Je hebt straffe mensen en heel straffe mensen. Wel gisteren heb ik een paar van die heel straffe mensen gezien.

In het buurthuis hadden de Kasteellopers van Vorselaar een avond rond de expeditie naar de top van de Cho Oyu, een 8.201 meter hoge berg in de Himalaya. In 2011 ondernam een team van 5 klimmers, waaronder dorpsgenoot Urbain (Ben) Lenaerts. Hij kreeg daarvoor trouwens de Trofee voor sportverdienste in Vorselaar.

Ik dacht, misschien zoals velen, dat je om een berg te beklimmen beneden begint en boven eindigt maar zo simpel is het dus niet. Er moet immers voldoende tijd worden genomen om te acclimatiseren. In de praktijk komt het er op neer dat ze de berg eigenlijk tweemaal hebben beklommen. Dat gaat van het base camp naar camp 1 en terug naar het base camp. Dan terug naar camp 1 en verder naar camp 2 om terug naar het base camp te gaan enzovoort. Uiteindelijk hebben 2 expeditieleden, waaronder Ben, de top bereikt.

Het was een heel boeiende avond met prachtige foto’s en filmpjes. De verhalen die ze er dan bij vertelden maakten alles nog boeiender. Uiteraard moet je hen bewonderen maar als je hen dan hoort zeggen dat er, terwijl ze daar zelf waren, enkele mensen overleden zijn (zodanig vermoeid dat ze doodgevroren zijn) dan stel je je wel de vraag wat iemand bezielt om aan zoiets te beginnen. Jammer dat mijn broer er niet kon zijn want die zie ik zoiets ook wel doen. Maar hij is gisteren net vertrokken naar China om daar enkele weken te fietsen.

Geef mij toch maar mijn uitstapjes dichterbij naar mijn Keltische favorieten.

Meer info over de expeditie :

http://bergstijgerskempen.be/ChoOyu/index.html

http://www.bergstijgers.org/artikel/2012/cho-oyu-2011-deel-1

http://www.bergstijgers.org/artikel/2012/cho-oyu-deel-2

http://www.bergstijgers.org/artikel/2012/cho-oyu-2011-slot

Oei … het lijkt wel of ze niet alleen bij de NMBS staken maar ook bij deze blog. Het is weeral een tijdje geleden dat er nog eens iets gepost is. Geen nieuws … goed nieuws zullen we maar denken.

Er is echter niets gebeurd dat het vermelden waard was en ook al heb ik eens een  A-viertje volgeschreven over “niets” maar dat doe ik geen tweede keer meer.

Maar vandaag hebben we dus de staking gehad. Volgens de vakbond een heel groot succes, volgens het NMBS management waren twee op drie werkwillig. Dat lijkt zo’n beetje op een betoging : “100.000 betogers volgens de organisatoren, 10.000 betogers volgens de politie”. Wat er ook van zij, bij gebrek aan treinen ben ik net zoals zo veel andere pendelaars met de auto gaan werken.

Goed op tijd vertrokken vanochtend en al leek het drukker dan anders toch ruim op tijd op ’t werk aangekomen, wat waarschijnlijk ook niet elke pendelaar kan zeggen. Nu heb ik wat dat betreft wel geluk met mijne werkgever. Voor vandaag telde bij ons de “stakingsregeling”. Dat houdt in dat we een halfuur vroeger mogen beginnen en ook een uurtje vroeger naar huis mogen gaan. Bovendien krijgen we ook nog een kilometervergoeding.

En er was nog een extra meevaller vandaag. Doordat ik goed op tijd terug naar huis ben vertrokken kon ik om 18u nog een aflevering van “Smack the Pony” meepakken op Canvas. Geweldig grappige reeks is dat. Iedereen die zegt dat vrouwen geen gevoel voor humor hebben moeten eens naar dat programma kijken. Gewoon hilarisch. De DVD’s staan al een tijdje op mijn verlanglijst maar zijn voorlopig nog altijd iets te duur. Voorlopig moet ik me behelpen met een Best Of DVD.