Jarig !

kiekeboes.jpgEr is er een jarig !

Wie ? Wel, Marcel Kiekeboe, echtgenoot van Charlotte, vader van Fanny en Konstantinopel, zoon van Josephine, buurman van Leon Van der Neffe en van Fernand Goegebuer, werknemer van Firmin van de Kasseien. Vandaag is het namelijk exact 35 jaar geleden dat hij voor het eerst verscheen in Het Laatste Nieuws.

Merho, zijn geestelijke vader had de stiel geleerd bij Studio Vandersteen waar hij onder ander meewerkte aan Jerom maar vooral de verhalen van Pats en later Tits maakte.

Zelf heb ik Marcel pas leren kennen in 1983 toen zijn vader de Bronzen Adhemar kreeg tijdens het Turnhouts Stripfestival. Van het een komt het ander en ondertussen heb ik 131 stripverhalen van hem in huis aangevuld met vakantiealbums en speciale uitgaven.

In de loop der jaren zijn er al eens mindere verhalen verschenen maar er zijn ook een hoop juweeltjes bij. Mijn favoriet blijft album 26 met de geniale titel “Album 26”. Merho toont ons een eerste keer een blik achter de schermen van het stripverhaal. Hij zal dit nog enigszins herhalen in album 50 (Afgelast wegens ziekte). Dat album staat ook in mijn top 5. Het dubbelalbum “Met de Franse Slag” (nr 51) en “De wraak van Dédé” (nr 52) staan op nummer 3 en 4 en de top vijf sluit ik af met nummer 42 “De Spray historie”, het eerste commerciële stripverhaal ooit (dat af en toe wordt onderbroken voor reclame).

De verhalen van Kiekeboe zijn ook altijd een hulp geweest bij de verschillende systeemtesten die op ’t werk heb moeten uitvoeren. Merho is een meester in het verzinnen van grappige namen en daarvan heb ik veelvuldig gebruik gemaakt wanneer ik fictieve verzekerden moest bedenken. Jean Emmaar, Jean Swissuur, Jeanne Darm, Alain Provist, An Gora, Ann Tendeu, France Troix, Ray Uno … ze zijn ondertussen household names geworden op ’t werk.

Als bediende op een verzekeringsfirma kan ik niet anders dan afsluiten met een fragment uit “Afgelast wegens ziekte” (ik hoop dat Merho het me niet kwalijk neemt) :

kiekeboe.jpg

En om het af te leren nog een reclameboodschap er bovenop :

kiekeboe2.jpg

 

Muziekgrootheden

Toen ik vorige week in de krant las dat Paul McCartney naar België zou komen was ik heel blij, althans tot het moment dat ik las dat de voorverkoop zou beginnen op dinsdag 14 februari. Shit … een dinsdag, dan moet ik werken en dan is de kans groot dat ik te laat ga zijn wanneer ik thuis kom.

Ik dacht immers dat dit concert binnen de kortste keren zou uitverkocht zijn. Gelukkig zag collega Dirk een concertje van Macca ook wel zitten. En gelukkig heeft Dirk een zoon die vandaag wel thuis was om 9u. Dus de zoon zou proberen om voor ons een ticketje te versieren. Om 10 na 9 kwam het verlossende mailtje : 2 tickets zijn besteld.

Achteraf gezien had ik misschien wel kunnen wachten tot vanavond want het is nog niet uitverkocht maar de tickets die nu nog verkrijgbaar zijn kosten wel 30 tot 65 euro meer dan de tickets die wij hebben (en die zijn al niet goedkoop). Hoedanook … ik ga op 28 maart (hopelijk) kunnen genieten van drie uur Sir Paul.  Onderstaand nummer staat ook op de playlist. Zou dit nummer misschien al de voorliefde voor de Gaelic countries aangewakkerd hebben in 1977 ?


 

Ook in de jaren ’70, zij het dan de late jaren ’70, zag ik voor de eerste keer een groepje uit Lier. Het was in 1979 in een feesttent in Vorselaar. Dat groepje had net zijn eerste single op de markt gebracht onder het beheer van de legendarische MAF Brothers uit Herenthout.

