Ik heb vandaag het nut van “loopbuddies” nog eens mogen ondervinden.

Net als vorige week had ik afgesproken om met Sally de Lierse vesten te lopen. En ik moet toegeven dat, wanneer ik die afspraak niet had gemaakt, ik gewoon thuis in mijne zetel zou blijven zitten hebben om Greipel zijn aartsrivaal Cavendish te zien kloppen in de sprint.

Maar afspraak is afspraak en dus vertrok in de (lichte) regen richting Lier. Toen we daar aan ons rondje van 4,5km begonnen was er nog niets aan de hand maar na een tiental minuten begon het toch al feller te regenen. En toen we rond waren en we rustig terugwandelden begon het echt wel te gieten. Gelukkig ging toen net de spoorweg dicht.

Het hebben van een loopbuddy (of twee) helpt dus wel echt.

Wat natuurlijk ook wel helpt is het hebben van een doel. En dat ben ik nu aan ’t zoeken : een doel dat me de eerstkomende maanden (of het eerstkomende jaar) aan ’t lopen krijgt. Zou ik me nog eens wagen aan “the big one” net als in 2009 ?

Na een geslaagd weekend was ik vanochtend blij dat ik er niet uit moest om te gaan werken. Ik heb nog eens ouderwets lang uitgeslapen en dat deed deugd.

Kort na de middag ben ik dan begonnen aan een “roadtrip” naar Rotterdam. Eigenlijk was het naar Schiedam maar veel verschil maakt dat niet. En heel lang ben ik daar ook niet gebleven, nauwelijks 5 minuten.

Waarom rijdt dan iemand op een vrije namiddag 200 km heen en weer ? Gewoon om een TV/DVD combinatie af te halen. Die combinatie hebben we gewonnen met de Nederlandse Roparuntombola en vandaag leek me de geschikte gelegenheid om onze prijs af te halen. Gezellig “cruisen” met Sporza Tour op de achtergrond kan ook leuk zijn. En zo hebben we meteen ook de “topprijs” voor onze eigen tombola volgend jaar.

 

Het weekend is weeral voorbij (al hang ik er zelf nog twee vrije dagen aan toe). Echt veel ben ik niet thuis geweest.

Gisteren was het immers TW Classic, het festival voor “ouwe mensen”. Ik dus net zoals vroeger met de koelbox richting Werchter. Na een klein uurtje stond ik al op de wei en kon ik me installeren.

Van het eerste optreden, Selah Sue, heb ik meer gehoord dan gezien omdat ik me een beetje miskeken had op het beginuur. Slecht was het zeker niet. Zij werd gevolgd door Gabriel Rios en die viel wel heel goed mee.

Hij werd gevolgd door een groep uit de “heel oude” doos : The Faces met Ron Wood en tegenwoordig aangevuld Mick “Simply Red” Hucknall. Nu ben ik altijd al een fan geweest van Mick en hij past heel goed bij The Faces. Zij werden gevolgd door James Blunt maar die kon me niet echt bekoren. Tijd voor een dutje en nog wat verder lezen in mijn boek.

Klokslag 19u10 begon dan het Schotse feest. Eerst waren Simple Minds en toen de eerste noten van Waterfront door de speakers klonken stond heel de wei recht, ook helemaal achteraan waar ik zat, allez, stond. Het was hun vijfde optreden op de wei van Werchter (en de vierde keer dat ik ze daar zag) en ze waren steengoed. Zeker veel beter dan bij hun vorige passage (ook op TW Classic). Na een uur en twintig minuten was het dan ook jammer dat ze moesten stoppen.

Geen probleem echter want naar de volgende groep keek ik echt uit : TEXAS. Hoe het komt weet ik niet maar om één of andere reden had ik ze nog nooit eerder live aan het werk gezien. “Southside” en “The Hush” zijn destijds wel grijs gedraaid. Ze waren zo mogelijk nog beter dan hun landgenoten.

Na al dat Schots geweld heb ik me even afgevraagd of ik nog zou wachten op Bryan Adams. Het de tiende of de elfde keer zijn dat ik hem aan het werk zag. Maar ik was moe, mijn armen stonden in brand, mijn boek was uit … en ik ben dus maar naar huis gegaan. Bryan zal me zeker niet gemist hebben.

