Alweer een drukke dag achter de rug en alweer problemen om thuis te geraken.

Het begon vanochtend vroeg al. Vandaag was de afsluitingsdag van de inzameling van prijzen voor onze Roparuntombola. Nadine had er nog een “paar” liggen en ze zou ze vandaag meebrengen.

Die “paar” bleken er 171 te zijn ! Bijna elke middenstander in de buurt van Lokeren lijkt wel een prijs te hebben gegeven. Het Waasland is dit jaar enorm vrijgevig geweest wat prijzen betreft. Er waren de klassieke tombolaprijzen bij zoals stripverhalen, kaarsen, verjaardagskalenders. Er waren echter ook enkele mooie waardevolle prijzen bij zoals een NOKIA 2610 en enkele designobjecten zoals de Puppy uit de Me too collectie van Magis.

Nadat ik gisteren 45 minuten nodig had om met de auto aan het station van Berchem te geraken ging het vandaag, te voet weliswaar, een pak sneller. Helaas besloot mijn trein 20 minuten te wachten vóór hij vertrok. Er was blijkbaar een brandalarm afgegaan op de trein maar dat bleek dan toch niet het geval te zijn geweest. Dan leek het erop dat de motor uitviel en dat men wachtte op startkabels. Gelukkig gaf de trein conducteur op geregelde tijdstippen wat informatie en ben ik in een nieuw boek bezig. Al bij al viel het ellemaal nog al mee en kon ik met enige vertraging toch aan het weekend beginnen.

Wat kan een mens zoal doen op 45 minuten ?

Op een goeie dag loop ik dan 7,5 km. Of ik wandel 4 km. Ik zou ook twee afleveringen van The Simpsons kunnen zien. Kortom … er zijn veel plezante dingen die je op 45 minuten kan doen. Je zou zelfs een halve voetbalmatch kunnen spelen (al zie ik niet in wat daar plezant aan is maar het zou dus wel kunnen).

Wat heb ik vandaag op 45 minuten gedaan ? De twee kilometer tussen ons kantoorgebouw en het station van Berchem afgelegd … met de auto !

Kort gezegd … ’t was weer een behoorlijke puinhoop in Antwerpen vandaag. Uiteraard net op de dag dat ik ook eens me de auto ga werken. Ik was ook van plan om te gaan lopen deze middag maar een lichtjes uitgelopen (en vermoeiende) vergadering net voor de middagpauze en twee vergaderingen net na de middagpauze hebben me ervan weerhouden.

Misschien haal ik het morgen wel in maar dat zien we dan nog wel.

De crisis laat zich nu ook bij ons op ’t werk voelen. Gisteren stond het al op sommige nieuwswebsites en vanmorgen stond het ook op ons eigen intranet : onze groep moet op middellange termijn (2 à 3 jaar) de kosten met 15% drukken.

Waardoor laat dat zich voelen ? Geen personeelsfeest dit jaar, geen teambuildingbudget (al zijn er waarschijnlijk heel wat mensen die daar niet rouwig om zijn) en tijdens de zomer geen jobstudenten.

Uiteraard was dit wel het gespreksonderwerp van de dag en de wildste geruchten duiken al meteen op (ontslagen en looninleveringen passeerden al de revue).

Enfin, we zien wel wat het wordt.

In de loop van de namiddag kreeg ik dan nog slecht nieuws op Roparungebied. Onze nieuwe cateraar neemt het engagement van onze oude cateraar (die de prijs van ons eten in drinken voor een bedrag tot 350 euro voor zijn rekening zou nemen) niet overnemen. Gezien de huidige situatie heeft hun directie beslist dat het raadzaam is om voorlopig geen sponsoring en dergelijke toe te staan. We moeten onze creatieve geesten dus weer aan ’t werk zetten en naar alternatieven gaan zoeken. ’t Is niet de eerste keer tijdens de voorbereiding van de Roparun 2009 en ’t zal vermoedelijk niet de laatste keer zijn.

Ondanks of dankzij de (toch vrij zware) Ronde van Zele heb ik vandaag nog eens een goede training gehad.

Van de middagpauze gebruik gemaakt om richting het Nachtgalenpark te lopen. Mijn klassiek rondje begint met het fietspad helemaal rond het park. Na ongeveer 3km lopen kom ik dan aan de atletiekpiste. Op die piste heb ik vandaag 2 rondjes gelopen om dan terug richting Dikke Mee te lopen.

Na iets meer dan 29 minuten had ik er vijf kilometer op zitten en heb ik even gerust om de hartslag terug naar 110 te laten zakken. Dan was het nog 800 m uitlopen terug naar kantoor.

Die laatste achthonderd meter lijken de snelste te zijn maar ik heb wel twee maal moeten stoppen aan een rood licht zodat er telkens een beetje kon gerecupereerd worden.

Het was behoorlijk druk rond ons kantoorgebouw vandaag.

Toen ik vanochtend aankwam zag ik al wel dat er niet mocht geparkeerd worden op de parkeerstrook net voor het gebouw. En zoals dat gewoonlijk gaat weten de meeste mensen niet wat het verkeersbord E3 betekent. De meesten denken dat dit enkel voor anderen geldt.

Gevolg : na een paar uur staan er twee “zwaantjes” voor de deur en zie je enkele collega’s het kantoorgebouw uitstuiven om hun wagen te verplaatsen.

Niet dat ik een hele dag uit het raam zit te staren maar het brengt toch een aangename afleiding wanneer er zo tussendoor eens iets te zien valt buiten.

