Gisterenavond was ik één van paar duizend mensen die hebben kunnen genieten van het concert van Anouk in een uitverkocht sportpaleis in Antwerpen.
En genieten was het. Ze rockt als de besten, laat zich niet verleiden tot eindeloze praatjes (zoals andere wel doen) en ziet er nog goed uit ook. Wat wil ne mens nog meer ?
Vorig jaar zag ik haar voor het eerst live aan het werk op TW Classic en ook toen was ze voor mij de beste van de dag (ja, zelfs beter dan John Fogerty).
Gisteren was het niet anders. Fantastisch goed van begin tot einde. Heel sterke nummers, geweldige muzikanten en een unieke stem.
Nu ik vernomen heb dat ze dit jaar ook naar Werchter Boutique komt overweeg ik om ook te gaan (al was ik dit eerst niet van plan).
Toch waren er ook een paar minpunten aan het concert. De podiumverlichting was mooi maar van op mijn plaats was deze zo sterk dat er van de rest van het podium en diegenen die op het podium stonden helemaal niets te zien was.
Ook het voorprogramma (Postman, de groep van haar echtgenoot) kon me niet boeien.
En dan waren er natuurlijk die "echte Hollanders" die je onvermijdelijk tegenkomt in het Sportpaleis. Pas op, ik heb helemaal niets tegen Nederlanders hoor, in tegendeel. Toen we nog eigendom waren van de ING Groep heb ik vaak met Nederlanders samengewerkt en nooit problemen gehad. Onze CEO, ook een Nederlander, is één van de sympathiekste mensen die ik ken. De laatste paar jaar ga ik ook minstens voor een week op vakantie naar Nederland en de ontvangst is er altijd geweldig. Ook tijdens de Roparun laten de Nederlanders zich van hun beste kant zien. Maar aan "Hollanders" heb ik wel een hekel. Je kent ze wel, die luidruchtige Noorderburen die denken dat de wereld alleen voor hen bestaat en dat ook aan iedereen willen meedelen.
Maar verder was het dus een perfecte avond. De daaropvolgende nacht was wel een beetje te kort. Met een slaperige kop naar ’t werk gereden. Ik heb me echter wakker gelopen met een rustige training van 7km.
De cijfers van deze loop staan hieronder.
walkingwithluc 