Wie had gedacht dat ik hen de komende jaren nog zo dikwijls zou zien spelen ? Eén bepaalde zomervakantie in de jaren ’80 zelfs 8 keer op 2 maanden tijd. De naam van dat groepje ? En wie had gedacht dat ik hun stamcafé in Lier ook één van mijn stamcafés zou worden ?

Uiteraard gaat het over De Kreuners. Zij houden er na 34 jaar mee op en geven nog twee concerten : TW Classic in juni en het Sportpaleis in december. Voor TW Classic had ik al een ticket omdat ik zowel Sting als Lenny Kravitz wil zien. Nu komt de Walter er dus nog bij. Ongeacht wie er nog komt, het kan nooit een slechte dag worden.

In het voorprogramma van de Kreuners in 1979 speelde trouwens een coverbandje uit Duffel met daarin ene Jan De Smet en Kris De Smet, die later beroemd zouden worden als De Nieuwe Snaar.


Cowboy

roparun, jogging, cowboyIk loop een beetje als een cowboy momenteel en de Roparun is daar eigenlijk schuldig aan.

Vanmiddag werd in Lier immers de vijfde natuurloop gelopen. Omdat we binnen twee maanden, op 15 april, onze 2e Roparunontbijtjogging organiseren in het Nachtegalenpark in Antwerpen wordt het stilaan tijd dat we een beetje reclame beginnen te maken. Dat betekent dus flyers onder ruitenwissers steken tijdens joggings.

Het zal niemand verbazen dat het koud was in Lier. En de combinatie jeansbroek, koud weer en twee uur flyeren heeft er voor gezorgd dat ik met een paar “pijntjes” zit aan de binnenkant van mijn billen. Het zijn geen brandwonden, noch schaafwonden maar het voelt wel zo aan.

Hopelijk heb ik er morgen geen last meer van want dan zou ik graag al wandelend onze volgende Roparuntraining gaan verkennen : 16,5 km.

Boos

Ik ben boos ! En wel op de NMBS ! Niet omdat de trein vertraging had hoor. In tegendeel. De trein vertrok stipt op tijd en kwam stipt op tijd aan. En juist daarom ben ik boos.

Omdat ik met enkele vragen zat in het kader van één van de projecten waar ik aan werk en omdat de personen die een antwoord konden geven allemaal in Brussel werken besloot ik om vandaag in Brussel te werken.

Dat gaf me ook de kans om tijdens de middag eens in Brussel wat Roparunwafels en Roparunappelen te verkopen, kwestie van mijn Brusselse Roparunners wat te helpen en hen nog eens persoonlijk te bedanken voor hun inzet.

Vanavond moest ik dan met de trein Brussel-Turnhout naar huis. Dat is de trein die bijna dagelijks 10 à 15 minuten vertraging heeft en er ook voor zorgt dat mijn trein Antwerpen-Neerpelt ook dagelijks vertraging heeft omdat we “den Turnhouter” voorrang moeten geven.

Maar vandaag dus niets van dat. Stipt in Brussel vertrokken en stipt in Herentals aangekomen. Gevolg ? Ik moet nog 20 bladzijden lezen om te weten hoe het afloopt met Hannah Green, Queen Mary, Princess Elisabeth en Robert Dudley. Als de trein zijn gewone vertraging had gehad, dan had ik het al geweten.

De NMBS … ge kunt er nooit op vertrouwenKnipogen.

TreinVertraging230.jpg

Au

Frozen_Nose.pngZowel vanmorgen als vanavond hebben ze me pijn gedaan.

De schuldige deze ochtend ? De koude. Het deed me een beetje denken aan de winters van ’85, ’86 en ’87. Toen moest ik als jonge snaak, net als deze ochtend,  elke dag met de fiets naar het station van Herentals. Toen was het nog wel iets kouder dan de -11°C die ik vandaag op de thermometer zag staan. In die tijd was het Albertkanaal compleet dichtgevroren. Maar toch was het bitter koud op de fiets. De tegenwind hielp ook al niet veel. Het was zo koud dat het snot in mijn neus bevroor en dat is geen pretje. Ik ben geen “kouschijter” maar ik was toch heel blij toen ik me, in het gezelschap van een warm kopje thee van de Panos, op een warme trein kon zetten. Gelukkig moet ik het morgen niet herhalen.

