Goedgevulde dag gehad.

Vanochtend om half negen vertrokken naar Lier voor een training van ongeveer een uur samen met Sally. Het werd een rustige babbelloop, waarbij zij uiteraard het meeste gebabbeld heeft (al kreeg ik er soms toch ook een paar woorden tussen). Na goed 55 minuten waren we twee rond de Lierse vesten gelopen en stonden er 8,5km op de teller.

Na de middag ging het dan richting Brussel want in Paleis 1 van de Heizelpaleizen werd het Boekenfestijn gehouden. Steeds plezant om naar toe te gaan maar elke keer toch ook een beetje teleurstellend omdat je gewoon niet alle boeken die je graag zou willen meenemen kunt meenemen.

Deze keer had ik een budget van 40 euro vooropgesteld en wou ik maximaal 5 euro per boek uitgeven. Daar ben ik vrij goed in geslaagd. Wat heb ik zoal meegebracht ?

• De tombe van Jezebel – David Hilzenrath
• Harde Kern – Bill Napier
• Het Lucifer evangelie – Paul Christopher
• Dochter van God – Lewis Perdue
• De Lazarusbel – Patrick Dunne

Daarnaast heb ik nog een grote map met daarin “1001 Walks in Britain”, twee Lambik-stripverhalen en twee sets van telkens twee boeken speelkaarten elk verpakt in een speciale verzamelbox gekocht. Totale kostprijs net iets meer dan 40 euro. Het gratis boek dat ik mocht kiezen zal een Roparun tombolaprijs worden. Ik heb gekozen voor een boek over Nordic Walking.

Uitzonderlijk vroeg wakker geworden vandaag en dat was niet de bedoeling. 

Wat was dan de oorzaak ? Een verschrikkelijk pijnlijke kramp in de rechterkuit. En dan zeggen ze op sommige websites (zoals http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/ziekten/24756-kramp-in-de-kuiten-wat-kun-je-er-tegen-doen.html) dat je best zo snel mogelijk opstaat en het been strekt maar mijn kuit deed zo’n pijn dat ik bijna niet kon rechtstaan. Ondertussen is er helemaal niets meer te voelen maar ik wil het toch niet graag meer meemaken.

Gelukkig had ik op ’t werk nog wat magnesiumpillen staan (overschotje van de Roparun) en daar heb ik er dan maar eentje van genomen. Ook volgende week ga ik dat doen want stel je voor dat ik de zesentwintigste ’s morgens met zo’n kramp moet opstaan …

Fantastische dag gehad ! Allez, gisteren toch, vandaag was het iets minder.

Gisteren dus ’s morgens vroeg met de wagen naar Antwerpen en hem al direct in de buurt van het Sportpaleis langs de Singel geparkeerd. Dat zou me ’s avonds na het concert van Fleetwood Mac behoorlijk wat tijdswinst opleveren.

Mijn loopkledij had ik thuis al aangedaan (en de “werkkledij” lag al op ’t werk) dus ik kon onmiddellijk vertrekken met fluohesje en reflecterende en flikkerende armbandjes richting Desguinlei.

Het was behoorlijk koud en misschien was dat onbewust wel de reden waarom het iets sneller ging dan normaal. De eerste twee kilometer werden aan 5:50 min/km afgelegd. Blijkbaar was ik hierdoor goed opgewarmd want het volgende stuk van 2 km werd nog eens 13 seconden per kilometer sneller afgelegd. Het laatste stuk van 1,75 km ging dan wel iets trager maar al bij al was ik 34 minuten later aangekomen op ’t werk.

Op het werk zelf ging het ook bijzonder vlot : inspiratie te over en vóór ik het wist was het 17u, tijd om me richting Sportpaleis te begeven. Eerst nog een paar broodjes gaan halen en dan Tram 6 genomen. Daar kwam ik uiteraard veel te vroeg aan maar na een halfuurtje wachten mochten we naar binnen en nog eens een halfuurtje later mochten we de zaal in.

Om kwart voor negen was het dan zover. Met een denderende versie van Monday Morning gevolgd door een ijzersterke versie van The Chain begon een meer dan twee uur durende aaneenschakeling van fantastische nummers. Stevie Nicks heeft wat moeite met de hoge noten maar heeft “het” nog altijd en Lindsey Buckingham heeft zijn virtuositeit meer dan bewezen. Het hoogtepunt kwam halverwege met Big Love al mocht de gitaarsolo tijdens So Afraid er ook best zijn.