En vandaag ben ik dan samen met maatje Carine eerst naar de allerlaatste voorstelling van Spamalot geweest. Ik had het al eens gezien maar ging graag een tweede keer. Spijt heb ik er zeker niet van gehad want het was nog grappiger dan de vorige keer. Daarna zijn we nog even naar PAND 11 in Beerzel gereden om te genieten van heel smakelijke mosselen. Alweer een geslaagde dag.

Eén minpunt is er wel geweest dit weekend : ik heb niet gelopen (foei foei) maar dat probeer ik morgen en overmorgen goed te maken.

Mijn collega’s verklaren me vaak zot, zeker op een dag als vandaag.

Waarom doen ze dat ?

Omdat ik al om kwart voor zes in de auto zat op weg naar Antwerpen en omdat ik om half zeven begon aan mijn donderdagtraining.

Maar ik kan er niets aan doen. Ik loop nu eenmaal graag ’s morgensvroeg wanneer het nog lekker fris is. En met fris bedoel ik ook fris (bij voorkeur tussen 12°C en 18°C).

Het bewijs ? Afgelopen dinsdagavond heb ik echt moeten harken om de Lierse vesten (dik vier kilometer) op aan half uur rond te krijgen. En vanochtend loop ik dan 5km op 33:17. Dat begint toch al op iets te trekken

Zaterdag zal het ook weer een “vroegertje” worden want ik wil wel tegen de middag in Werchter zijn voor TW Classic, het festival zoals het vroeger was : 1 podium, 7 groepen en een  koelbox).

 

Vandaag nog eens een loopje uit de oude doos gedaan. De titel slaat dus wel op het loopje op zich, niet op de persoon in wiens gezelschap ik ben gaan lopen. Ik zou niet durven om Sally een doos te noemen, laat staan een oude doos .

Het was echter wel een eeuwigheid geleden dat we nog eens samen zijn gaan lopen. “Vroeger” hebben we samen honderden kilometers afgemaald. We hebben ons in 2008 samen voorbereid op de marathon van Eindhoven (die zij in tegenstelling tot mij wel heeft uitgelopen). Ze heeft me talloze keren vergezeld op mijn duurtrainingen voor de marathon van Dublin (die ik wel beëindigd heb, zij het op 5u30).

Dit gewoon om te zeggen dat we “loopbuddies” waren. Maar dan begon de biologische klok te tikken en werd er aan kinderen gedacht (het was haar klok, niet de mijne ). En zo kwam het dat we sinds augustus vorig jaar niet meer samen op pad waren geweest. Door omstandigheden (winter, ziekte, Roparun) heb ik zelf het lopen sinds de Great North Run in september ook wat links laten liggen.

Maar nu heb ik haar gek genoeg gekregen om mee te doen aan de Ekiden in oktober en dan moet er uiteraard terug getraind worden. En waar kun je dan beter beginnen dan op de Lierse Vesten ? Het was weliswaar niet mijn weer en evenmin mijn favoriete tijdstip (ik loop het liefste ’s ochtendsvroeg wanneer het nog fris of koud is) maar we hebben toch een mooi rondje gelopen. Helaas lag onze derde musketier ziek in bed maar we hebben dan maar Sally’s broer ingeschakeld om mee te lopen.

De afspraak voor volgende week is al gemaakt.

Het eerste weekend van juli. Voor velen betekent dit vier dagen tussen 80.000 andere mensen op een te kleine wei in Werchter staan.

Voor mij betekent dit, twee dagen op een gezellig, iets kleiner festival in mijn eigen Vorselaar vertoeven. Dan is het bij ons immers Na Fir Bolg oftewel het festival van de “Ronde Mannen”.

Wat ooit begon als een echt folkfestival is nu uitgegroeid tot een Folk, Rock en Kleinkunstfestival. Wat het echter heel gezellig maakt is het feit dat je de drank nog uit echte glazen krijgt, dat je de koffie of thee uit een tas krijgt (mét koekje !) en dat je de spaghetti uit een echt bord krijgt met een echt bestek. Qua milieuvriendelijkheid kan dat tellen. En voor het geld moet je het zeker niet laten. 60 euro voor drie dagen (35 euro in voorverkoop), inwoners van Vorselaar betalen slechts 30 euro en kinderen onder de twaalf mogen zelfs gratis binnen. Dus … f**k Werchter !

En de muziek viel ook dit jaar weer mee.

Op zaterdag zag ik achtereenvolgens Flushed Harmony, Sense Unique, La Belle Gigue, Hannelore Bedert, Embrio en Corvus Corax. Ik ben niet blijven wachten op Gorki.

