De eerste dag van mijn vakantie is weeral bijna voorbij.

De overtocht verliep heel rustig. Eerst smakelijk gegeten in het Four Seasons restaurant en me dan in de Flying Dutchman gezet om te beginnen aan mijn eerste vakantieboek : De koning van Luxor van Philipp Vandenberg.

Na de overtocht kreeg ik wel een eerder aparte verwelkoming. Aangezien ik als eerste op de boot mocht duurde het even voor ik er terug af mocht. De eerste wagens staan immers op een verhoogd tussendek en moeten bijgevolg wachten tot al de wagens die daar onder staan weg zijn.
Bij de “immigratiecontrole” ging het nog vrij vlot maar even verder bij de douane mocht ik mij toch wel binnen in de loods parkeren zeker. “En waar gaat mijnheer naartoe ?” “En heeft mijnheer hotels geboekt ?” “En heeft mijnheer geld bij zich ?” “En heeft mijnheer er bezwaren tegen dat we een hond loslaten op uw wagen ?”. Echt waar ! Even later lag mijn volledige bagage uitgespreid op de grond en ging er een – overigens heel schattige – drugshond uitgebreid op zoek naar verboden waren in en rond mijn auto. Uiteraard hebben ze niets gevonden maar toch voelt ge u niet op uw gemak. En de sporen zijn nog steeds zichtbaar op mijn rugzak (in mijn wagen hadden ze gelukkig lakens gelegd).

De rest van de dag werd dan besteed aan het overbruggen van dik 400 km naar mijn hotel, het Hilcroft Hotel in Whitburn. Af en toe wat last van motregen, dan weer fikse regen en dan weer een mooi zonnetje. En zo belooft het de komende dagen ook te worden.
Ik heb trouwens vastgesteld dat ik ineens niet meer kan bellen met mijne Pay&Go maar daartegenover staat dan wel gratis WIFI in het hotel.
Maar nu eerst een bad om te bekomen van de emoties 😉
Ja dat kan je tegenkomen want daar in Engeland
kennen ze natuurlijk de Roparun en de daarbij horende Bekende Roparunners (vooralsnog) niet
LikeLike