En dat brengt me op mijn tweede pijnmoment van de dag. Nadat mijn auto gisteren aan de computer was aangesloten hadden ze in de garage ontdekt dat de brandstoffilter de boosdoener van mijn “motorprobleem” was. Die moest dus worden vervangen. Aangezien de auto binnen een maand of zo toch zou terug moeten voor een groot onderhoud stelden ze voor om dat onderhoud ineens nu te doen. Prima idee vond ik. Gevolg was natuurlijk wel dat ik vanavond een rekening van ruim 500 euro voorgeschoteld kreeg. Weer “au” dus. Ik weet weeral waarvoor ik deze maand moet werken.

Autoloos

Wat doen een mens als hij autoloos is ? Heel simpel … te voet gaan.

Aangezien mijn auto nog altijd in Antwerpen bij Permeke staat zat er niets anders op dan vandaag te voet naar de winkel te gaan en te voet naar de bank te gaan.

Maar aangezien het nu niet echt het weer is om te gaan lopen is maak ik daar niets uit. Ik heb vandaag toch een goeie 10 km gewandeld.

En als ik ga wandelen neem ik altijd mijn fotocamera mee want je weet nooit welke mooie plaatjes je onderweg kan maken.

IMG_0791.JPG

IMG_0796.JPG

IMG_0816.JPG

 

Let it snow ?

ttb.jpgAl een hele week ben ik eigenlijk wel blij met het weer. Steenkoud met een mooie blauwe hemel en een winterzon … meer moet dat voor mij niet zijn.

Vandaag was dat wel even anders. Dikke miserie die sneeuw. Ik zie dat wel graag, sneeuw, maar dan alleen wanneer ie naast de weg valt.

Mijn miserie begon echter al vanochtend vroeg. Omdat ik van plan was om een halve dag recup te nemen zodat ik me op mijn gemak kon klaarmaken om samen met mijn twee favoriete ex-collega’s, Sally en Carine, naar een reünie etentje in Brussel te gaan, reed ik met de auto naar ’t werk.

In Deurne verscheen er plots een gevarendriehoekje met het woord “motorstoring” op mijn display. Tegelijkertijd gaf mijn linkervoorlicht de geest. Omdat het toch nog maar een paar kilometers tot aan ’t werk was ben ik maar doorgereden. Daar had ik ook tijd om te lezen in het boekje wat ik eigenlijk moest doen : “probeer zo snel mogelijk veilig aan de kant van de weg te parkeren en laat uw wagen onderzoeken”. Oeps …

Nadat ik er voor gezorgd had dat mijn Brusselse collega’s voldoende voorraad zullen hebben voor hun Roparunverkoop van aanstaande maandag, ben ik dan toch maar naar mijn garage gereden.

Het waarschuwingslicht was ondertussen wel verdwenen maar je weet maar nooit. Hun agenda was echter volledig volgeboekt. Ze zouden proberen of ze de tijd vonden om mijn auto aan de computer te hangen (zo gaat dat tegenwoordig) maar ze konden niets garanderen. De kans was eerder klein.

Ik zag me dan ook verplicht om mijn “date” voor vanavond te annuleren. Achteraf gezien misschien niet zo slecht want als we op het voorziene uur naar Brussel zouden zijn gereden dan stonden we nu misschien nog altijd in de file.

Omdat mijn auto nog niet aan de computer was gelegd moest ik de volledige rit naar huis met het openbaar vervoer. De tramrit verliep zonder al te veel problemen, slechts een enkele wagen die het kruispunt blokkeerde. Ook de treinrit verliep nagenoeg probleemloos. Slechts 5 minuten “te laat” in Herentals. Maar het laatste stukje met de bus … dat ging verre van probleemloos.

Er kwamen wel genoeg bussen aan maar ze vertrokken bijna allemaal richting “GEEN DIENST”. En je weet natuurlijk niet of de bus die je moet hebben al weg is of nog moet komen. Na een dik halfuur de koude te hebben getrotseerd heb ik toch maar het aanbod van mijn broer aangenomen en heb ik me door hem naar huis laten brengen.