En wat was nu de oorzaak van al dat gedoe ? Blijkbaar worden er vandaag en morgen in het hotel achter ons opnames gemaakt voor een nieuwe film “Bo”, gebaseerd op “Het engelenhuis”, een jeugdboek van Dirk Bracke. Dat hotel wordt trouwens vaker gebruikt voor filmopnames. De ploeg van Familie is daar al meerdere malen neergestreken.

Blijkbaar is de Ronde van Zele me toch minder goed bevallen dan ik in eerste instantie gedacht had.

Uiteraard voelen de benen een beetje stram aan. Van zo’n bike-run-bike-run-bike-run-bike-run-bike wedstrijd van 3 u, waarbij je om de 25 minuten telkens weer andere spieren gebruikt,  moet je wel even bekomen.

Dat was vandaag eigenlijk één van mijn minste zorgen. Waar ik dan wel last van had ? Vooral van hoofdpijn, vermoedelijk een gevolg van 3 uur in de zon rond te lopen en fietsen, dan weer bezweet lopend, dan weer op de fiets in de wind, terug in ’t zweet lopen …

Hopelijk ben ik morgen weer fris en gezond om te gaan werken 😉

Deze ochtend weer vroeg uit de veren, zelfs op een zaterdagochtend. Vandaag stond immers de Ronde van Zele op het programma.

De Ronde van Zele is een organisatie van de KLODDELOPERS die ook dit jaar weer deelnemen aan de Roparun als team 182. Zele is uitgegroeid tot één van de hoogtepunten uit de hele Roparun en sinds 2007 organiseren ze ook de Ronde van Zele.

Deelnemende teams bestaan uit maximaal 4 lopers en 2 begeleiders. Er is de keuze uit één ronde van 34 km of twee ronden van 34 km. Wij hadden gekozen voor één ronde van 34 km.

We waren echter met 4 lopers en als we de afstand dan onder ons zouden verdelen dan kwamen we maar aan dik 8 km per persoon. Dat leek toch een beetje weinig. Daarom hebben we er een “duoloop” van gemaakt.

Pascal en Steven liepen samen en Yannick en ik vormden het tweede duo. Onze begeleiders waren Carine en Nadine en Werner vormde het supporterskorps (helemaal op zijn eentje … niet te onderschatten).

We werkten in shiften van 4km dus 4 km lopen gevolgd door 4 km fietsen gevolgd door 4 km lopen gevolgd door … enfin jullie begrijpen het wel. Uiteindelijk heb ik een dikke 15km gelopen en een kleine 20 km gefietst. Op zich lijkt dat niet zoveel maar het valt toch niet te onderschatten hoor. Ik was bijzonder blij toen we aan de brandweer van Zele onder de aankomstboog liepen en fietsten.

Daarna nog een smakelijke Ice Tea gedronken op het terras van het Klein Gemeentehuis en dan terug naar huis. Vanwege de verkeersberichten op de radio besloot ik om niet via de E17-R1-E313 naar huis te rijden maar liet ik TOM TOM me een route zonder snelwegen berekenen (en dat is ook niet zo vanzelfsprekend in een verkiezingsjaar want de helft van België ligt volgens mij open wegens wegenwerken).

Lezers die deze blog al eens bezocht hebben zullen ondertussen wel weten dat ik op 30 mei aan mijn vierde Roparun zal beginnen.

Misschien nog even kort samenvatten wat dat weeral is. De Roparun is de langste non-stop-estafetteloop ter wereld tussen Parijs en Rotterdam. De afstand van ruim 500 km wordt afgelegd door 8 lopers die op hun beurt worden begeleid door een team van 12 begeleiders. De Roparun heeft maar één doel : zoveel mogelijk geld inzamelen om het leven van kankerpatiënten aangenamer te maken. Het motto van de Roparun is dan ook “leven toevoegen aan de dagen waar geen dagen meer kunnen toegevoegd worden aan het leven”. Het geld dat de Belgische teams inzamelen gaat integraal naar Kom Op Tegen Kanker.

Dit evenement verbleekt wel met het “uitstapje” dat mijn broer op 1 mei gaat doen. Hij vertrekt dan op een vier maanden durende fietstocht van Ieper naar de Noordkaap en terug. Uiteraard doet hij dat ook wel voor zijn plezier maar het hoofddoel is toch ook geld inzamelen voor het goede doel, in dit geval de kinderafdeling van het UZ in Leuven. De tocht is namelijk opgezet als eerbetoon aan “Yellow Star”, de dochter van zijn collega die vorig jaar aan kanker is overleden. Meer info kan je terugvinden op de website www.dannycambre.be of klik op onderstaand artikel

Stortingen zijn welkom op rekening 432-0000011-57 van het UZ Leuven met vermelding EVB-POKKF1-02010-YellowStar.

Ik moet helaas bekennen dat ik vandaag weer een training heb overgeslagen. Geen goesting ? Te moe ? Te veel werk ? Extra rust inlassen vóór de Ronde van Zele van zaterdag a.s. ? Van alles wat denk ik. Wat er ook van zij … niet gelopen dus vandaag.

Als compensatie ben ik nog eens in mijn fotoarchief gedoken en heb daar een paar foto’s gevonden die ik op een zomerse dag in Paradisio in 2005. Honderden foto’s heb ik die dag gemaakt en honderden heb ik achteraf gedeleted (da’s nu het voordeel van digitale fotografie). Gelukkig zijn er toen nog genoeg overgebleven om een keuze uit te maken.

 

Soms heb je zo van die momenten dat je eigenlijk niet weet wat je moet schrijven en op die moment heb ik er weer zo een.

Ik zou kunnen zeggen dat ik nog altijd veel werk heb en nog altijd moe ben maar daar heeft niemand iets aan.

Daarom las ik even een “commercial break” in. Wat mij betreft één van de mooiste Coca-Cola commercials ooit.