Ondanks of dankzij de (toch vrij zware) Ronde van Zele heb ik vandaag nog eens een goede training gehad.

Van de middagpauze gebruik gemaakt om richting het Nachtgalenpark te lopen. Mijn klassiek rondje begint met het fietspad helemaal rond het park. Na ongeveer 3km lopen kom ik dan aan de atletiekpiste. Op die piste heb ik vandaag 2 rondjes gelopen om dan terug richting Dikke Mee te lopen.

Na iets meer dan 29 minuten had ik er vijf kilometer op zitten en heb ik even gerust om de hartslag terug naar 110 te laten zakken. Dan was het nog 800 m uitlopen terug naar kantoor.

Die laatste achthonderd meter lijken de snelste te zijn maar ik heb wel twee maal moeten stoppen aan een rood licht zodat er telkens een beetje kon gerecupereerd worden.

Het was behoorlijk druk rond ons kantoorgebouw vandaag.

Toen ik vanochtend aankwam zag ik al wel dat er niet mocht geparkeerd worden op de parkeerstrook net voor het gebouw. En zoals dat gewoonlijk gaat weten de meeste mensen niet wat het verkeersbord E3 betekent. De meesten denken dat dit enkel voor anderen geldt.

Gevolg : na een paar uur staan er twee “zwaantjes” voor de deur en zie je enkele collega’s het kantoorgebouw uitstuiven om hun wagen te verplaatsen.

Niet dat ik een hele dag uit het raam zit te staren maar het brengt toch een aangename afleiding wanneer er zo tussendoor eens iets te zien valt buiten.

En wat was nu de oorzaak van al dat gedoe ? Blijkbaar worden er vandaag en morgen in het hotel achter ons opnames gemaakt voor een nieuwe film “Bo”, gebaseerd op “Het engelenhuis”, een jeugdboek van Dirk Bracke. Dat hotel wordt trouwens vaker gebruikt voor filmopnames. De ploeg van Familie is daar al meerdere malen neergestreken.

Blijkbaar is de Ronde van Zele me toch minder goed bevallen dan ik in eerste instantie gedacht had.

Uiteraard voelen de benen een beetje stram aan. Van zo’n bike-run-bike-run-bike-run-bike-run-bike wedstrijd van 3 u, waarbij je om de 25 minuten telkens weer andere spieren gebruikt,  moet je wel even bekomen.

Dat was vandaag eigenlijk één van mijn minste zorgen. Waar ik dan wel last van had ? Vooral van hoofdpijn, vermoedelijk een gevolg van 3 uur in de zon rond te lopen en fietsen, dan weer bezweet lopend, dan weer op de fiets in de wind, terug in ’t zweet lopen …

Hopelijk ben ik morgen weer fris en gezond om te gaan werken 😉

Deze ochtend weer vroeg uit de veren, zelfs op een zaterdagochtend. Vandaag stond immers de Ronde van Zele op het programma.

De Ronde van Zele is een organisatie van de KLODDELOPERS die ook dit jaar weer deelnemen aan de Roparun als team 182. Zele is uitgegroeid tot één van de hoogtepunten uit de hele Roparun en sinds 2007 organiseren ze ook de Ronde van Zele.

Deelnemende teams bestaan uit maximaal 4 lopers en 2 begeleiders. Er is de keuze uit één ronde van 34 km of twee ronden van 34 km. Wij hadden gekozen voor één ronde van 34 km.

We waren echter met 4 lopers en als we de afstand dan onder ons zouden verdelen dan kwamen we maar aan dik 8 km per persoon. Dat leek toch een beetje weinig. Daarom hebben we er een “duoloop” van gemaakt.

Pascal en Steven liepen samen en Yannick en ik vormden het tweede duo. Onze begeleiders waren Carine en Nadine en Werner vormde het supporterskorps (helemaal op zijn eentje … niet te onderschatten).

