Ze zeggen dat zot zijn geen zeer doet maar daar heb ik toch mijn twijfels over. Ik was zo zot om me in te schrijven voor de Great North Run en nu doet er toch één en ander zeer 😉

 

Om zeven uur liep de wekker af. Tot mijn eigen verbazing heb ik trouwens heel goed geslapen. Met veel moeite ben ik er in geslaagd om een broodje met confituur en twee bananen te eten, vergezeld van een potje thee. En om kwart na acht kon ik het niet meer houden en ben ik richting start getrokken.

 

Daar aangekomen ben ik op zoek gegaan naar een bus waar ik mijn tas met droge kledij kon achterlaten. Het regende immers gezapig, niet van die stortregen maar wel genoeg om nat te worden. Een Roparunponcho doet dan wonderen. De tweeëntwintigste bus was het zover. En dan moet je wachten, wachten en nog eens wachten. Er was gelukkig een enthousiaste speaker die de sfeer er wist in te houden.

 

Om kwart over tien was het de beurt aan de rolstoelatleten, een kwartier later gevolgd door de Elite vrouwen. En om twintig voor tien schoten Ant en Dec de Bupa Great North Run 2010 op gang. Allez, ik denk dat toch want ik stond zo ver van de start dat het startschot niet tot bij ons te horen was. De hele startstrook was immers 1,1 km lang ! Uiteindelijk was het al vijf over elf toen ik de start passeerde en net op dat moment kwamen de Red Arrows in formatie over gevlogen, gevolgd door de kleuren van de Union Jack. Dat vond ik toch fijn van die mannen dat ze daarmee gewacht hebben tot ik over de meet liep. Ondertussen was het trouwens gestopt met regenen.

 

En wat dan volgde is moeilijk te beschrijven. Om te beginnen is het bizar dat iedereen onmiddellijk kon beginnen lopen en dat ook kon blijven doen, ondanks de massa. Dat zal een kwestie zijn van goede organisatie denk ik. Tweede verrassende feit : geen onnozelaars die hun best willen doen om de Eliterenners in te halen. Neen, iedereen bleef rustig lopen. Toch een heel andere mentaliteit dan bij sommige joggings in België. En langs de kant volk … veel volk, ondanks het miezerige weer.

 

En zo liep ik zonder problemen verder tot aan kilometer 13. Daar zat weer een behoorlijk “knik” in het parcours en vanaf dan kreeg ik het moeilijk. Het voordeel van met zo’n massa mee te lopen is wel dat je niet alleen bent en dat er nog een hoop anderen zijn die het ook moeilijk hebben. En zo hebben we een groepje gevormd dat al joggend en wandelend richting South Shields gesukkeld is.

 

 

Eens daar aangekomen begon het gewoon te gieten en dat was niet zo leuk. Wat wel leuk was dat was een tweede bezoekje van de Red Arrows. Om de één of andere reden hadden die vertraging opgelopen maar ik vond het toch weer fijn van die mannen. Het in ontvangst nemen van de goodies bag (met o.a. het T-shirt en de medaille) ging heel vlot en dat gold ook voor de bagage. Minder vlot ging het nemen van de Metro maar aangezien het alweer was gestopt met regenen en het er allemaal heel gedisciplineerd aan toeging viel dat ook nog mee.

 

Toch was ik heel blij dat ik terug in mijn hotelkamer was en kon genieten van een lang warm bad. En de rest van de avond ? Platliggen en rusten vrees ik. En natuurlijk nagenieten. Ik was vertrokken met de gedachte om 2u30 nodig te hebben, ik had gehoopt op 2u20. Het zijn er uiteindelijk 2u37 geworden. Teleurgesteld ? Niet echt. Ik heb een fantastische ervaring achter de rug en die kunnen ze me niet meer afnemen, net zomin als die mooie medaille en al die leuke goodies.

 

 

Dag twee van de Great North Run vakantie.