Toch was er een minpunt namelijk het ontbreken van Christine McVie en vooral van haar prachtige songs. Ze hebben namelijk geen enkele van haar klassiekers zoals het prachtige Songbird gespeeld. Maar al bij al was het dus wel een geweldig goed concert.

De nieuwste aanwinsten van de Fenix-Collectie zijn vandaag toegekomen met de post. Het gaat om :

• – nummer 64 : Het mysterie van de Bambochal door Will
• – nummer 65 : De grappen van Lambik 9 door Willy Vandersteen

Lambik kende ik uiteraard al wel maar het andere verhaal is me totaal onbekend. Via www.zilverendolfijn.nl ben ik ondertussen wel te weten gekomen dat Will onder andere enkele verhalen van Baard en Kale heeft getekend.

Gelopen is er vandaag trouwens niet gedaan, ondanks het feit dat het dinsdag is. Dat lopen doe ik morgenvroeg wel namelijk van het Sportpaleis naar ’t werk. Daar zal ik ’s morgensvroeg al mijn auto parkeren zodat ik er ’s avonds sneller weg ben.

Morgenavond treedt daar namelijk Fleetwood Mac op in hun bijna beste bezetting.

Dat betekent dus John McVie, Mick Fleetwood, de virtuoze Lindsey Buckingham en natuurlijk ook de Welsh Witch Stevie Nicks. Spijtig genoeg is Christine McVie er niet bij. Iedereen zal wel uitkijken naar de klassiekers zoals “Don”t Stop” en “Go Your Own Way” maar ik kijk vooral uit naar “Big Love” dat ik nu eindelijk eens echt live kan beluisteren.

Een paar belangrijke papiertjes gekregen vandaag.

Gisteren had ik al een belangrijk mailtje gehad met een nummer in : 10216.

Vandaag ben ik dan langs gegaan bij Mandy van Carlson Wagonlit in de Meistraat in Antwerpen om de hotelvoucher en de reservering van de vliegtuigtickets af te halen. Niets houdt me dus nog tegen om op 23 oktober naar Dublin te vertrekken en er in ieder geval een gezellige vijfdaagse in Dublin van te maken.

Rustige zondag gehad. Vanochtend om half negen al vertrokken naar Antwerpen om (weer eens) een tweetal uurtjes te gaan werken. Maar net als een paar weken terug hadden we weer prima werk verricht want alle nieuwigheden werkten perfect (op een paar schoonheidsfoutjes na toch).

Deze namiddag heb ik me dan voor de TV gezet en naar één van mijn favoriete films aller tijden gekeken op DVD namelijk Chariots of Fire van Hugh Hudson. Deze film, gebaseerd op echte feiten, gaat over de atleten Harold Abrahams en Eric Liddell in hun voorbereiding op de olympische spelen van Parijs in 1924.

Het is zo één van die films die ik minstens één keer per jaar moet zien en toch blijft hij me ontroeren. Vooral het verhaal van Liddell die weigert deel te nemen aan de kwalificaties voor de 100m omdat ze op zondag gelopen worden (en de zondag “behoort toe aan God”) is een sterk verhaal. Als hij dan op het einde toch de kans krijgt om deel te nemen, maar dan op de 400m, en ook nog eens goud wint dan krijg ik elke keer weer kippenvel, een krop in de keel en waterige ogen, zeker met de ijzersterke muziek van Vangelis er bij.

Er zitten wel een paar historische onjuistheden in de film maar dat neem ik er graag bij. Zo heeft Abrahams nooit de zogezegde Trinity Great Court Run gelopen (341 meter in 43 seconden). Aubrey Montague, Abrahams vriend, is niet naar Cambridge maar wel naar Oxford gegaan en Lord Lindsay heeft eigenlijk niet bestaan. En zo zijn er nog wel een paar zaken maar het blijft gewoon een fantastische film.

Na een week inactiviteit wegens ziekte stond er vandaag weer een duurloop op het programma. Ik had er wel schrik van omdat ik geen idee had van de impact die die ziekte zou hebben.

Ik begon wel met een halfuur vertraging aan mijn training maar dat was een gevolg van het verrassingsfeestje dat Carine gisteren voor de achttiende verjaardag van Yannick had georganiseerd. Niet dat ik met een kater zat (en ik ben tenslotte 100% alcoholvrij) maar de hapjes waren wel een beetje op mijn maag blijven liggen en dat was niet bevorderlijk voor een goede nachtrust.