Over Flushed Harmony kan ik weinig vertellen. Sense Unique was wel heel goed en ook vollediger dan vorig jaar. Toen zat de helft van de band vast in de file en hebben ze een noodprogramma moeten ineen steken (wat trouwens ook heel goed was). La Belle Gigue was noch goed noch slecht. En dan Hannelore Bedert … wat een talent. Mijn collega’s kennen haar niet (dat zijn dan ook Studio Brussel; Q-Music of MNM luisteraars) maar ze weten niet wat ze missen. Mooie teksten, geweldige stem en een fantastische groep erachter. Als je ooit de kans krijgt om naar een optreden te gaan : DOEN !. Embrio was dan weer perfecte muziek om verder te lezen in mijn boek. Het laatste concert dat ik gevolgd heb was dat van Corvus Corax. Deze Duitse groep vult in hun thuisland blijkbaar zonder problemen het ene voetbalstadium na het andere. Hun muziek lijkt me best te omschrijven als Middeleeuwse Hardrock Folk. Plezant voor een halfuurtje maar toen had ik het toch gehad.

Op zondag was het dan de beurt aan de Harmonie van Vorselaar, Roselien, The Pope en Eva De Roovere. Het optreden van Zjef Van Uytsel heb ik aan me voorbij laten gaan.

Een harmonie op een festival ? Jawel, in Vorselaar kan het en werkt het ook. Nog vóór hun concert begint zit de tent al afgeladen vol. Na de fanfare was het de beurt aan Roselien. Helemaal alleen met haar gitaar op het (kleine) podium maar wel zalig om naar te luisteren. Na Roselien kwam dan het geweld van The Popes, de groep die in 1994 nog gesticht werd door Shane MacGowan van The Pogues.

 

Na The Popes kwam ’t Kliekske maar van die gelegenheid heb ik gebruik gemaakt om mijn boek (De Rozenkoningin) verder uit te lezen zodat ik rond 19u klaar stond voor Eva De Roovere.

 

En zij was – uiteraard – geweldig ! Ze mogen zeggen wat ze willen van de Kempen maar er moet toch iets in de bodem zitten dat goed is voor de stem. Naast Eva hebben immers ook nog : Linda Mertens, Sylvie De Bie, Nathalia, Barbara Dex … De Kempen mogen dan stil zijn, ze zingen ook als engelen ! En als Hannelore Bedert nu niet uit West-Vlaanderen zou komen, dan zou ze ongetwijfeld ook uit de Kempen komen.

Na ’t werk moest ik vandaag nog even de stad in om een verjaardagsgeschenk te kopen voor mijn broer. Die komt begin volgende week terug thuis van zijn (solo)fietstocht Ieper-Compostella-Tarifa-Ieper. Dan zal hij dik drie maanden onderweg zijn en bijna 8.000 km gefietst hebben. Daartegen is onze Roparun maar peanuts natuurlijk.

En als ik dan in het centrum van Antwerpen ben dan MOET ik altijd even binnenstappen. Dat is zo één van die ongeschreven wetten.

En gelukkig heb ik dat gedaan want ze hadden weer iets heel moois in de aanbieding liggen : alle verhalen van Barelli door Bob De Moor in een beperkte Hardcover versie uitgave. Er zijn maar 500 van deze pakketten in de handel gebracht en er zal de eerstkomende 4 jaar toelating worden gegeven voor een andere Nederlandstalige editie. Om dit “hard” te maken is er zelfs een certificaat toegevoegd dat werd ondertekend door de rechthebbenden van Bob De Moor.

 

Ik heb trouwens nummer 212 van die 500 gekocht. Deze editie krijgt vast en zeker een ereplaats in de collectie.

Het viel vanmorgen best mee met de benen.

Het was nog geen half zeven toen ik al klaarstond voor ons “nieuwe” kantoorgebouw om te gaan lopen.

Ik ben vertrokken via de Jan Van Rijswijcklaan om net voorbij de Antwerp Expo de Vogelzanglaan te nemen. Dan ging het via de Eglantierlaan naar Park Den Brandt. Na een rondje door het park ging het ter hoogte van het kasteeltje in het Nachtegalenpark om dan aan Dikke Mee de Gerard Le Grellelaan te nemen richting Desguinlei.