We werkten in shiften van 4km dus 4 km lopen gevolgd door 4 km fietsen gevolgd door 4 km lopen gevolgd door … enfin jullie begrijpen het wel. Uiteindelijk heb ik een dikke 15km gelopen en een kleine 20 km gefietst. Op zich lijkt dat niet zoveel maar het valt toch niet te onderschatten hoor. Ik was bijzonder blij toen we aan de brandweer van Zele onder de aankomstboog liepen en fietsten.

Daarna nog een smakelijke Ice Tea gedronken op het terras van het Klein Gemeentehuis en dan terug naar huis. Vanwege de verkeersberichten op de radio besloot ik om niet via de E17-R1-E313 naar huis te rijden maar liet ik TOM TOM me een route zonder snelwegen berekenen (en dat is ook niet zo vanzelfsprekend in een verkiezingsjaar want de helft van België ligt volgens mij open wegens wegenwerken).

Lezers die deze blog al eens bezocht hebben zullen ondertussen wel weten dat ik op 30 mei aan mijn vierde Roparun zal beginnen.

Misschien nog even kort samenvatten wat dat weeral is. De Roparun is de langste non-stop-estafetteloop ter wereld tussen Parijs en Rotterdam. De afstand van ruim 500 km wordt afgelegd door 8 lopers die op hun beurt worden begeleid door een team van 12 begeleiders. De Roparun heeft maar één doel : zoveel mogelijk geld inzamelen om het leven van kankerpatiënten aangenamer te maken. Het motto van de Roparun is dan ook “leven toevoegen aan de dagen waar geen dagen meer kunnen toegevoegd worden aan het leven”. Het geld dat de Belgische teams inzamelen gaat integraal naar Kom Op Tegen Kanker.

Dit evenement verbleekt wel met het “uitstapje” dat mijn broer op 1 mei gaat doen. Hij vertrekt dan op een vier maanden durende fietstocht van Ieper naar de Noordkaap en terug. Uiteraard doet hij dat ook wel voor zijn plezier maar het hoofddoel is toch ook geld inzamelen voor het goede doel, in dit geval de kinderafdeling van het UZ in Leuven. De tocht is namelijk opgezet als eerbetoon aan “Yellow Star”, de dochter van zijn collega die vorig jaar aan kanker is overleden. Meer info kan je terugvinden op de website www.dannycambre.be of klik op onderstaand artikel

Stortingen zijn welkom op rekening 432-0000011-57 van het UZ Leuven met vermelding EVB-POKKF1-02010-YellowStar.

Ik moet helaas bekennen dat ik vandaag weer een training heb overgeslagen. Geen goesting ? Te moe ? Te veel werk ? Extra rust inlassen vóór de Ronde van Zele van zaterdag a.s. ? Van alles wat denk ik. Wat er ook van zij … niet gelopen dus vandaag.

Als compensatie ben ik nog eens in mijn fotoarchief gedoken en heb daar een paar foto’s gevonden die ik op een zomerse dag in Paradisio in 2005. Honderden foto’s heb ik die dag gemaakt en honderden heb ik achteraf gedeleted (da’s nu het voordeel van digitale fotografie). Gelukkig zijn er toen nog genoeg overgebleven om een keuze uit te maken.

 

Soms heb je zo van die momenten dat je eigenlijk niet weet wat je moet schrijven en op die moment heb ik er weer zo een.

Ik zou kunnen zeggen dat ik nog altijd veel werk heb en nog altijd moe ben maar daar heeft niemand iets aan.

Daarom las ik even een “commercial break” in. Wat mij betreft één van de mooiste Coca-Cola commercials ooit.

Vandaag begonnen in het eerste deel van de twaalfdelige “Lady Thriller” serie van ECI, een nieuwe reeks van ECI over en / of door vrouwen. .

Het eerste deel is Woensdagkind van Peter Robinson.