 

Om de dag goed in te zetten heb ik een beetje aan verkenning gedaan : even gecontroleerd hoe ik het beste naar de startzone ga en hoe lang het duurt. De start is ongeveer een drietal kilometer van mijn hotel dus een halfuurtje heb je toch al snel nodig. Dan moet ik nog vóór 10u10 mijn groene bagagebus zoeken en vinden want dan vertrekken ze. En dan moet ik nog naar mijn groene starthok H (het achtste van elf vakken) waar we dan om 10u40 (lokale tijd) in gang worden geschoten. Ik veronderstel dat ik rond 8u30 ga vertrekken. Vandaag was het er nog heel rustig maar dat zal morgen wel anders zijn. Vanavond om 20u al wordt de startzone afgesloten voor het verkeer en dat duurt tot morgen 17u. Dat zouden ze eens in Antwerpen moeten proberen 😉 Daar klagen ze al wanneer de Kennedytunnel eens voor een paar uur (half) wordt gesloten om de 20.000 lopers van de Ten Miles door te laten.

Dan ben ik op mijn gemakske naar het de Quayside gewandeld want daar werden vandaag onder andere de Junior Bupa Run en de Gateshead City Games gehouden, een mini-interland tussen topatleten uit Engeland en Australië. Het was er gezellig druk maar dan ook weer niet te druk ondanks het prachtige weer.

 

 

Van de gelegenheid ook gebruik gemaakt om (nog eens) een heel smakelijke gratis pastaschotel te gaan eten op de Great North Run Show. Vandaag moest ik echter wel mijn bonnetjes daarvoor afgeven (gisteren had ik de schotel nog zo gekregen). De standjes van de vele goede doelen die tijdens de Great North Run worden gesteund waren vandaag ook drukker bemand dan gisteren. Het is dan moeilijk kiezen welk doel je steunt maar als Roparunner in hart en nieren was de keuze snel gemaakt : Cancer Research UK. Als dank kreeg ik een “warmhouder” voor morgenvroeg.

Toen ik het daar wel gezien had nog even gaan winkelen bij HMV en mijn DVD-collectie nog wat aangevuld en met de Metro terug naar het hotel (dan had ik ook al eens geprobeerd. Bij Tesco’s in de buurt van mijn hotel ben ik ook nog even binnengewipt om mijn ontbijt te kopen. Het ontbijt is weliswaar inbegrepen in het verblijf maar op zondag wordt dat iets later geserveerd en bovendien lijkt zo’n Engels ontbijt niet echt de beste sportvoeding die er is. Dat was vorig jaar in Dublin toch even anders waar ze niet alleen het ontbijt met een uur vervroegden, ze hadden het ook nog aangepast aan de vele lopers die er verbleven. Neen, dan hou ik het wel bij broodjes met Strawberry Jam en/of kaas.

 

Na een behoorlijk woelige overtocht ben ik vanochtend met meer dan een uur vertraging aangekomen in Hull. Er stond de afgelopen nacht een sterke Noordwester, oorzaak van zowel de woelige zee als van de vertraging.

 

Uiteindelijk was het ver 10 uur gepasseerd eer ik van de boot reed. Deze keer gelukkig geen drugshonden in de buurt.

 

De reis naar Newcastle verliep ook met vertraging. De A1 was afgesloten wegens een zwaar verkeersongeval. Dan maar goed op tijd een alternatieve route genomen (de A19) maar daar waren ze dan weer op verschillende plaatsen aan ’t werken en dat zorgde toch ook voor een beetje vertraging.

 

Eerste job in Newcastle was naar Gateshead rijden om mijn nummer en chip af te halen. Dat zou ik morgen nog kunnen doen maar dan zal het er behoorlijk drukker zijn. Ook een weekendticket voor de metro werd al gekocht.

 

En nu een lang warm bad, iets gaan zoeken om te eten en dan vroeg in bed want het is toch een vermoeiende dag geweest en ik moet morgen wel fris zijn voor mijn dagje Newcastle. 

 

Nog één keer slapen en ik maak nog eens de oversteek naar mijn favoriete vakantieland.

 

Het wordt wel een echte minitrip want volgende week woensdag ben ik al terug thuis. En echt heel toeristisch zal het ook niet zijn. Vrijdag zal vooral worden besteed aan de verplaatsing naar Newcastle. Zaterdag een bezoekje aan het stadscentrum van Newcastle. Zondag nog eens hetzelfde maar dan lopend samen met ruim 50.000 anderen. Maandag waarschijnlijk een bezoekje aan Alnwick Castle en dinsdag gaat het terug richting Hull. Een korte maar krachtige vakantie dus.

