De dag begon vrij druk. Goed op tijd vertrokken naar ’t werk. Onderweg even in de (kijk)file gestaan in Wommelgem. Aangekomen op ’t werk, omgekleed en een klein toertje gaan lopen. Het werden 4 kilometer in 24:34 minuten dus een gemiddeld tempo van 5:48 min/km. Dat is iets trager dan afgelopen dinsdag maar vandaag heb ik geen “hartslagpauzes” ingelast.

Terug op ’t werk snel een douche genomen en dan terug naar de auto om hem naar de garage te brengen. Gisteren hadden ze me al verteld dat mijn problemen met de versnellingsbak en remolie ongetwijfeld het gevolg was van een lek. Blijkbaar zijn er twee pompjes waar de lek kon zitten. Eentje zit op een goed bereikbare plaats, de andere zit in de versnellingsbak. Als de eerste pomp zou lekken, dan zou het niet zo erg zijn. Bij de tweede pomp was dat anders want dan zouden bijna heel de wagen moeten demonteren. Bovendien was het vreselijk druk. Garanderen dat ik de wagen vandaag zou terughebben kon niet maar ze zouden bellen.

Iets over drie kwam dan de telefoon met goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws : ik mocht mijn auto nog vandaag komen halen. Het slechte nieuws : de auto was “opgelapt” maar niet echt gemaakt. De lek blijkt immers in de versnellingsbak te zitten. Een reparatie zou tussen 1.500 en 2.000 euro kosten. Bovendien zijn mijn voorbanden ook aan vervanging toe en dat kost ook al snel 400 à 500 euro.

En dan moet je jezelf de vraag stellen : loont een investering van 2.000 à 2.500 euro voor een auto van 8 jaar oud en 134.000 km op de teller ? Het zou de  kostprijs per kilometer immers bijna verdubbelen.

Of is het misschien toch de moment om een nieuwe auto te kopen ? Daar denk ik al een tijdje over na aan en nu de kortingen je rond de oren vliegen …

Ik had al snel besloten dat een nieuwe auto waarschijnlijk de beste oplossing is. Ik ga in ieder geval zaterdag al eens praten. En ondertussen ligt er een extra busje remolie in de auto om regelmatig te kunnen bijvullen.

Wat lees ik vandaag in de krant ?

Ex-Formule 1-piloot zonder benen droomt van Londen 2012

De voormalige Formule 1-piloot Alessandro Zanardi, die beide benen kwijtraakte na een ongeval in 2001, wil in 2012 in een rolstoel aan de marathon op de Olympische Spelen van Londen deelnemen.

“Londen 2012 is niet enkel een droom”, verklaarde de Italiaan in het Duitse magazine MotorSport.

“In mijn leven heb ik al vaker dromen omgezet in realiteit”, stelde de 42-jarige Zanardi, die in 2007 nog vierde werd in de handisport-categorie in de marathon van New York.

Alex Zanardi is één van die sportmannen waar ik een enorm respect  voor heb. In 2001 verloor hij bij een verschrikkelijke crash, 13 ronden vóór het einde van de race op de Lausitzring in Duitsland, beide benen. Tegen alle verwachtingen in overleefde hij en twee jaar later reed hij met twee kunstbenen in een aangepaste racewagen de “ontbrekende” 13 ronden van die race … één de meest emotionele fragmenten uit de sportgeschiedenis (wat mij betreft toch).

Een rare dinsdag gehad. ’t Begon vanochtend met de rit in de wagen naar het station. Schakelen lukte nog wel maar ze gingen wel bijzonder stroef. ’t Zal nog een gevolg zijn van de koude denk je dan.

Aangekomen in het station werd om 6u17 omgeroepen dat de trein van 6u17 een vermoedelijke vertraging van 19 minuten had (problemen met de seininrichting tussen Mol en Herentals) en dat de reizigers voor Antwerpen best de trein naar Brussel van 6u21 zouden nemen en in Lier overstappen.

Zo gezegd zo gedaan. In Lier aangekomen bleek dat we zo’n 15 minuten moesten wachten op de volgende trein. Net toen onze trein zich in beweging zette kwam onze normale trein (met vertraging) het station binnengereden. Het probleem was wel dat ik door die vertraging mijn boek dat ik vanavond op de trein wilde uitlezen al vanochtend uit had.

