Koning Winter is wel degelijk in het land en het lijkt er op dat hij nog niet zo snel zal vertrekken.
Dit heeft natuurlijk wel nadelige gevolgen voor mijn sportieve bezigheden. In dergelijke omstandigheden gaan lopen zie ik namelijk niet zitten.
Maar zoals de grote Johan Cruyff pleegt te zeggen : “Elk nadeel heb z’n voordeel”. Bijvoorbeeld vanachter het venster naar de vogeltjes kijken heeft ook zijn charmes.
Ik hoop alleen dat ik morgen zonder al teveel problemen op ’t werk geraak.
De sneeuwsaga gaat verder en het ziet er naar uit dat het nog wel even blijft duren.
Deze ochtend vroeg op ’t gemakske aan een gemiddelde snelheid van 30 km/u naar het station van Herentals gereden. Dan met een kwartier vertraging de trein genomen om uiteindelijk een uur later dan normaal op ’t werk aan te komen. Het was een lange reis maar zo in de trein is het toch een pak minder stresserend dan in de wagen (ook al heeft die trein dan vertraging).
Na een dag waar geen einde aan leek te komen opnieuw op expeditie vertrokken maar dan richting huiswaarts. Deze keer waren de eerste twee kilometers het lastigste : mijn wandeling naar het station van Berchem. Op sommige plaatsen was het voetpad goed bewandelbaar, op andere plaatsen ging het iets minder vlot maar er waren ook heel gevaarlijke stukken bij.
Maar ik ben zonder stukken thuisgeraakt en nu is het tijd om te genieten van het weekend. Een weekend waar heel mijn planning in duigen valt door het weer. Morgen ga ik het niet riskeren om naar Lier te rijden om de Natuurloop te doen en zondag ga ik zeker niet naar Brussel rijden dus de Gaston Roelants laat ik ook links liggen. Het zal morgen waarschijnlijk beperkt blijven tot een “fotowandeling”. Hieronder alvast enkele foto’s die ik vandaag in Antwerpen genomen heb.
Ik heb het gisteren nog maar pas gezegd en vandaag werd het al bewezen.
De eerste sneeuw is gevallen en volgens Touring stond er omstreeks 17u zo’n 510 km file op de Belgische wegen. Dat betekent dus eigenlijk van Parijs naar Rotterdam !
En net vandaag had ik besloten om met de wagen te gaan werken. Ik zou immers vroeger naar huis rijden, mijn moeder oppikken en terug naar Antwerpen rijden om in het Sportpaleis naar André Rieu te gaan kijken. Daar is dus niks van in huis gekomen.
In de loop van de voormiddag begon het licht te sneeuwen. Tegen de middag lag er toch al 5 cm sneeuw. Normaal gezien ga ik op donderdag lopen maar dat zag ik helemaal niet zitten. Er waren er nochtans die zich niet lieten afschrikken. Ex-Roparunners Stef en Heidi heb ik zien vertrekken richting Nachtegalenpark. Een collega heeft Heidi wel terug zien binnenkomen en ze zag er behoorlijk verkleumd uit.
Hoe meer ik uit het venster keek, des te dieper zakte mijn gemoed. Ik heb het al eerder gezegd … ik moet dit weer niet. Vroeger vond ik dat allemaal niet erg maar sinds ik een keer op de Brusselse ring een paar keer ben rondgegaan (zonder ook maar iets of iemand te raken) kijk ik er anders tegenaan. Echt schrik heb ik niet maar ik voel me toch nooit op mijn gemak.
Om half drie ben ik dan doorgegaan op het werk. Eerst een kwartiertje de auto sneeuwvrij gemaakt en na een dik uur rijden (voor 30km) was ik heelhuids thuis. Dan even overlegd met mijn moeder en veel tijd hadden we niet nodig om te beslissen om niet terug naar Antwerpen te rijden. Als het nu de eerste keer zou geweest zijn dat we naar André zouden gaan, dan lagen de kaarten anders. Maar we hebben hem al 5 keer gezien en dan moet je al die risico’s niet nemen.
En als ik de camerabeelden van het Vlaams verkeerscentrum op dit moment bekijk dan was dat geen slechte keus. En ik heb thuis nog genoeg filmpjes van eerdere concerten van André Rieu op de PC staan.
Er hangt sneeuw in de lucht …
Sommigen zullen er naar uitkijken en beginnen dromen van die fameuze “witte Kerst”. Anderen hopen dat de sneeuw uitblijft. Op ’t werk hebben we er vandaag nog een kleine discussie over gehad.
Als ik heel eerlijk ben dan behoor ik tot de laatste categorie. Pas op, ik maak net zo graag en sneeuwwandeling als iemand anders, vooral met de fotocamera in de aanslag om mooie landschapfoto’s te nemen.
Het probleem is echter dat de sneeuw ook naast het landschap valt en van zodra er een beetje sneeuw op de Belgisch wegen valt is het chaos. Onze openbare diensten kunnen daar gewoon niet mee om. En dan nog maar te zwijgen over de overmoedige chauffeurs die denken dat ze met hun moderne auto’s onder alle weersomstandigheden even veilig rijden. Neen, voor mij hoeft het echt niet. Als ik sneeuw wil zien ga ik wel naar Noorwegen. Daar weten ze wel hoe ze met dat weer moeten omgaan. Als bewijs hiervoor een paar foto’s van mijn reis naar Noorwegen in juni 1995.
