Vandaag aflevering 5 in de Roparun-reeks met als onderwerp : slaap (of het gebrek aan slaap).

Ik ken mensen die in staat zijn om rechtstaand te slapen tijdens een hard-rock concert of zelfs ondersteboven hangend aan een boom. Dan zijn er andere mensen, zoals ik, die een volledig verduisterde kamer nodig hebben om deftig te kunnen slapen.

Tijdens de Roparun kan echter niemand echt doorslapen. Tijdens de "dienstshift" heb je sowieso geen tijd om te slapen omdat je constant in de weer bent. Tijdens de "rustshift" is slapen evenmin vanzelfsprekend, zeker niet wanneer je achter het stuur van een kampeerwagen zit om 90km te overbruggen.

Het begint al op zaterdagochtend van het Roparun -weekend. ’s Nachts heb je al slecht geslapen omdat je lichaam vol adrenaline zit. Als je dan net ingeslapen bent loopt de wekker (te vroeg) af want je moet op tijd op de vertrekplaats in Antwerpen zijn. Tijdens de rit naar Parijs probeer je wel een dutje te nemen maar dan kom je onderweg weer zoveel andere Roparunners tegen dat er van slapen geen sprake is.

Eenmaal aangekomen in Parijs is er zoveel te beleven dat het weer niet lukt. Zit je in het team dat vertrekt is het minder erg want dan kan je er tussen 15u en 16u aan beginnen. Zit je in het B-team dan rij je na de start 90km verder naar het grote aflossingspunt. Het is dan nog klaarlicht dag. Personen uit de tweede categorie doen dus weer geen oog dicht. Eens de aflossing rond is en het eerste team aangekomen is aan de volgende wisselplaats rest hen nog een 5-tal uurtjes om te proberen wat te slapen. En zo gaat dat maar door en door.

Twee jaar geleden bij mijn eerste deelname zat ik in een B-team en ben ik erin geslaagd om zo’n 3u echt te slapen tussen zaterdagochtend en maandagavond namelijk op maandagochtend in Bergen op Zoom. Ik heb het zelf niet gezien maar ik moet er toen echt niet goed uitgezien hebben.

Vorig jaar zat ik in het A-team en heb ik mijn aantal uren slaap bijna kunnen verdubbelen (dus 6u op drie dagen !) en dan enkel nog omdat ik van teamgenoot Rina in bed MOEST kruipen en voor de rest niks meer mocht doen.

Na de lange terugweg van Rotterdam naar Antwerpen en Puurs, waar de kampeerwagens geparkeerd werden bij collega Patrick, ben ik dan ook als een blok in slaap gevallen en heb ik 7u zalig kunnen doorslapen.

Gelukkig zijn er anderen die wel hebben kunnen doorslapen zoals de foto’s bewijzen (met mijn excuses aan hen die misschien niet altijd even flatterend op die foto’s staan)

Ik heb het de laatste dagen al veel over de Roparun gehad en vandaag is dat niet anders. De personen die vandaag aan bod komen zijn misschien wel de belangrijkste personen van heel de Roparun : de begeleiders. En ik zeg dat niet omdat ik zelf al tweemaal heb deelgenomen als begeleider.

Zonder begeleiders geen Roparun. Hun taak wordt trouwens vaak onderschat.

Wat doet een begeleider zoal ?

Een begeleider zorgt ervoor dat de lopers weten welke weg ze moeten volgen. Ze fietsen een 100 à 200 meter vóór de loper en volgen het parcours dat de organisatoren hebben uitgestippeld. Tijdens de laatste shift van zondag op maandag nemen ze ook vaak de fietsbeurten van de lopers over.

Ondertussen zorgen de andere begeleiders dat de volgende loper(s) op het volgende wisselpunt staan. Wanneer de fakkel dan wordt doorgegeven aan het andere team zorgen de begeleiders er voor dat hun team veilig op het volgende grote wisselpunt geraakt.

Zij zorgen er ook voor dat er voldoende eten en drinken aan boord is, dat de kampeerwagen op tijd wordt bijgetankt, dat de kampeerwagen een beetje proper blijft, doen de afwas, maken het toilet leeg en ze leggen de lopers in de watten.

Kortom … ze zijn constant in de weer terwijl de rest van het team kan rusten. Ik zal na de Roparun weten te zeggen wat nu het zwaarste is : deelnemen als loper of deelnemen als begeleider.

