walkingwithluc

Eén week na het “grote” Rock Werchter was het gisteren de beurt voor “Rock Werchter voor senioren” en dan bedoel ik uiteraard TW Classic (en niet Rimpelrock).

De formule van TW Classic staat me wel aan : 6 à 7 groepen op 1 dag en op 1 podium lijkt me nog altijd beter dan 80 groepen op 4 dagen en op 3 podia. En blijkbaar ben ik niet de enige die dat heeft want de wei stond gisteren helemaal vol. Het feit dat The Boss de dag afsloot zal daar ook wel niet vreemd aan geweest zijn.

Ik verwachtte nogal druk verkeer en was daarom goed op tijd vertrokken. Dat bleek echter allemaal goed mee te vallen waardoor ik rond de middag al geïnstalleerd was op wei (strandhanddoek, stoeltje, sandwiches, voldoende drinken in brik, zonnecrème en (uiteraard) een goed boek.

Toen Balthazar om 13u het festival opende was de “achterkant” van de wei al aardig gevuld. Toch wel tof om te zien hoe iedereen zijn eigen “eilandje” maakt, zeteltjes plaatst, koelboxen installeert, luchtmatrassen opblaast, kortom … het zich zo comfortabel mogelijk maakt en kennis maakt met de buren.

Balthazar werd gevolgd door het eerste hoogtepunt van de dag: Blondie. Deborah Harry mag twee weken terug 68 jaar zijn geworden, ze kwam nog heel goed voor de dag. Enkele klassiekers passeerden de revue, net als enkele gloednieuwe nummers. Alleen jammer dat ze hun grootste hit niet gespeeld hebben maar een mens kan niet alles hebben.

Na Blondie was het de beurt aan Ben Harper en Charlie Musselwhite. Mij totaal onbekend maar ik wist wel dat ze blues speelden. De vrees dat blues alleen werkt in een kleine zaal kon ik al snel overboord gooien. Wat we te horen kregen was een uur steengoede blues.

De tweede helft van de dag werd ingezet door iemand die in 1969 al furore maakte op Woodstock: Carlos Santana (die volgende week zijn 65^ste verjaardag viert). Vanaf de eerste noot zag je nagenoeg heel de wei ritmisch mee bewegen op zijn muziek.

De voorlaatste act van de avond waren de heren van Keane. Zij brachten een mooi afgewerkte set, niet onmiddellijk iets om wild van te worden maar gewoon een aangenaam uurtje muziek.

Daarna was het wachten op Bruce Springsteen & the E-Street Band. Hij zou om 22u beginnen, dat werd dan vervroegd naar 21u30 maar uiteindelijk was het toch bijna 22u eer ze van start gingen. Niet al zijn nummers spreken we evenveel aan maar ik kan niets slechts zeggen over wat ik gehoord heb. Ik ben echter niet gebleven voor het volledige concert (dat minstens 2,5 uur ook 3 uur of meer zou kunnen duren).

Om middernacht was mijn pijp, na 12 uur te hebben doorgebracht in de brandende zon, volledig uit en was het tijd om naar huis te gaan. Ik heb wel een geweldige muziekdag gehad, net als “in de goede oude tijd” toen Torhout-Werchter nog echt bestond. Volgende week trek ik terug naar de wei in Werchter voor The Wall van Roger Waters.