 

Vandaag heb ik nog alle nodige informatie in verband met de Great North Run afgeprint. Ik zou in principe wel moeten beschikken over gratis WI-FI in mijn hotel maar dat was in mijn laatste hotel noppes dus dat risico neem ik niet meer. Het enige dat ik nog moet doen is het afhalen van mijn startnummer en chip maar dat doe ik waarschijnlijk vrijdag al.

 

Het enige dat nu nog roet in het eten kan gooien is het weer. Volgens de ene website wordt het bewolkt met een kleine kans op regen. Volgens de andere website is er dan weer sprake van heel zware regen. Maar dat laatste kan gewoon niet kloppen want in Engeland regent het niet !

 

Eerste vakantiedag na een vrij zwaar weekend.

  

Zaterdagnamiddag was er de Monumentenloop die ’s avonds werd gevolgd door een trouwfeest (met bijzonder veel aanwezigen en nog bijzonder veel lawaai). Gisteren hadden we dan onze, ondertussen traditionele, afdelingsbarbecue. Niet dat het zo laat werd want de meeste collega’s moesten vandaag wel gaan werken maar het telt toch allemaal weer op.

 

Echt uitgeslapen heb ik trouwens niet gedaan vandaag. Om 8 uur opgestaan en onmiddellijk computer opgezet zodat ik om 9u klaar was om mijn ticketje voor Kylie Minogue te reserveren. Ik weet niet of het ondertussen uitverkocht is maar ik wou het risico toch niet lopen. Enkele jaren geleden, net vóór er borstkanker werd vastgesteld, heb ik haar al eens aan het werk gezien in Antwerpen en die show was “af” en dus zeker voor herhaling vatbaar. En op 19 maart ga ik er ook weer staan want het is me gelukt om aan een kaartje te geraken al heb ik geen flauw idee welke plaats ik heb.

 

En ondertussen ben ik ook werk beginnen maken van de voorbereidingen op mijn reisje naar Engeland : nog wat ponden gaan bestellen, uitzoeken hoe ik het eenvoudigste en het goedkoopste van A naar Z ga in Newcastle, hoe vul ik zaterdag, maandag en dinsdag  enzovoort enzovoort. Wat er wel veelbelovend uitziet is de weersvoorspelling :

  

 

Echt “mijn” weer.

Ik heb niets tegen nazomers maar 26°C vind ik er toch net iets over, zeker wanneer er met de Monumentenloop een 14 km lange jogging op het programma staat.

 

Om 15u werden we op gang geschoten. Na 500 m kwamen we al aan het eerste monument nl. De Kaak, een schandpaal op de markt. Ondanks de warmte werd er toch vrij snel gelopen en zoals steeds bij joggings laat je jezelf vangen en probeer je te volgen.

 

Nadat we doorheen de Nete en Aa vallei naar “Den Troon” en de Watermolen van Grobbendonk waren gelopen begon de warmte zijn tol te eisen. Ondertussen was ik de voorlaatste in koers en de benen hadden niet echt veel zin om te lopen. Een paar honderd meter achter mij zag ik de laatste lopen. Daar heb ik dan op gewacht zodat we allebei de laatste helft van de wedstrijd tenminste gezelschap hadden.

 

Na 1u42 waren we aan de finish. We hadden gehoopt om niet gedubbeld te worden door de lopers van de 28km maar de nummers één en twee zijn ons op 400 m van de meet toch nog voorbij gestoken.

 

Hopelijk is het volgende week zondag beter weer en daarmee bedoel ik vooral veel frisser.

 

Met nog iets meer dan een week te gaan vóór de Great North Run werd ik toch een beetje ongerust.

 

Op 24 augustus ontving ik een mailtje van de organisatie waarin werd gemeld dat de Race Packs allemaal werden verstuurd.

 

Op 1 september weer een mailtje dat ik niet ongerust moest zijn wanneer ik mijn Race Pack nog niet zou ontvangen hebben. Het zou elke dag in de brievenbus kunnen steken.

 

Op 3 september dan toch maar eens een mailtje gestuurd want ik had nog altijd niets ontvangen. Vrij snel kreeg ik antwoord : als het er nog altijd niet was op maandag 13 september moest ik maar eens bellen, dan zouden ze wel een duplicaatje maken.