Bij deze wil ik de begeleiders alvast op voorhand bedanken voor hun inzet.

Het zal sommigen misschien verbazen maar naast eten, kampeerwagens en fietsen is een andere onmisbare schakel in de Roparun-ketting de loper !

Een Roparun team bestaat uit minstens 6 en maximum 8 lopers bestaan. Er moet altijd één persoon lopen. Op sommige plaatsen mogen alle lopers samen lopen. Dit is bijvoorbeeld het geval tijdens de doortocht in Zele, de Sint-Anna tunnel Ossendrecht, Bergen op Zoom.

Verder is elk team is vrij te bepalen hoe de lopers worden ingezet en hoe de aflossingen worden geregeld. Sommige teams maken er één grote spurt van met een aflossing om de kilometer (of zelfs korter).

Wij pakken het iets anders aan. Wij verdelen de route in 6 blokken van 88 à 90 km. Team A neemt blokken 1, 3 en 5 voor zijn rekening, Team B neemt blokken 2, 4 en 6 voor zijn rekening.

Elke loper legt dus per blok zo’n 22 km voor zijn rekening. De loper kiest voor lange aflossingen (2 x 11km), voor korte aflossingen (2 x 5 en 2 x 6) of voor een combinatie van de twee (1 x 11, 1 x 5 en 1 x 6).

Concreet betekent dit dat een loper op een periode van 48 u ongeveer 66km moet afleggen, dat is dus anderhalve marathon (uiteraard wel met pauzes ertussen).

De voorbereiding op de Roparun kan dan ook een beetje worden vergeleken met de voorbereiding op een marathon. Persoonlijk ben ik begonnen op 12-11-2007 zodat ik op 6 maanden kon evolueren van 15 km per week naar 35 à 40 km per week met als hoogtepunt (hoop ik toch) een toertocht van 32 km.

Ook deze middag heb ik weer een training afgewerkt. En ik was niet alleen. Ook roparunners Mark, Stef en Cindy hebben even gebruik gemaakt van de middagpauze om even te gaan lopen.

Voor de liefhebbers nog de cijfers van vandaag

  Gisteren had ik het al over het belang van eten en drinken tijdens de Roparun.

Wat daar nauw bij aansluit is de logistieke ondersteuning. Het team bestaat dus uit 8 lopers, 8 begeleiders en 2 koks.

Om die mensen op een min of meer comfortabele manier van Parijs naar Rotterdam te krijgen heb je gemotoriseerd vervoer nodig. Het spreekt voor zich dat je zoiets niet kunt doen met de nieuwe Fiat 500 of met een Smartje (zelfs niet met een Smart For Four). Je moet dus op zoek naar 2 kampeerwagens en een bestelwagen voor de koks. In de kampeerwagens zou plaats moeten bieden voor minstens 6 personen. De twee andere personen kunnen dan in een tentje slapen. Dat betekent wel dat je ook nog twee tentjes moet voorzien. Vorig jaar was onze kampeerwagen echter groot genoeg om 8 man te slapen te leggen (al lagen sommigen wel dicht opeen).

Naast de kampeerwagens moet je ook fietsen meenemen. Er zijn constant 2 fietsen onderweg.

Elk team moet op z’n minst één reservefiets hebben. Dat zijn er dus al vier. Daarbij komt nog het probleem dat de laatste 80 km zonder gemotoriseerde begeleiding moet afgewerkt worden. Dat betekent dat de 3 niet-actieve lopers ook op de fiets moeten, neem daarbij nog een fietser kaartlezer en extra-fietser begeleider achteraan en je hebt in totaal 5 fietsen nodig.

Zaken die je ook zeker moet meenemen zijn simpele zaken zoals voldoende (fiets)verlichting, walkie-talkies om de communicatie tussen fietsers en kampeerwagens te verzekeren, reservebanden voor de fietsen, materiaal om eventuele defecten te herstellen (gebroken kettingen, remkabels e.d.), fietstassen, kaartlezers, fluoriscerende hesjes, fietspompen … enfin een eindeloze lijst van allerlei zaken, soms niemendalletjes, die het leven onderweg zoveel gemakkelijker maken.

