walkingwithluc

De traditie wil dat er ongeveer een maand vóór de Roparun een lange duurloop van om en bij 30km wordt gelopen. De afgelopen drie jaar werd hiervoor het Diamantpad door de Antwerpse Kempen gekozen. Dit jaar zijn we op uitnodiging van onze Brusselse ex-collega’s naar Gent getrokken waar Kristof een route van 31,7km had uitgestippeld.

De weersvoorspellingen beloofden weinig goeds, al waren ze sinds gisteren al wel iets minder slecht. Op weg naar Gent nog even een omweg via Itegem om mijn "privé-begeleider" Carine op te pikken die ondanks een geblesseerde schouder toch zou meefietsen. Onderweg vielen al de eerste buien. Echt motiverend is dat niet maar ja, wat kan je ertegen doen ? Niets.

Zoals gewoonlijk was ik weer veel te vroeg op de afspraak aan het Eddy Merckx Wielercentrum. Dat gaf me wel voldoende tijd om de fiets klaar te maken en nog een paar bananen te verorberen.

Om 10u was iedereen aanwezig en een paar minuten later waren we weg. Het duurde niet lang of er was al een flinke afscheiding en voor we het wisten bengelden Carine en ik een paar minuten achter de rest. Na een uurtje lopen een eerste drankstop genomen. Zo tussen 11 en 12 km kreeg ik dan een "Sluis-dipje". Net zoals in sluis ging het even wat moeilijker, de ademhaling ging wat dieper, de benen waren wat zwaarder. Even verder kwamen we dan op een punt waar we niet zeker waren van de te volgen route. Terwijl Carine even verder fietste om één en ander te controleren kreeg ik zo wat extra tijd om te recupereren en dat werkte vrij goed. Na deze onvoorziene rustpauze ging het terug wat vlotter.

Op 15km terug even gestopt aan Kristof en zijn bezemwagen. Stef, die volgende week een marathon loopt, was volgens afspraak op dat punt "uit de wedstrijd" gestapt. Het volgende punt waar Kristof langs het parcours zou staan zou na 20km liggen. Die 5 km zou ik er nog zeker bijnemen en dan zou ik op 20 wel beslissen of ik al dan niet verder zou lopen. Wat dan zou volgen was echter een heel lang stuk langs het kanaal. Je kent dat wel, zo van die stukken die steeds langer en langer lijken en waar bruggen in plaats van dichterbij komen steeds verder weg lijken.

Toen ik de wagen van Kristof zag staan besloot ik dan ook om het voor bekeken te houden. Het vat was nog niet af maar de druk begon wel te verminderen. Ik denk dat je beter iets vroeger kan stoppen dan wachten tot het te laat is. Ook Werner, die de afgelopen dagen een beetje last had van een overbelaste hiel, was na 20km gestopt.

Ik zat wel een beetje met een schuldgevoel want nu moest Carine nog 12km op haar eentje verder met de fiets. Even verderop kon ze gelukkig aansluiten bij Nadine en Steven die op dat moment Cindy ondersteuning gaven. Na ruim 25km vond ook Cindy dat het genoeg was geweest zodat we met de wagen terug naar de Blaarmeersen zijn gereden.

Daar hebben we dan na een verkwikkende douche een smakelijke spaghetti bolognaise gegeten en nog wat nagepraat, vooral over het weer dat toch heel goed meegevallen was … geen druppel regen gezien ! Rond 15u dan terug richting Kempen, Carine terug veilig voor de deur afgezet en dan naar huis. Rest me nog Kristof te bedanken voor de organisatie en Carine voor de begeleiding.

Om af te sluiten de cijfers en het prentje (in ’t groen het stuk dat ik wel gelopen heb, in ’t rood dat ik niet gelopen heb)