walkingwithluc

Het spijt me het te moeten zeggen maar mijn valpartij van gisteren heeft nog een extra slachtoffer geëist.

Naast mijn fiets en mezelf heeft ook collega Bart onherroepelijke schade opgelopen. Toen hij, nadat hij er 100% zeker van was dat met mij alles in orde was en dat ik vervoer naar huis had, op zijn eentje verder reed heeft hij zich tijdens zijn solorit naar huis namelijk verschillende breuken gelachen. Ook vandaag hebben we er nog smakelijk om kunnen lachen (en dat zal later ook nog wel gebeuren).

Maar als je dan even begint na te denken over wat er had kunnen gebeuren … Wat als mijn stuur een kilometer eerder was gebroken ? Dan had op een onzachte manier kennis gemaakt met ruwe beton en zouden we veel minder redenen gehad hebben om te lachen. Of wat als ik een kilometer later was gevallen ? Dan hadden ze een verzameling grint uit mijn lijf kunnen halen met een pincetje. Of erger nog, wat als hadden gekozen voor de route via het jaagpad langs het Albertkanaal ? Dan hadden mij uit de vaart kunnen vissen. En wat zou er gebeurd zijn wanneer ik op de steenweg zou gevallen zijn ? Zouden de auto’s kunnen stoppen hebben ?

Natuurlijk mag je zo niet denken. Immers … “Als ons kat een koe was hadden we elke dag verse melk”. Maar achteraf bekeken had ik geen betere plaats kunnen vinden om te vallen (het blauwe puntje op de foto is de plaats van het onheil).

De gevolgen van de val zijn trouwens al veel minder voelbaar (en zichtbaar). Vanochtend was het nog echt manken geblazen maar nu voel ik bijna niets meer van de knie. De schouder heeft ook een flinke klap gehad maar die is ook al beter, al zal ik daar vermoedelijk wel langer last van hebben.

Gelukkig waren we trouwens maar met twee, anders had het er wel eens zo kunnen uitzien in Wommelgem :