrij pijnlijk aan, net als mijn rechterschouder. Maar ik heb nog al mijn vlees en er is niets gebroken. Ik ga het de komende dagen wel heel rustig aan doen. Dat betekent niet fietsen en helaas ook niet lopen. Mijn achtste Roparun komt gelukkig niet in het gedrang.

Zo hoort de (fiets)vork niet in de steel te zitten :

Onder het motto “alle kleine beetjes helpen” heb ik de wagen vandaag thuisgelaten en ben ik met de fiets naar het station van Herentals gereden. Als ik daar nog de verplaatsing van Berchem naar ’t werk en van daar naar Antwerpen-Centraal bij tel dan kom ik uit op net geen 20km. ’t Is niet veel maar ’t is beter dan niets.

Morgen is het Antwerpen Fietsdag en dan rij ik samen met collega Bart met de fiets naar ’t werk. Vóór we gaan werken stoppen we wel even aan “den Bell” om te genieten van het uitgebreide ontbijt dat de Stad Antwerpen ons voorschotelt. Sinds ze met dit initiatief begonnen zijn heb ik nog niet vaak de afspraak gemist. En VIVIUM is dan nog zo vriendelijk om onze werktijd te laten beginnen om 7u30. We moeten er enkel voor zorgen dat we vóór 9u30 binnen zijn.

Wat ik vandaag wel gemist heb is de kans om op TV te komen. De ploeg van Iedereen Beroemd is vadaag langsgekomen in Vorselaar. De uitzending is voorzien op 10 mei. Maar ik zal er helaas niet bij zijn. Ik zal nog wat moeten wachten op mijn fifteen minutes of fame.

Mooie wandeling gemaakt vandaag : 11,50 km in en rond Westerlo, de Parel der Kempen. De reden : de Roparungezinswandeling annex BBQ van team 234.

Het weer was goed, de wandeling was mooi, het eten was heel smakelijk en we hebben gezellig sterke Roparunverhalen en anekdotes gedeeld. Als je dan ook nog het goede doel steunt dan kan je spreken van een geslaagde namiddag.

Wat me ook deugd deed was het feit dat er aantal (ex)collega’s van VIVIUM naar Westerlo waren gekomen om mijn nieuwe team te steunen. We mogen dan zelf geen team meer hebben, de Roparun spreekt toch nog altijd enkele mensen aan.

Binnen twee weken zit ik op dit uur ergens tussen Berlaar en Dötlingen (op een 150km van Hamburg). Of dat in een bestelwagentje is, in een mobilhome of in een vrachtwagen is op dit moment nog niet duidelijk maar dat ik ergens op een Autobahn zal zitten staat wel vast. Er zijn immers nog maar 14 dagen die me scheiden van mijn achtste Roparun.

Gisteren hebben we in het nieuwe hoofdkwartier van ING Life & Non Life in Diegem onze laatste teambijeenkomst gehad. Naast de stand van zaken van de inzamelacties en de logistiek werd ook de teamverdeling overlopen. Ik zit in het B-team waardoor ik eindelijk die verdomde laatste 40 km van het parcours eens kan doen !

Omdat het team ’s zaterdags al om 13u vertrekt in Hamburg, vertrekken we ’s vrijdags al naar Duitsland. Aangezien ik me vrijwilliger heb gemeld om te helpen met het inpakken en klaarmaken van de vrachtwagen en de mobilhomes (verrassing verrassing) is de kans groot dat ik met die vrachtwegen naar Duitsland zal (mee)rijden. Dat ding schijnt te zijn begrensd op 90km/u en heeft dus wat meer tijd nodig.

Ik moet wel zeggen dat het raar aanvoelt. Niet die oranje kleuren die ik moet dragen bij de start in Hamburg en aankomst in Rotterdam maar gewoon het feit dat er andere mensen met de stress zitten. Ik heb zelden zo’n rustige voorbereiding op de Roparun gehad.