Nu het Roparun-weekend steeds dichterbij komt zal ik af en toe wat dieper ingaan op sommige aspecten waar je bij de organisatie van zo’n een deelname zoal moet naar kijken. Vandaag : eten en drinken

Om een Roparun succesvol te kunnen afwerken heb je voedsel nodig. Je kan natuurlijk boterhammekes met kaas meenemen maar op de derde dag zijn die toch niet zo smakelijk meer.

Neen, dan heb je meer aan een goede pasta maaltijd – warm of koud – of een smakelijke portie spek met eieren als ontbijt.

Een goede catering service is dan ook ontontbeerlijk. Deze mensen staan misschien minder in de spotlight maar zonder hen is een deelname onmogelijk.

Wij hebben daarvoor de afgelopen jaren steeds kunnen rekenen op Patrick en Nadine. , ookwel gekend als de Flying Food Squad.

Ook dit jaar zal Patrick er weer voor zorgen dat onze hongerige magen gevuld geraken. Hij zal deze keer wel bijgestaan worden door Chris. Nadine had vorig jaar namelijk laten weten dat ze de Roparun ook wel eens langs "de andere kant" wou beleven. Daarom ging haar naam bij de samenstelling van het team eerst in de "begeleiderspot" en ze had geluk … haar naam was bij de 8 gelukkigen die uit de pot werden geloot.

Gelukkig hebben we Chris bereid gevonden om te helpen bij het versterken van de inwendige mens.

Honger zullen we dit jaar zeker niet hebben.

 

Onder het motto "de boog kan niet altijd gespannen staan" heb ik mezelf een hele namiddag beziggehouden met passief sporten.

Om half een begonnen met de voorbeschouwing van Vlaanderens Mooiste met Karl Vannieuwkerke en Paul D’Hoore. Dan overgeschakeld naar de franstalige collega’s om de Grote Prijs Formule 1 van Bahrein te volgen. Echt boeiend vond ik die wedstrijd niet. Maar er hadden slechtere winnaars als Felipe Massa kunnen zijn maar ook betere zoals de Sauber-BMW’s die weer mooi derde en vierde werden. En de ING Renaults kwamen weer helemaal niet in de race voor.

Na de Formule 1 terug overgeschakeld naar het tweede Belgische net om het vervolg van de Ronde Van Vlaanderen te bekijken, zij het dan zonder klank. Meer dan 5 minuten kan ik Michel Wuyts namelijk niet aanhoren. Die man ziet meestal zaken die de rest niet kan zien en de zaken die dan wel duidelijk op het scherm te zien zijn worden door hem totaal gemist. Dan geef ik toch de voorkeur aan de radiocommentaren.

’t Was wel een spannende Ronde. Op het einde had ik wel liever streekgenoot Nick Nuyens zien winnen maar Stijn Devolder was toch de welverdiende winnaar.

Heeft er iemand na het lezen van al die Roparun-stukjes zin gekregen om ook mee te doen aan de Roparun ?

Het team van Lotgenoten-vlaanderen is nog op zoek naar een aantal vrijwilligers.

Meer info op
http://cancer-chicklit.skynetblogs.be/post/5723210/dringend en
www.lotgenoten-vlaanderen.be

Binnen 5 weken zijn we op ditzelfde uur in Parijs, klaar voor de start van de Roparun. Vandaag stond de zoveelste duurloop op het programma. Afgesproken met Sally en Marleen om in Lier op z’n minst 2 keer de natuurloop te doen, eventueel gevolgd door nog een rondje vesten.

Zoals gewoonlijk was ik te vroeg op de afspraak. Sally was de volgende om aan te komen. Gelukkig had ze haar ING-jasje aan anders zou ik ze nog niet herkend hebben. Ze is namelijk een heleboel haar verloren (maar een korter kapsel staat haar even goed). Even later was Marleen er ook en begonnen we aan onze eerste natuurloop. De eerste kilometers was het vooral slalommen tussen de slakken op het jaagpad. Zelden zoveel slakken gezien.

Helaas kwam Achilles al snel roet in het eten gooien. De hiel van Sally begon namelijk te protesteren. Na ruim 8 km moest ze helaas besluiten om de handdoek in de ring te gooien en rustig terug naar haar auto te stappen zodat het trio werd teruggebracht tot een duo.

Die handdoek hadden we nochtans goed kunnen gebruiken want niet lang daarna begon het flink te regenen. Op het einde van onze eerste ronde even gepauzeerd om te drinken en dan begonnen aan het tweede rondje van ruim 10km. We hadden ook een paar rondjes over de vesten kunnen doen maar dan heb je toch meer de neiging om vroeger te stoppen. Ook na de tweede ronde weer gepauzeerd om snel wat te drinken.

