Het spreekwoord zegt dat goed begonnen half gewonnen is. Ik hoop dan maar dat minder goed begonnen die andere helft van gewonnen is.
2010 kon in ieder geval beter begonnen zijn. Het begon zaterdag met een irriterende pijn in mijn linkerhiel. Geen constante pijn maar wel pijnstootjes, vooral wanneer ik de trap op of af liep. Er is het afgelopen dan helaas ook niet gelopen maar wel Voltaren gesmeerd. Morgen pas ik ook nog en dan zal het donderdag afhangen hoe het ’s morgens voelt.
De werkweek begon evenmin op een aangename manier. Dan vertrekt ge al eens tien minuten vroeger zodat je rustig naar het station kan rijden. Dan komt ge daar om vast te stellen dat het er een complete chaos is. Treinen die niet vertrekken, conducteurs en machinisten die hopeloos in ’t rond bellen maar niemand te pakken krijgen. Een alleszeggende boodschap die na 20 minuten wachten door de luidsprekers galmt : “ingevolge een technisch defect tussen Lier en Herentals is het treinverkeer ernstig verstoord”. Treinen die dan uiteindelijk toch vertrekken op het uur dat ze normaal gezien op hun eindbestemming zouden moeten zijn en dan nog eens de twee keer zo lang onderweg zijn.
Ik was dan ook behoorlijk pissig toen ik na 2u20 uiteindelijk op ’t werk aankwam. En het vooruitzicht van al die mensen die hun “beste wensen” zouden komen overmaken stemde me ook al niet direct hoopvol maar dat is gelukkig heel beperkt gebleven.
En dan lees ik nog op het internet dat Gilbert Gascard is overleden. Die naam zegt velen misschien niets maar zijn schuilnaam, Tibet , is misschien beter bekend. Tibet is de geestelijke vader van Rik Ringers en Chick Bill. Zijn andere reeksen zoals Aldo Rémy en De Ravottersclub zijn waarschijnlijk minder bekend. Met 145 strips van zijn hand in mijn collectie laat dat toch een kleine leegte na. Nog maar een paar weken geleden kocht ik het nieuwste album van Rik Ringers. Zou het een toeval zijn dat de titel daarvan “Het laatste duel” was ? Zou Tibet een voorgevoel gehad hebben ?
walkingwithluc 