Daarna volgen nog

• – De erfzonde van Suzanne Staun
• – Witte onschuld van Leena Letholainen
• – De ontheemden van Margaret Murphy
• – Wijnoffer van Addy Kaiser
• – Lokvogel van Ann Cleeves
• – Die je niet ziet van Mari Jungstedt
• – Onschuld van Ann Cleeves
• – Kwade tongen van Teri Holbrook
• – Vaarwel Ladybird van Victoria Platova
• – Nog niet voorbij van John Katzenbach
• – Het bruidsmeisje van Ruth Rendell

Met uitzondering van Ruth Rendell zijn dit allemaal nobele onbekenden voor mij maar als ze zo goed zijn als de eerste vijftig bladzijden van dit eerste boek dan ziet het er veelbelovend uit.

Om af te sluiten nog een bewijs dat geen dure speeltjes moet kopen voor uw huisdier. Een weggeworpen flesjes is al voldoende. Dit hondje had daar gisteren op de Paasjogging zeker plezier mee.

Paasmaandag betekent voor onze Roparunners een uitstapje naar Olmen. Niet om naar de Zoo te gaan maar wel om deel te nemen aan de Paasjogging.

Vorig jaar hadden we daar nog sneeuw, hagel en ijsregen met een temperatuur die maar een paar graden boven nul zat. Ondanks het slechte weer heb ik toen één van mijn beste joggings ooit gelopen, niet wat tijd betreft maar wel wat gevoel betreft. Dit jaar had ik zoveel geluk niet. Het was (drukkend) warm toen we om drie uur op gang werden geschoten.

Van de Roparunners waren Pascal, Veerle, Kim en mezelf aanwezig als loper. Carine was onze supporter. Ook Peter van ING was aanwezig. De eerste twee rondjes gingen nog behoorlijk. Ik kon aansluiten bij een groepje van VABCO Mol die een rustig tempo liepen.

Het probleem was echter dat de meeste van dat groepje maar 8 km liepen. De rest deed dan een tempoversnelling die ik niet aankon. Gevolg : ik zat weer helemaal alleen. En als het dan wat moeilijker begint te gaan omdat je benen weer zwaar wegen (niet zo zwaar als gisteren maar toch) en je zit alleen dan wordt het mentaal moeilijk. De enige lopers die je dan nog tegenkomt die komen je met zo’n snelheid voorbij gesneld dat het lastig is om je nog te motiveren.

Na 3 rondjes zag ik Maarten staan langs de kant en ik heb hem zijn pijp gegeven. Even mijn “finishzakje” gaan halen, me gaan omkleden en terug naar de finish om de rest te zien aankomen. Nadien nog wat gedronken en wat bleek, Veerle en Pascal hadden prijs met de tombola. Zij waren al wel naar huis maar we hebben de prijzen in hun naam in ontvangst genomen.

 

Hoewel ik er eigenlijk geen zin in had en liever hetzelfde had gedaan als gisteren (niets dus) heb ik deze namiddag toch maar mijn loopschoenen aangetrokken om een beetje te gaan lopen.

Het was wel Parijs-Roubaix maar van dat gewauwel van Michel Wuyts wordt een mens toch stapelgek dus dan kon ik beter even een stapje in de wereld zetten.

Het ging echter helemaal niet zoals het zou moeten gaan. Hoewel ik maar 5 km gelopen heb (in 31:20 dus zo heel slecht is dat niet), heb ik toch behoorlijk afgezien. Het leek wel of er iemand een paar kilo’s lood in mijn schoenen had gestoken. Ik was dan ook heel blij toen ik weer thuis was.

Het maakt het er niet gemakkelijker op voor morgen. Welke afstand ga ik in Olmen lopen ? Wordt het 12km of 16km of speel ik helemaal op veilig en doe ik de 8km. Dat laatste zal het waarschijnlijk wel niet worden. Ik zal me maar inschrijven voor de 16 en als het echt niet gaat dan kan ik nog altijd na 12km stoppen. Enfin … we zien wel.