’s Middags heb ik dan mijn loopschoenen aangetrokken en ondanks het weinig uitnodigende weer richting Nachtegalenpark vertrokken. Dat lag er trouwens behoorlijk “sappig” bij. Ik heb er een korte maar intense training van gemaakt met lange versnellingen. Eerst 1,5 km gelopen, hartslag laten zakken tot 120, opnieuw 500 m gelopen en dit blijven doen tot ik een dikke 4 km gelopen had.

Eerste kilometer in 5:45, tweede in 5:51, derde in 5:39 en de vierde in 5:12. Gemiddeld tempo over de totale afstand 5:36 min/km ofwel 10,7 km/u en daar was ik best tevreden over. Het eigenaardige was wel dat naarmate de afstand toenam de hartslagpauzes korter leken te worden.

Vanavond toen ik dan na mijn treinritje in mijn auto stapte weigerden de versnellingen te doen wat ze moeten doen. Gewoon geen beweging in te krijgen. Dan maar Touring opgebeld. “Binnen het uur zijn we daar” was het antwoord. Tijdens het wachten begon ik me al af te vragen wat een nieuwe versnellingsbak zoal kost. Gelukkig bleek dat achteraf niet nodig. Een goeie 20 minuten na mijn telefoontje stond mijn motorkap al open en zag de pechverhelper onmiddellijk wat het probleem was : het remoliereservoir was volledig leeg. Vermoedelijk een lekje dat ontstaan is door de vorst. Reservoir terug gevuld, een paar keer pompen met de ontkoppeling en inderdaad … ik kon terug rijden. Uiteindelijk was ik maar een dik halfuur later thuis dan anders. Ik heb nooit geweten dat je remolie nodig hebt om de kunnen schakelen maar zo zie je maar. Morgen toch maar een afspraak maken in de garage voor een groot onderhoud.

Zo kwam dan een einde aan een rare dinsdag die helemaal overschaduwd werd door het overlijden van de moeder van mijn manager. De sfeer binnen ons team was hierdoor een beetje irreëel. Enerzijds heb je geen zin meer om nog iets te doen maar anderzijds moet je wel verder.

De eerste maandag na 3 Koningen staat in de provincie Antwerpen beter bekend als “Verloren Maandag”.

Over de oorsprong van deze traditie waar er massa’s worstenbroden en appelbollen worden gegeten doen verschillende verhalen de ronde. Lees er maar eens Wikipedia op na : http://nl.wikipedia.org/wiki/Verloren_maandag

Meer valt er niet echt te vertellen over vandaag : werk op z’n maandags, de treinen waren op tijd … daarom nog een paar foto’s van afgelopen weekend

 

 

Ondanks het mooie weer niet gelopen vandaag.

Mijn dosis beweging heb ik wel gehad aangezien ik een wandeling van dik 7km heb gemaakt. Gewapend met mijn Canon heb ik geprofiteerd van het weer om nog snel wat sneeuwfoto’s te maken vóór de dooi alles doet verdwijnen.

 

 

Na een week complete stilstand heb ik vanochtend, met een bang hartje, geprobeerd of ik mijn autootje nog aan de praat kreeg. Toen ik de beschermhoes verwijderde werd ik nog een beetje banger. In de beschermhoes hadden zich serieuze ijsblokken gevormd, waarschijnlijk gesmolten sneeuw die nog op de auto lag, overdag weggesmolten is en ’s nachts terug bevroren is. Mijn vrees was echter onterecht. Hij startte onmiddellijk. Hopelijk doet hij dat maandagochtend ook.

Vanmiddag heb ik dan, ook na een week “stilstand”, de loopschoenen nog eens aangetrokken voor een “sneeuwloopje” van 30 minuten. Het heeft toch iets … lopen in een spierwit landschap. Na een halfuurtje stond er 4,81km op de teller. Het had misschien iets meer mogen zijn maar ik ben toch weggeweest.

Nog enkele foto’s van onderweg :

Van een dagje verlof gebruik gemaakt om nog eens een bezoekje te brengen aan de Arteveldestad.

Hoofddoel was een bezoekje aan Stripwinkel Adhemar , de tweede beste stripwinkel van het land. Als die winkel nu eens zo groot zou zijn in oppervlakte als Stripwinkel BEO in Antwerpen dan zou hij wel mee op de eerste plaats komen maar nu is het daar toch zo’n rommeltje.

