walkingwithluc

Twee dagen platte rust hebben me goed gedaan. Niet dat ik me nu op en top voel maar in ieder geval wel veel beter. Nog niet genoeg om vandaag mijn training af te werken maar wel genoeg om te bloggen. 

Omdat er weinig valt te vertellen wanneer je twee dagen in bed hebt gelegen ga ik voor de verandering eens poëzie op mijn blog zetten en dan nog wel een gedicht van John McCrae, een Canadese arts die in 1914 in een noodhospitaal in West-Vlaanderen werkte voor hij in 1915 werd overgeplaatst naar Frankrijk waar hij in 1918 overleed.

 In Flanders Fields

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row,

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

 

We are the Dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow,

Loved and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

 

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.