Vandaag aflevering 5 in de Roparun-reeks met als onderwerp : slaap (of het gebrek aan slaap).
Ik ken mensen die in staat zijn om rechtstaand te slapen tijdens een hard-rock concert of zelfs ondersteboven hangend aan een boom. Dan zijn er andere mensen, zoals ik, die een volledig verduisterde kamer nodig hebben om deftig te kunnen slapen.
Tijdens de Roparun kan echter niemand echt doorslapen. Tijdens de "dienstshift" heb je sowieso geen tijd om te slapen omdat je constant in de weer bent. Tijdens de "rustshift" is slapen evenmin vanzelfsprekend, zeker niet wanneer je achter het stuur van een kampeerwagen zit om 90km te overbruggen.
Het begint al op zaterdagochtend van het Roparun -weekend. ’s Nachts heb je al slecht geslapen omdat je lichaam vol adrenaline zit. Als je dan net ingeslapen bent loopt de wekker (te vroeg) af want je moet op tijd op de vertrekplaats in Antwerpen zijn. Tijdens de rit naar Parijs probeer je wel een dutje te nemen maar dan kom je onderweg weer zoveel andere Roparunners tegen dat er van slapen geen sprake is. 
Eenmaal aangekomen in Parijs is er zoveel te beleven dat het weer niet lukt. Zit je in het team dat vertrekt is het minder erg want dan kan je er tussen 15u en 16u aan beginnen. Zit je in het B-team dan rij je na de start 90km verder naar het grote aflossingspunt. Het is dan nog klaarlicht dag. Personen uit de tweede categorie doen dus weer geen oog dicht. Eens de aflossing rond is en het eerste team aangekomen is aan de volgende wisselplaats rest hen nog een 5-tal uurtjes om te proberen wat te slapen. En zo gaat dat maar door en door.
Twee jaar geleden bij mijn eerste deelname zat ik in een B-team en ben ik erin geslaagd om zo’n 3u echt te slapen tussen zaterdagochtend en maandagavond namelijk op maandagochtend in Bergen op Zoom. Ik heb het zelf niet gezien maar ik moet er toen echt niet goed uitgezien hebben.
Vorig jaar zat ik in het A-team en heb ik mijn aantal uren slaap bijna kunnen verdubbelen (dus 6u op drie dagen !) en dan enkel nog omdat ik van teamgenoot Rina in bed MOEST kruipen en voor de rest niks meer mocht doen.
Na de lange terugweg van Rotterdam naar Antwerpen en Puurs, waar de kampeerwagens geparkeerd werden bij collega Patrick, ben ik dan ook als een blok in slaap gevallen en heb ik 7u zalig kunnen doorslapen.
Gelukkig zijn er anderen die wel hebben kunnen doorslapen zoals de foto’s bewijzen (met mijn excuses aan hen die misschien niet altijd even flatterend op die foto’s staan)
walkingwithluc 