Maar ik ging er vandaag niet naartoe om in de boekenbakken te snuffelen, ik ging er gewoon naartoe om de 6 nieuwste verhalen van Kari Lente te kopen. Deze verhalen worden door de stripwinkel zelf uitgebracht in hardcover versie. Ondertussen zijn er 26 verhalen beschikbaar, telkens in een oplage van 500 (ongenummerde) exemplaren.

Daarna heb ik nog een kleine wandeling door het ijskoude maar SNEEUWVRIJE Gent gemaakt (daar kan Antwerpen nog wat van leren !!!). Af en toe eens een winkel binnengestapt en even van de solden geprofiteerd zodat ik zwaarbepakt de trein terug naar huis kon nemen.

Nog wat sfeerbeeldjes van Gent

 

Jawel ! ik heb vandaag, totaal onverwacht, een P.R. gebroken en nog wel op de lange afstand : 2u50 voor een afstand van 34 km ! Dat is een tempo van 5 minuten per kilometer oftewel een gemiddelde snelheid van 12 km/u !!!!!

En dan nu de anticlimax : het was helaas niet tijdens een looptraining maar het is wel de tijd die ik vandaag nodig had om mijn dagdagelijkse pendelafstand af te leggen.

De expeditie begon zoals ze altijd begint. Om 16u32 laat ik ons kantoor achter mij en wandel ik rustig naar station Antwerpen-Berchem. Iets over vijf kom ik aan en zie ik op het Tv-schermpje dat mijn trein naar Mol/Hasselt zoals gewoonlijk zal vertrekken op spoor 5 om 17u19.

Er staat maar één trein met vertraging aangeduid dus het ziet er heel goed uit. Aangekomen op spoor 5 staat de trein al aangekondigd op het signalisatiebord. Ik vlij me neer op een bank en neem mijn boek. Om 17u18 verschijnt er plots +7.00 op het bord. Och … wat is nu zeven minuten vertraging denk ik. En wat daarna volgt is het beste te omschrijven door de stationsomroeper te citeren :

• – 17u26 : Opgelet spoor 5 : de trein naar Mol/Hasselt heeft een vermoedelijke vertraging van 12 minuten (och, op die vijf minuten gaat het ook niet aankomen)
• – 17u29 : Opgelet spoor 5 : de eerstvolgende trein op spoor 5 is de trein naar Brussel-Nijvel van 17u30 (och, een minuutje meer of minder wachten …)
• – 17u32 : Opgelet spoor 5 : de trein naar Mol/Hasselt heeft een vermoedelijke vertraging van 17 minuten (hmmm, dan zijn we toch om 17u36 weg en haal ik mijn bus van 18u25 nog)
• – 17u35 : Opgelet spoor 5 : de eerstvolgende trein op spoor 5 is de trein naar Hasselt-Luik van 17u36 (ah ja, dat is logisch want die trein heeft nog geen vertraging)
• – 17u37 : Opgelet spoor 5 : de train naar Mol/Hasselt heeft een vermoedelijke vertraging van 20 minuten (dat is dus 17u39 vertrekken, nog altijd geen echt probleem)
• – 17u39 : Opgelet spoor 5 : de eerstvolgende trein op spoor 5 is de stoptrein naar Mol van 17u40, stopt overal, reizigers met bestemming Wolfstee nemen plaats in de eerste drie rijtuigen (ik kan misschien best deze trein nemen. Tiens, er zijn maar twee rijtuigen, oei, de trein zit al vol, toch maar wachten op de volgende want die komt toch direct)
• – 17u46 : Opgelet spoor 5 : de trein naar Mol/Hasselt heeft een vermoedelijke vertraging van 25 minuten (ah, dan had hij twee minuten geleden al moeten vertrekken, het begint hier na 45 minuten wachten toch al behoorlijk koud te worden)
• – 17u52 : Opgelet spoor 5 : de eerstvolgende trein op spoor 5 is de trein naar Turnhout via Lier en Herentals van 17u53 (hier stap ik toch op, misschien haal ik mijn bus van 18u25 nog).

Om 17u58 zet het sardienenblikje  naar Turnhout (helaas zonder zitplaats voor mij)zich in beweging en tot Lier gaat het goed. De bus van 18u25 halen is nog altijd mogelijk. Helaas rijdt tussen Lier en Herentals de trein van 17u40 (met 6 minuten vertraging) en die stopt overal. Wij rijden dus traag naar Herentals waar we om 18u35 aankomen.

