Voor de eerste keer sinds het seinhuis in het station van Herentals afgelopen dinsdag uitgebrand is, nog eens met de trein gaan werken.
Al bij al is het nog goed meegevallen. De treinreis op zich duurt wel kwartiertje langer aangezien de trein in elk station stopt. Ook bij het binnen en buiten rijden van het station wordt er wat tijd verloren omdat er maar één spoor beschikbaar is en de wissels manueel moeten geswitched worden.
Aan het station zelf hangt nog wel altijd een brandgeur. Ik had al wel beelden op TV gezien maar in het echt ziet het toch een beetje indrukwekkender uit. Toch een pluim voor het personeel van het station. Ze moeten daar nu onder bijzonder moeilijke omstandigheden werken en niet elke klant is even begripvol voor deze uitzonderlijke situatie. Sommige reizigers lijken te verwachten dat zij elk afzonderlijk een persoonlijke begeleider krijgen om hen van de trein naar de vervangbussen te leiden.
Dat de treinreis iets langer duurt heeft wel zijn voordelen. Nu heb ik vandaag immers het tweede deel van de Millennium Trilogie van Stieg Larsson kunnen uitlezen. Dit boek, De vrouw die met vuur speelde, vond ik niet zo goed als het eerste deel maar toch nog altijd een aanrader. Nu weet ik tenminste al waarom Lisbeth Salander is zoals ze is.
Hoe het nu verder afloopt in het derde deel zal toch nog even moeten wachten. Ik ga nu eerst een paar “lichtere” boeken lezen en dan pas aan het derde deel van de trilogie beginnen, een derde deel dat trouwens met 650 bladzijden bijna 100 bladzijden dikker is die twee andere. Het volgende boek wordt “Wijnoffer” van de Nederlandse schrijfster Addy Kaiser.
Als bonus vandaag nog twee fotootjes. De eerste werd vanochtend vroeg genomen op weg naar het station. De tweede toen ik deze avond terug naar mijn auto ging.
walkingwithluc 