Hier, j’ai passé une soirée très agréable en compagnie des acteurs et actrices de “Sois Belge et tais-tois”. Maar ik zal nu maar terug overschakelen naar de taal van Conscience en de taal van Voltaire laten voor wat het is zeker ?
Maar ik heb gisteren dus echt wel een heel aangename avond gehad. Voor het eerst in 15 jaar kon de show van deze Waalse groep in Antwerpen worden beleefd. De Stadsschouwburg was heel goed gevuld (en mogelijk uitverkocht maar dat kon ik van op mijn plaats niet zien). Ik had al wel enkele flarden gezien van eerdere shows dus ik wist wel een beetje wat ik mocht verwachten maar dat het zo goed ging zijn heeft me toch verrast.
Ruim 2,5 uur politieke satire waarbij niemand werd gespaard : Walen of Vlamingen, sossen of tjeven, links of rechts … ze kwamen allemaal aan de beurt. Hoofdfiguren in de show waren Di Rupo, Onckelinkx, Milquet, Michel, De Wever, De Croo, Peeters, Flahaut, Albert en Flilip, zelfs Dehaene en Verhofstadt en er werd met iedereen even hard gelachen. Ik denk wel dat ik hier en daar enkele grappen gemist heb. Mijn Frans is niet slecht maar soms ging het toch wel te snel.
Toen ik zat te wachten op het begin van de show ben ik ook een nieuw boek begonnen. Eergisteren heb ik immers “Doder dan Dood” van Stan Lauryssens uitgelezen. Mijn oordeel over dit boek is “onbeslist”. De jury is er immers nog niet uit. Enerzijds vond ik het wel een goed en spannend boek maar anderzijds vond ik het soms heel “plat” en vulgair. Ook het feit dat het boek uit 1 hoofdstuk bestaat is wennen. Misschien dat ik een betere besluit kan nemen na een volgend boek van hem.
Dat zal echter nog even moeten wachten want ik ben gisteren begonnen aan “Het Godsoordeel” van José Rodrigues dos Santos. Deze meer dan 500 bladzijden tellende literaire thriller belooft wel andere koek te worden dan de vlotlezende misdaadthrillers van de afgelopen weken. Ik ben nog maar 100 bladzijden ver maar heb al wel enkele diepgaande filosofische gesprekken mogen lezen. Ik citeer even een gesprek van Albert Einstein en Ben Gurion over de almachtigheid van God: “Er bestaat een paradox die de onmogelijkheid van de almacht verklaart en die als volgt kan worden geformuleerd : als God almachtig is, kan Hij een steen scheppen die zo zwaar is dat niet eens Hijzelf hem kan optillen. Daar zit ‘m de tegenstrijdigheid. Als God er niet in slaagt die steen op te tillen is Hij niet almachtig. Als Hij er wel in slaagt is Hij ook niet almachtig want dan is Hij niet in staat gebleken een steen te scheppen die Hij niet kan optillen”.
Ik kan u verzekeren, om zeven uur ’s ochtends, op nuchtere maag, moet ge zo’n zin twee keer lezen om hem te begrijpen.
walkingwithluc 