Dat wordt dus de bus van 18u50 nemen. Die bus staat nog niet aan zijn perron maar aan de zijkant. Ondanks het feit dat er verschillende mensen staan kou te lijden (het is ondertussen heel fijn beginnen motregenen) leest de chauffeur lekker zijn krant (in zijn warme bus). Om 18u40 komt er beweging in de bus. Eindelijk denken de licht verkleumde reizigers maar helaas … de chauffeur gaat eerst nog naar het station, vermoedelijk om aan “de roep van de natuur” te voldoen.Om 18u45 is het dan eindelijk zover … we kunnen instappen. Om stipt 18u50 zet de bus zich in beweging en na een korte rit en een wandeling van 1km ben ik om 19u20 eindelijk thuis.

En zo heb ik dus een P.R. gebroken ! Ben ik blij dat ik morgen niet moet gaan werken !!!!!!!

 

De dag begon vandaag met een wiskundig probleem !

Een bus van A naar B vertrekt drie minuten vroeger dan voorzien. De trein van B naar C heeft 18 minuten vertraging. Zal pendelaar X vroeger of later op zijn werk arriveren ?

Het zal jullie misschien verbazen maar het juiste antwoord is dus “vroeger”. Het overkomt me echter vaker dat de “vorige trein” vertraging heeft zodat ik, in plaats van de moeten wachten, onmiddellijk op de trein kan.

De terugreis was helaas het vervolg van de Peking Express van gisteren. Trein wel goed op tijd vertrokken, ook op tijd in Lier geraakt maar dan besloot een overweg tussen Nijlen en Bouwel om defect te geraken zodat we al van vóór Nijlen aan een slakkengang verder kropen. Als er tussen de lezers mensen uit Nijlen zijn die tussen half zes en zes uur voor de gesloten overweg stonden … ’t was echt niet mijn schuld.

Ik had ook graag op tijd in Herentals geweest zodat de “vroege bus” naar huis kon nemen maar dat geluk had ik dus niet. Nu zijn er twee manieren om met een dergelijke situatie om te gaan : je begint te zagen en te klagen over alles wat met de NMBS te maken heeft (zoals een deel van mijn medereizigers) of je profiteert ervan en leest wat extra bladzijden in je spannende boek (zoals ik gedaan heb). Met de eerste optie geraak je niet sneller op je bestemming. Met de tweede optie evenmin maar de tijd lijkt dan wel sneller voorbij te gaan.

Toch hoop ik dat die winterellende snel voorbij is en dat die rotzooi van de banen en vooral voetpaden is. Het ziet er immers niet naar uit dat ik morgen zal kunnen gaan lopen (echt niet te riskeren met de toestand van de voetpaden in Antwerpen). Hopelijk lukt het me zaterdag wel.

Vanmorgen zoals gepland de auto thuisgelaten en volledig met het openbaar vervoer naar ’t werk (en ’s avonds terug naar huis).

De heenrit verliep vrij rimpelloos. Bij een temperatuur van -9°C naar de bushalte gewandeld (ongeveer 1km). Daar slechts twee minuten langer moeten wachten dan voorzien. In Herentals onmiddellijk aansluiting met de trein en dan van nog twee kilometer schaatsen (want wandelen kan je dat niet noemen) van het station in Berchem naar De Hertoghe. Die wandeling viel best mee want in Antwerpen was het bijna 4°C warmer als bij ons in de stille Kempen.

De terugrit was niet zo plezant … dat leek meer een aflevering van Peking Express.

• – opdracht 1 : schaats 2 kilometer naar het Station
• – opdracht 2 : overleef 25 minuten in Siberische koude wachtend op de trein die net vandaag 5 minuten vertraging had
• – opdracht 3 : kom drie minuten te laat aan in het station van Herentals om de bus naar huis te nemen
• – opdracht 4 : overleef 25 minuten in Siberische koude wachtend op de volgende bus
• – opdracht 5 : wandel na een vreselijk trage busrit nog eens een kilometer naar huis en kom 2,5 u na aanvang van de tocht naar huis aan op de eindbestemming.

Let wel : dit is dus geen aanklacht tegen het openbaar vervoer want die mannen doen onder de moeilijke omstandigheden volgens mij flink hun best om mensen veilig en op tijd op hun bestemming te brengen. Het geeft gewoon aan dat het de ene keer al eens meezit en de andere keer niet.

Ik ben deze middag trouwens niet gaan lopen. De toestand van de voetpaden leek me niet echt geschikt om over te lopen :