Om het geheel af te werken gingen we nog een keer de vesten lopen zodat het totaal op 25km zou komen. Als ik alleen was geweest had ik dat waarschijnlijk niet gedaan maar dat is nu het voordeel van het in gezelschap lopen. Achteraf was ik trouwens heel blij dat ik die extra 4 kilometers nog gelopen heb dus : bedankt Marleen !

Zo heb ik mijn keuzeprobleem (4km minder of 4km meer dan vorige week) op een typisch Belgische manier opgelost : het compromis.

Na afloop me nog even omgekleed en terug naar huis.

Volgend weekend de laatste lange duurloop vóór de Roparun en dan nog 3 weken iets rustiger aan wat lange afstanden betreft.

Voor de geïnteresseerden nog de cijfers van vandaag :

Rust er een vloek op de Roparun 2008 ?

Als ik niet beter wist dan zou ik daar volmondig JA op antwoorden. Het regent namelijk blessures en ongemakjes, zowel in ons eigen VIVIUM-team als bij de collega’s van ING.

Een paar overbelaste knietjes hier, een overbelaste enkel daar, zelfs aan een schouder uit de kom ontsnappen we niet. Gelukkig hebben we nog ruim een maand om alles te laten herstellen.

Persoonlijk ben ik nog altijd gevrijwaard van al de dingen (terwijl ik typ hou ik wel hout vast).

Waar ik dan weer last van heb is mijn overactieve verbeelding. Er gaat geen nacht voorbij of ik heb tenminste één Roparun-droom waarin de vreemdste dingen gebeuren. Zo ben ik al in Parijs aangekomen zonder loopschoenen (bijzonder vervelend wanneer je wordt verondersteld om 66 km te lopen). Een andere keer raakten we verdwaald in de bergen tussen Italië en Joegoslavië (ik weet ook wel beide landen niet echt op de route liggen maar toch). Nog een andere keer vertellen ze ons op de Coolsingel in Rotterdam dat ze op het laatste moment toch besloten hebben om er opnieuw een echte Roparun van Rotterdam naar Parijs van te maken en moeten we rechtsomkeer maken.

Ik weet wel dat het allemaal idioot klinkt maar ge zult er maar mee zitten hè ? En nu de Roparun steeds dichterbij komt zal het er niet op beteren.

NOG 5 WEKEN TE GAAN  !

Ondanks het feit dat het vandaag een behoorlijke drukke dag geweest is op ’t werk valt er toch weinig te vertellen.

Daarom ben ik nog eens in het Roparun foto-archief gedoken. Ik heb er twee foto’s uitgepikt, eentje van de doortocht in Zele en eentje van de doortocht in Ossendrecht.

Zele is de thuisbasis van de Kloddelopers die dit jaar voor de vierde keer deelnemen aan de roparun. Tijdens de nachtelijke doorkomst in Zele is het hele parcours afgezet met kaarsen zodat de begeleiders even kunnen stoppen met kaartlezen. Vorig jaar waren er dan ook nog een boel "reuzen" te bewonderen langs het parcours.

De tweede foto komt uit Ossendrecht. Ossendrecht is al enkele jaren "dorp van de Roparun". Elk jaar hebben ze een bepaald thema. In 2006 was het thema de "Far West", in 2007 waren het de "Ossendrechtse Wallen". Wat mij betreft is Ossendrecht één van de hoogtepunten, zoniet HET hoogtepunt van de Roparun. Heel het dorp staat buiten, iedereen is verkleed volgens het gekozen thema, alle huizen langs het parcours zijn versierd … kortom het is daar "dikken ambiance". En dan te bedenken dat die mensen daar dus bij wijze van spreken dag en nacht buiten staan en iedereen blijven aanmoedigen. Als ge daar doorkomt dan vergeet ge dat al ruim 400 km onderweg bent. Je vergeet dat je steendood bent. Je krijgt daar zo’n adrenaline stoot dat het laatste stuk tot Bergen op Zoom (waar in ons schema de laatste grote wissel tussen ons A en ons B team plaatsvindt) een fluitje van een cent lijkt. Hoe het schema er dit jaar uitziet weet ik nog niet maar stiekem hoop ik dat ik dit jaar door Ossendrecht mag lopen.