Gisteren heb ik het laatste concert van het voorjaar bezocht: Mark Knopfler in een uitverkocht Sportpaleis.
Mark heeft er vorig jaar voor gezorgd dat het slechtste concert van het jaar (Bob Dylan) toch niet volledig weggegooid was. Jammer genoeg duurde zijn optreden toen nauwelijks 45 minuten. Maar gisteren heeft hij het volledig goedgemaakt met ruim 2u puur genieten.
Hij putte vooral uit zijn solowerk en minder uit het Dire Straits repertoire, al konden klassiekers als Sultans of Swing, Romeo & Juliet en Telegraph Road niet ontbreken. Zijn solowerk vind ik eigenlijk wel beter. Dat klinkt behoorlijk folkachtig en is zoals gezegd puur genieten.
Wat wel meteen opviel was het ontbreken van videoschermen en een behoorlijk sobere lichtshow. Maar zoals de recensent in de Gazet van Antwerpen schreef : eenvoud siert.
En vandaag heb ik trouwens terug gefietst. Het was weliswaar maar 3,5 km (van ’t werk naar ’t station) maar het ging probleemloos. Dat gaat zeker lukken tijdens de Roparun. Die 3,5 km valt trouwens in het niets in vergelijking met de afstanden die mijn broer dagelijks aflegt. Die is afgelopen donderdag begonnen aan zijn derde grote fietstocht. Na een tochtje naar het meest noordelijke puntje van Europa (de Noordkaap) in 2009 en het meest zuidelijke puntje van Europa (Tarifa) in 2011 trekt hij nu naar het Oosten om met de fiets de Baltische staten te bereiken. Na 5 dagen zit al aan de Möhnesee in de buurt van Soest. Een heel avontuur waar ik zelf nooit zou aan beginnen maar hij dus wel. Benieuwd ? Kijk eens op http://www.bloggen.be/dannyc2013/
walkingwithluc 