Iets voor half negen stond ik echter klaar in De Averegten in Hallaar. Ondanks de zondvloed die we de afgelopen nacht hadden gehad lag het loopparcours er perfect bij. Geen enkele plas te zien. Hoe ze dat doen weet ik niet maar het is wel aangenaam lopen. Enkel op het “extraatje” dat je aan het rondje kunt breien stonden een paar plassen.

De eerste tien kilometer (2 gewone rondjes en 1 rondje met een extraatje) gingen rustig maar toch vlot. Dan een eerste stop gemaakt om te drinken en droge kledij aan te doen (ik wil namelijk niet het risico lopen om terug ziek te worden).

Dan aan mijn tweede reeks van 3 rondjes begonnen en na het tweede daarvan begon ik de gevolgen van de ziekte toch een beetje te voelen. Toen na 18 km de hemelsluizen opnieuw opengingen ben ik toch maar gestopt en terug naar huis gereden. Ik zag er geen voordeel bij om nog een uur door de gietende regen te lopen.

Het viel toch niet mee deze ochtend toen de wekker afliep om te gaan werken. Zeker niet wanneer je de laatste vijf dagen zoveel in bed hebt gelegen. Maar al bij al was ik toch blij.

Daarbij kwam nog dat het verkeer richting Antwerpen bijzonder vlot verliep (ik was dus met de auto gereden vandaag) en deze avond terug naar huis ging het nog vlotter.

Vandaag ook de nieuwe P-magazine gekocht met daarin de “remake” poster van die beroemde poster uit de jaren zeventig van de kortgerokte tennisster uit de jaren ’70. Later is er ook nog een versie met Kylie Minogue gemaakt (al is het niet duidelijk of dat al dan niet een photoshopversie was).

En nu is er dus ook een Vlaamse versie maar de vraag is : “wie is die blonde ?”. Het zou een “bekende Vlaming” zijn die incognito wil blijven. Natuurlijk denk je dan direct aan Tanja Dexters maar ik heb toch mijn twijfels. Er is ook sprake van Stefanie Clerckx, Els Tibau, Kim Engelenbosch, Joke Vandevelde … zelfs La Esterella wordt genoemd.  Als iemand het weet … laat het me ook weten !

Morgen (eindelijk) terug gaan werken ! Het ziekteverlof zit er op en dat is geen dag te vroeg. Het is namelijk behoorlijk druk op ’t werk en ik dan zo maar een paar dagen in bed liggen terwijl de collega’s hard aan ’t werk zijn (en die dan nog opleidingen en zo voor mij verplaatsen) … daar krijg ik dan toch een beetje een schuldgevoel van.

Maar ja, morgen vlieg ik er terug in. En als ik ergens de tijd kan vinden dan ga ik ook even langs bij het reisbureau want de papieren voor Dublin liggen ook op me te wachten. Met lopen wacht ik nog tot zaterdag want 100% ben ik nog niet hersteld maar dat zou tegen dan wel het geval moeten zijn.

’t Is hier de afgelopen dagen stil geweest, ik weet het maar het was mijn schuld niet.

Maar ik zal beginnen bij het begin. Vorige vrijdag al om drie uur gestopt met werken en naar huis gegaan want ik was niet al te best. Thuisgekomen onmiddellijk in bed gekropen.

Voor zaterdag had ik afgesproken met Sally om twee maal de vesten in Lier te lopen maar dat had ik vrijdag al afgezegd. Ik wilde namelijk mijn deelname voor zondag niet in het gedrang brengen. Wat heb ik dan wel gedaan op zaterdag ? Een hele dag in bed gelegen : hoesten, niezen, snuiten en slapen.

Op zaterdagavond wist ik al dat naar Brussel gaan op zondag geen enkele zin had tenzij er zich ’s nachts een mirakel zou voordoen. En dat is helaas niet gebeurd. Wat heb ik dan wel gedaan op zondag ? In bed gelegen : hoesten, niezen, snuiten en slapen. Tegen de avond aan werd het al wel beter.

Vandaag dan maar naar de dokter gegaan. Verdict : een serieuze verkoudheid maar geen griep (Mexicaanse of andere. Ik voldeed namelijk niet aan alle voorwaarden. Verder een siroopje, een pufferke en capsullekes om in te nemen en nog drie dagen binnenblijven en rusten.

Ik was liever gaan werken (echt waar) maar hij vond het toch beter om een paar dagen thuis te blijven. Deze verkoudheid had op geen slechter moment kunnen komen. ’t Is namelijk heel druk op ’t werk en in de voorbereiding naar Dublin is het ook geen goeie zaak.

En nu kruip ik terug onder de wol.