walkingwithluc

Tweede dag van Suikerrock. Als de eerste dag al “heavy” was, dan was de tweede dag “very heavy”.

Sweet Savage, een Noord-Ierse groep uit Belfast mocht ge spits afbijten. De jongens waren me onbekend maar schijnen toch al een tijdje bezig te zijn, al lijken ze volgens Wikipedia wel enkele keren te zijn gesplit en terug opgestart. Een van hun nummers werd zelfs gecoverd door Metallica. Wat ze brachten was pure metal.

Daarna was het de beurt aan de Belgische metalgroep Channel Zero. Hen kende ik wel “van naam” maar ik kan niet zeggen dat ik één van hun nummers ken. Ze speelden zo mogelijk nog een pak luider dan Sweet Savage maar beter waren ze niet. Ze kregen wel het publiek mee. Dat publiek zorgde op het einde van hun optreden trouwens voor behoorlijk gespannen security mensen. “De Franky” vond het namelijk een goed idee om zijn fans mee op het podium te vragen, een vraag waar de fans maar al te graag op ingingen. Chaos tot en met.

Derde naam op de affiche was me niet onbekend : STATUS QUO. Ik heb Francis, Rick en Andy al vaker aan ’t werk gezien (Brussel, Oostende, Antwerpen) en ze waren me nog nooit tegen gevallen. En ook gisteren hebben ze me niet teleurgesteld. Vanaf de eerste noot tot de laatste noot krijgen ze het volledige publiek mee. Er wordt wel eens lachend gezegd dat ze maar 3 akkoorden kennen (er liep zelfs iemand rond met een T-shirt met de tekst “looking for the 4th accord”) maar als ze met die 3 akkoorden telkens zo’n geweldige show kunnen geven, wie heeft dan een vierde akkoord nodig ? En alle nummers worden door nagenoeg iedereen meegezongen. Ik heb zelfs een meisje van een jaar of tien alles woord voor woord zien meezingen.

Om half tien had The Quo gedaan en dan stond ik voor de keuze : blijf ik wachten of niet ? Ik had al een hele dag geluk gehad met het weer en het was nog minstens een uur wachten op Alice Cooper. De trip naar huis zou sowieso anderhalf uur in beslag nemen. Donderdag (of eigenlijk vrijdagnacht) was het ook al 2u toen ik thuis kwam. Ik ben dan toch maar naar huis gereden. Alice Cooper is toch onsterfelijk dus die zie ik op een andere keer wel eens.

Vandaag zit ik niet in Tienen. Er waren weinig groepen die me echt konden boeien en enkel om Luc Van Acker te zien ga ik niet naar Tienen rijden. Maar morgen ben ik terug van de partij.

Om af te sluiten nog een nummerke van Status Quo, weliswaar op Glastonbury en niet op Suikerrock maar dat is maar een detail.