Alles samen goed voor 4,70 km en 33 minuten lopen. Langzaam aan begint “het” terug te komen. Als ik dit kan volhouden dan ga ik in Turnhout toch zeker niet helemaal afgaan. De weersomstandigheden waren vandaag natuurlijk wel perfect. Vrij fris, weinig of geen wind en voldoende zuurstof in de lucht.

Omdat mijn Garmin en mijn PC niet meer overeenkomen met elkaar heb ik de route eens nagetekend via www.afstandmeten.nl.

 

Vandaag toch nog een beetje last gehad van de inspanning van gisteren. De korte nachtrust kan er ook wel een beetje mee te maken hebben. De hitte enerzijds en het onweer anderzijds waren dan ook niet echt bevorderlijk voor de slaap.

Hopelijk gaat het morgen beter want dan wil ik vóór ik begin te werken toch een halfuurtje gaan lopen. Ik heb me immers ingeschreven voor een tweede jogging dit jaar : De Acerta Brussels Ekiden op 15 oktober in en rond het Koning Boudewijnstadion.

Uiteraard ga ik die niet alleen lopen . Ik heb aan een select gezelschap – Sally, Carine, Ruth, Yannick en Kurt – gevraagd of ze mee wilden doen en ze hebben alle vijf toegezegd. We hebben wel besloten om niet voor de overwinning te gaan (kwestie van de echte atletiekclubs een beetje te sparen) maar om ons gewoon een namiddag sportief bezig te houden en ons hopelijk ook goed te amuseren.

 

Ondanks de onheilspellende weersvoorspellingen ben ik vandaag samen met collega Bart toch met de fiets gaan werken. Voor hem betekende dat wel opstaan in het “holst” van de nacht (concreet was dat 6u).

Toen hij dus uit zijn bed kwam stond ik thuis klaar om te vertrekken. Het was op dat moment heel aangenaam fietsweer : zo’n 20 graden en nagenoeg geen wind.

We hadden afgesproken om half zeven aan Café De Kroon in Viersel en vandaar zouden we via het Albertkanaal naar Wijnegem fietsen om dan via Deurne Noord en de Singel naar ’t werk te rijden.

Na 1u15 fietsen zat het tochtje van 30km er op (voor de geïnteresseerden de gemiddelde snelheid per schijf van 5 km : 00 – 05 : 27.8 km/u, 05 – 10 : 25.8 km/u, 10 – 15 : 28.1 km/u, 15 – 20 : 26.6 km/u, 20 – 25 : 25.5 km/u, 25 – 30 : 16.1 km/u). Aan die laatste 5km zie je wel hoeveel tijd er wordt verloren aan rode lichten.

In de loop van de voormiddag had ik wel even spijt van onze beslissing want toen werd het heel donker in Antwerpen maar tegen de middag was het terug stralend blauw. Helaas was het ook 34°C en dat stond me dan ook weer niet aan. Gelukkig hebben de West-Vlamingen het onweer even bijgehouden zodat we toch nog droog terug zijn geraakt. Bedankt !

De terugrit verliep echter niet rimpelloos. In Wijnegem zijn ze dus aan ’t werken en ik merkte te laat dat er enkele klinkers lagen met als gevolg een lekke band. Ik steek dus een nieuw binnenbandje maar dat was dan weer een bandje met een kort ventiel en mijn koersfiets heeft dus halfhoge velgen. Bandje er terug uit, nieuw bandje met lang ventiel er in en na een tien à vijftien minuutjes konden we verder.

Eens we aan het kanaal waren kon er terug doorgefietst worden. Gelukkig was Bart er bij want anders was ik nog iets langer onderweg geweest. De wind stond namelijk in het nadeel. Nu is Bart “iets” smaller dan ik maar ik was toch dolblij dat ik in zijn wiel kon kruipen. Met een kruissnelheid van 28 à 29 km per uur ging het terug richting Viersel.

Een paar kilometer vóór Viersel, ter hoogte van de brug van Massenhoven moest ik echter passen en moest het tempo naar omlaag. Bart is natuurlijk wel 20 jaar jonger.

Om af te sluiten nog even de gemiddelde snelheden : 00 – 05 : 21.7 km/u, 05 – 10 : 12.1 km/u (inclusief platte band), 10 – 15 : 22.5 km/u, 15 – 20 : 27.5 km/u (terug aan het kanaal), 20 – 25 : 23.4 km/u, 25 – 30 : 22.0 km/u.

Gelopen is er op deze dinsdag niet gedaan maar er is toch gesport.