 

Het probleem is natuurlijk wel dat ik de zestiende al vertrek naar Engeland en als ze er niet in slagen om het pakje op drie weken tijd in België te krijgen, dan lukt ze dat zeker niet op 3 dagen.

 

Maar vandaag kwam dan toch het verlossende mailtje : “Dear Overseas Entrant, We hope you are looking forward to next weekend’s Bupa 30th Great North Run as much as we are. Please find details for the collection point of your race pack: On Friday and Saturday (17th and 18th September) we shall be based at the Bupa Great North Run Show on the Gateshead Quayside …”

 

Het komt er dus gewoon op neer dat de Race Packs waar onder andere de startnummer en chip inzitten niet worden verstuurd. Die kunnen dus gewoon ter plaatse worden afgehaald. Vóór ik volgende vrijdag naar mijn hotel rij stop ik dus eerst nog even bij de Bupa Great North Run Show.

 

Even dacht ik dat ik deze avond niet zoals gebruikelijk de trein naar huis zou moeten nemen maar wel de ark.

 

Toen ik me om half vijf klaarmaakte om naar het station te gaan hadden ze in Antwerpen namelijk de hemelsluizen nog eens opengetrokken. Beneden in de hal stonden enkele collega’s te wachten tot het stopte met regenen.

 

Maar regen of geen regen … ik moest er door aangezien ik een trein moest halen en bovendien nog een tussenstop in Lier moest maken.

 

Ruim een kwartier heb ik dus in de gietende regen gelopen. Tijd genoeg om te leren dat mijn regenjas perfect bestand is tegen zo’n weer maar dat niet hetzelfde kan gezegd worden over mijn jeansbroek. Na vijf minuten in de trein was die al terug droog, de broek is nog altijd nat.

 

Ik heb ook geleerd dat sommige chauffeurs van De Lijn weinig of geen rekening houden met voetgangers of fietsers die net naast de weg rijden. Zelf ben ik er nog net aan ontsnapt maar de fietser die honderd meter verder reed kreeg wel de volle laag toen een bus door een grote plas reed. Die ging letterlijk kopje onder.

 

Eens in het station aangekomen had ik wel geluk. De trein die ik niet meer kon nemen had vijf minuten vertraging zodat ik er toch nog op kon. Even leek het wel dat ik alsnog op die ark zat. Het was er in ieder geval vollen bak. En na mijn boodschap in Lier was er weer een trein die vertraging had zodat ik toch nog op een redelijk uur thuis was.

 

En morgen nog één dag werken en dan twee weken vakantie !

Ik heb het weer zitten !

 

Het sluimerde al een tijdje maar vandaag is het definitief doorgebroken. Het Roparunvirus heeft weer toegeslagen.

 

We hebben vandaag, na de toezegging van ons directiecomité en met quasi zekerheid van dezelfde reactie van onze Sales directie, beslist om onze inschrijving voor de Roparun 2011 door te mailen naar Nederland.

 

Dat betekent dus weer 9 maanden stress, lange avonden en het opofferen van veel vrije tijd, gelukkig gevolgd door drie dagen van euforie die het allemaal waard maken.

 

Inderdaad, ik heb vandaag het “watje” uitgehangen.

 

Maar toen ik vanochtend opstond goot het pijpenstelen bij ons en ik zag het echt niet zitten om in die regen door de ochtendspits naar Antwerpen te rijden en dan in diezelfde regen nog drie kwartier te gaan lopen.

 

Ik heb dan ook mijn loopkledij terug verwisseld voor mijn gewone “kloffie” en ben met de trein gaan werken. Wat de trein betreft heb ik vandaag trouwens nog een primeur gehad. Ik heb al wel eens een vertraging gehad vanwege “technische problemen”, “problemen met het aankoppelen van wagons”, “problemen met vroegere treinen die te laat waren” of “problemen ingevolge gure weersomstandigheden”.

 

Maar vandaag had ik 10 minuten vertraging wegens … “organisatorische problemen”. Wat ik me daar moet bij voorstellen weet ik niet maar dat er soms al eens “organisatorisch problemen” zijn bij de NMBS dat verbaast me niets.