Ook gemerkt ? ’t Is nogal fris buiten hè ?
Vanochtend in ieder geval te fris voor de NMBS (mijn auto zei dat het – 6 °C was). Eén trein afgeschaft waardoor mijn trein niet alleen 10 minuten later vertrok maar ook nog een “boemeltrein” werd in plaats van een ‘sneltrein”. Resultaat : een half uur later in Antwerpen. Nu was dat niet heel erg, ’t was gezellig warm in de trein en ik had een spannend boek bij.
Tijdens de middagpauze, toen ik ging lopen, was het ook nog behoorlijk fris. Na een kwartiertje begon de koude toch op mijn luchtwegen te wegen. Ik was dan ook blij toen ik na 33 minuten onder een warme douche kon kruipen.
Grote vreugde deze middag toen ik op het internet las dat Eric Clapton volgend jaar naar het Sportpaleis komt. En hij komt niet alleen want ook Steve Winwood komt mee. Veel beter dan dat kan het niet.
De vreugde was helaas van heel korte duur. Toen ik de datum zag was het droefheid alom. Ze komen immers op zondag 23 mei naar Antwerpen m.a.w. op Pinksteren.
So what ? Komt toch goed uit want op Pinkstermaandag moet er niet gewerkt worden.
Dat is inderdaad zo maar tijdens dat weekend wordt er toevallig ook een estafetteloop tussen Parijs en Rotterdam gelopen en die kan ik moeilijk laten schieten 
De Kerstmarkt. Je kan er tegenwoordig niet naast kijken.
Normaal gezien ben ik daar geen fan van maar vandaag heb ik toch een uitzondering gemaakt. De Roparunners van ING stonden namelijk op de Lierse Kerstmarkt. En dat was dus een mooie gelegenheid om nog eens een paar ex-collega’s te zien en een Roparunteam te steunen.
Het was wel koud maar we hebben gezellig een beetje bijgepraat. En er was ook de gelegenheid om een paar mooie plaatjes te schieten. De foto’s van de (ex) collega’s ga ik niet tonen, er zouden namelijk kinderen kunnen kijken.
Strip Turnhout 2009 was eerlijk gezegd een tegenvaller. Enkele jaren geleden was dat nog het hoogtepunt van het jaar maar de laatste twee edities (2007 en 2009) halen toch lang niet het niveau van vroeger. Het aantal verkopers lijkt drastisch te zijn afgenomen en ook de randanimatie is ook niet om over naar huis te schrijven.
Maar dat sluit niet uit dat ik een mooie buit mee naar huis heb gebracht :
In totaal dus 27 stripverhalen en daarmee zat ik nog ruim onder mijn budget. Er lag nog wel één verhaal dat al jaren op mijn lijstje staat namelijk “Alles om zeep” van Kari Lente. Ik heb dat verhaal al wel maar niet in de originele versie dus de versie die ze in de jaren ’60 bij de Knorr saus of soep weggaven. Dat boekje (16 cm op 11,5 cm) stond daar te koop voor 300 euro (dat is dus DRIEHONDERD EURO oftewel 12.000 oude Belgische frank) en dat was net iets teveel voor mijn budget 😉
Eindelijk … weekend ! Lang geleden dat ik nog eens zo naar de vrijdag heb verlangd. Maar ’t is dan ook een behoorlijk drukke week geweest. Een week die trouwens werd afgesloten met een mooie receptie.
Een collega van IT had onlangs 35 jaar dienst en vierde dit met een receptie. Uiteraard werd hij eerst door zijn naaste collega’s in de bloemetjes gezet en werden er enkele anekdotes verteld.
Ik vrees wel dat mijn eigen naaste collega’s (we waren daar met 3 van de 7 teamleden aanwezig) een paar ideetjes hebben opgedaan. Binnen drie maanden is het immers mijn beurt, al zijn het bij mij “maar” 25 jaar, en ik begin nu al schrik te krijgen van hetgeen ze gaan uithalen.
Maar dat is nog vrij ver weg. Eerst genieten van het weekend. Rustig zal het niet echt zijn. Morgen een hele dag naar het Turnhouts Stripfestival en overmorgen naar de Lierse kerstmarkt om het roparunteam van ING een steuntje in de rug te geven.
’t Is me eindelijk nog eens gelukt ! Er is nog eens gelopen. Ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik getwijfeld of ik al dan niet zou vertrekken. Maar ik heb deze voormiddag mijn “waarderingsgesprek” gehad en dan doet het altijd deugd om even een frisse neus te nemen. Niet dat het gesprek tegengevallen is hoor. Maar je wordt daar toch met je neus op de feiten gedrukt en niemand hoort graag kritiek, hoe terecht die ook mag zijn.
Het lopen op zich viel best mee, ondanks het snot dat nog altijd in de neus zit. Maar ik heb vandaag gelezen dat het geen kwaad kan om met een snotvalling te gaan lopen. Zolang het “boven de nek” zit (neus, keel, oren) maakt het blijkbaar niet uit. ’t Is pas als het “onder de nek” zit (maag, darmen) dat je beter thuis blijft. Maar soit, het viel dus mee. Vooral het eerste deel viel mee want toen had ik wind in de rug. De weg terug naar den bureau had ik wind tegen en dat viel niet echt mee. En dat is duidelijk te zien in de cijfers.
walkingwithluc 