walkingwithluc

Yannick, zoon van collega Carine, heeft besloten om een schoolwerk rond de Roparun te maken en heeft ons enkele vragen opgegeven waarop we een antwoord moeten verzinnen en wie ben ik om daar neen tegen te zeggen ?

Waaraan dachten jullie toen je voor het eerst hoorde van de Roparun ?

Toen ons bedrijf voor de eerste keer deelnam aan de Roparun in 2005 was dat eigenlijk de ver-van-mijn-bed show. Het is pas vanaf 2006 toen onze toenmalige CEO John Heller besloot om 3 teams in te schrijven en dat ik zelf een eerste keer meedeed dat ik meer betrokken geraakte. Wat ik moest denken wist ik echt niet. Het was een stap in het onbekende

Hoe was jullie ervaring tijdens de Roparun ?

Ik heb tweemaal deelgenomen als begeleider. De eerste keer zaten we met 8 onbekenden in het team (al werkten 4 ervan in hetzelfde gebouw). Het feit dat ons team ruim een uur na de 2 andere teams vertrok maakte dat we de Roparun anders beleefd hebben. Na twee dagen waren we echter 8 vrienden. Bij de tweede deelname was het helemaal anders. Ik had immers enkele naaste collega’s kunnen overhalen om ook mee te doen en 2 ervan zaten in mijn team. De sfeer onderweg was daardoor uitbundiger. In beide gevallen was het echter een unieke ervaring die ik nergens mee kan vergelijken. Dit jaar hoop ik mee te doen als loper en zal het ongetwijfeld weer anders zijn.

Waarom doen jullie het ?

In de eerste plaats omdat het een uniek evenement is. In de tweede plaats omdat we tegelijkertijd nog iets kunnen doen voor het goede doel.

Hoe vinden julliede organisatie ?

Hoed af voor de mensen van de Stichting Roparun. Vorig jaar hebben 209 teams deelgenomen. Dat komt neer op ongeveer 4.000 mensen (lopers en begeleiders), 420 fietsen, ruim 420 mobilhomes, nog een aantal bussen, bestelwagens, vrachtwagens. Heel die bende moet dan op twee dagen van Parijs naar Rotterdam over 530 km. En toch slagen ze erin om alles in goede banen te leiden.

Welk gevoel hadden jullie bij aankomst aan de Coolsingel ?

Dat is moeilijk te beschrijven aan iemand die het niet zelf heeft meegemaakt. De eerste keer in 2006 stonden enkele kankerpatiëntjes langs de kant en dan krijg je een krop in de keel en vergeet je dat je stikkapot bent. De tweede maal zou je denken dat het beter zou gaan maar je wordt gewoon enorm emotioneel. Sommigen worden uitbundig, anderen (zoals ik) zouden liefst ergens stil in een hoekje gaan zitten genieten. Wat het dit jaar wordt ?Ik laat het wel weten. Aangezien beelden soms meer zeggen dan woorden :